წმიდათა ცხოვრების სატესტო ვერსია წარმოადგენს მანქანურ თარგმანს, შესაძლოა შეიცავდეს გრამატიკულ შეცდომებს!
წმინდა მოწამე ელიკონიდას მარტვილობა
წმინდა მოწამე ელიკონიდა ცხოვრობდა გორდიანესა და ფილიპეს მეფობის ჟამს. იგი თესალონიკეში დაიბადა და აღიზარდა. როდესაც ქრისტიანთა დევნა დაიწყო, იგი ქალაქ კორინთოში ჩავიდა. აქ მან იხილა კერპთაყვანისმცემელი ხალხი, მაღალ ადგილას დადგა და ხმამაღლა შეჰყვირა:
– ჰოი, უგუნურო და სასტიკო კორინთელნო! ვხედავ, რომ მეტად უღმერთო ხართ, რადგან მარადიული და უხრწნელი ღმერთი მიატოვეთ და სულისაგან დამღუპველ კერპებს მიმართეთ. გევედრებით, შეხედეთ ზეცის სიმაღლეს და დედამიწის სიგანეს; დაფიქრდით იმაზე, ვინ განართო ცა, როგორც კანი თქვენს თავებზე? ვინ დააფუძნა დედამიწა უფსკრულზე? ვის შეუძლია თავისი საშინელი და დიდებული სახელით ზღვის მოუთვინიერებელი ტალღების დაცხრომა? ვინ შექმნა ადამიანი მიწისგან და სახეში სიცოცხლის სუნთქვა ჩაჰბერა? მხოლოდ ის, ვინც თავისი ხელით ყოველ შექმნილს იტევს, არის ერთადერთი ჭეშმარიტი ღმერთი, რომელიც ზეცაში იმყოფება.
რამეთუ ყოველნი ღმერთნი წარმართთანი კერპნი არიან, უტყვნი და უსულონი; დაე, მათ დაემსგავსონ ყოველნი, ვინც მათ ეთაყვანება!
სანამ წმინდანი ამას თავისუფლად და ხმამაღლა ლაპარაკობდა, უღმერთო წარმართებმა შეიპყრეს იგი და თავიანთ ჰეგემონ პერინიუსთან სამსჯავროზე მიიყვანეს.
ჰეგემონმა, შეხედა რა წმინდანს და იხილა, რომ იგი მეტად კეთილშობილი და პირმშვენიერი იყო, თავაზიანად დაუწყო მას საუბარი, თქვა რა:
– ყოველივე სიკეთე მოგეფინოს, ჩემო მშვენიერო ასულო, რადგან ვფიქრობ, შენ გწამს, რომ ჩვენი ღმერთები მარადიულად არსებობენ; მე მიხარია შენთვის.
წმინდანმა უპასუხა: – რა სიხარული შეიძლება ჰქონდეთ უღმერთოებს? შენი სიხარული, ჰეგემონო, გლოვად გადაიქცევა, და შენი სიამაყე უძლურებად. მე მწამს ღმერთი, რომელიც ყველაფერზე მეფობს, და მიხარია, რომ ჩემი ღვთის გულისთვის ამ ღვაწლში შესვლის ღირსი გავხდი, რაშიც უეჭველად ვიმედოვნებ გამარჯვების გვირგვინის მიღებას.
ჰეგემონმა თქვა: – ნუ ემსგავსები შენი მრავალსიტყვაობით უგუნურ ქალებს, არამედ თავაზიანად და მოკლედ გვითხარი, რა გქვია?
წმინდანმა უპასუხა: – მე უგუნური არა ვარ, არამედ ბრძენი ვარ ჩემს უფალ იესო ქრისტეში; თუკი ჩემი სახელის გაგება გსურს, მე ელიკონიდა მქვია.
ჰეგემონმა თქვა: – ელიკონიდას სახელი უღირსად გეწოდა, რადგან შენი დიდი სიგიჟის გამო შენს სხეულს სატანჯველსა და ჭრილობებს უმზადებ.
წმინდანმა უპასუხა: – არა, მე სამართლიანად მქვია ელიკონიდა, რადგან ჩემი ღვთის წყალობა ყოველთვის ჩემთანაა და მე შენი მამის, ეშმაკისკენ ვისვრი ისრებს. ზუსტად ასევე, შენც სრულიად სამართლიანად გეწოდა პერინიუსი, რადგან შენი უღმერთო და საწყალი სხეული შენს ბილწ სულთან ერთად ცეცხლოვანი სამკაპებით განადგურებისკენ გაითრევა.
ჰეგემონმა თქვა: – მოკლედ გვითხარი: შესწირავ თუ არა მსხვერპლს ღმერთებს, თუ არა? ვფიცავ ჩემს ღმერთ ასკლეპიოს მკურნალს, რომ არ დაგინდობ, თუ არ შეასრულებ მეფის ბრძანებას და არ ეთაყვანები ჩვენს ღმერთებს.
– გესმის, – უპასუხა წმინდანმა, – რომ მე თავისუფლად ვლაპარაკობ: მე ქრისტეს მხევალი ვარ; ვინ არის შენი ასკლეპიოსი, – ეს მე არ ვიცი. გამიკეთე, რაც გინდა.
მაშინ ჰეგემონი, რისხვით აღვსილი, წმინდანის წამებას შეუდგა. თავდაპირველად მან ბრძანა, რომ გაშიშვლებული, მიწაზე გაშოტილი წმინდანი ეცემათ, ფეხები დაეჭრათ, შემდეგ კი მოწამე ადუღებული ფისით სავსე ქვაბში ჩაეგდოთ. მაგრამ უეცრად უფლის ანგელოზი გამოეცხადა, რომელმაც გააცივა ქვაბი, ადუღებული ფისი ცივ ნამად აქცია, ისე რომ ქვაბიდან კეთილსურნელება გამოდიოდა. ეს რომ იხილა, ჰეგემონმა შესძახა:
– ო, რაოდენ დიდია ქრისტე მოგვი, რომელსაც ცეცხლის წყლად ქცევა შეუძლია!
წმინდანმა კი, ჰეგემონისკენ მიბრუნებულმა, უთხრა: – დიდებულებად თუ მიგაჩნია ახლა შენი ღმერთები ზევსი და ასკლეპიოსი, მას შემდეგ, რაც ისინი ქალმა, ქრისტეს მხევალმა, შეარცხვინა?
ამ სიტყვებისგან ჰეგემონი კიდევ უფრო დიდი მრისხანებით აღივსო და, წმინდანისთვის ჯადოქრის წოდებით, ბრძანა, რომ მისი თავიდან თმა ტყავთან ერთად აეხსნათ და სანთლებით დაეწვათ მისი თავი და მკერდი. ყველა ამ სატანჯველს წმინდანი მამაცურად ითმენდა, თითქოს არაფერს გრძნობდა.
შემდეგ ჰეგემონმა, რისხვა თავაზიანობით შეცვალა და მაამებლობით დაუწყო საუბარი წმინდანს: – საყვარელო ასულო! მოდი და შესწირე მსხვერპლი ჩვენს უძლეველ ღმერთებს, განსაკუთრებით ვენერასა და მინერვას, და მე დიდებული დიანას ქურუმად გაგხდი.
და გაგათანაბრებ სენატორთა ცოლებთან. შენს პატივსაცემად ოქროს სვეტს აღვმართავ ქალაქის შუაგულში, შენზე წერილობით შევატყობინებ მეფეებს, და შენ იქნები, თითქოსდა, დედა მთელი ამ ქალაქისთვის.
წმინდა ელიკონიდამ კი მიუგო:
– მიმიყვანე შენი ღმერთების ტაძარში, რათა მათ მსხვერპლი შევწირო.
ეს რომ მოისმინა, იგემონი უდიდესი სიხარულით აღივსო და მაშინვე უბრძანა მქადაგებლებსა და მესაყვირეებს, მთელ ქალაქში გამოეცხადებინათ ეს ამბავი; შემდეგ დიდი ზეიმით წაიყვანა წმინდანი კერპთაყვანისმცემელ ტაძარში. წმინდანმა კი, ტაძარში შესვლისას, ქურუმებს უთხრა:
– მინდა, მარტოდმარტომ, განმარტოებით შევწირო წმინდა მსხვერპლი; ამიტომ უბრძანეთ ყველას, დატოვონ ტაძარი; თქვენც გადით და კარები თქვენს უკან ჩაკეტეთ.
ქურუმებმა შეასრულეს მისი ბრძანება და მარტო დატოვეს სამლოცველოში, თავად კი, სამლოცველოს გარეთ მდგარნი, ზეიმობდნენ და საყვირებითა და დაფდაფებით გაჰყვიროდნენ.
ამასობაში, ქრისტეს სასძლომ, სამლოცველოში შესვლისას, ვენერას კერპი აიღო და სამ ნაწილად დაამსხვრია; ზუსტად ასევე ჩამოაგდო მინერვას კერპიც, რომელიც, მიწაზე დაცემისას, მთლიანად დაიმსხვრა. მერე საკურთხევლიდან ჩამოაგდო ასკლეპიოსი და მოაჭრა მას ხელები, ფეხები და თავი; იგივე გააკეთა დიოსთანაც. მაგრამ ადამიანებმა, რომლებიც სამლოცველოს გარეთ იმყოფებოდნენ, ვერ გაიგეს, რა ხდებოდა შიგნით, რადგან საყვირებისა და დაფდაფების ხმა ყველაფერს ფარავდა, და ყველა სამლოცველოს გარეთ იდგა, ელოდებოდნენ, სანამ ქალწული შეასრულებდა თავის ლოცვებსა და მსხვერპლს.
საკმაო დროის გასვლის შემდეგ ქურუმები, მოლოდინით დაღლილნი, შევიდნენ სამლოცველოში და, დაინახეს რა, რომ მათი ღმერთები მიწაზე იყვნენ დაცემულნი, დაინახეს ასევე წმინდანიც, რომელიც საკურთხეველში იჯდა და აქებდა ქრისტეს, თავის ღმერთს, მაშინვე წამოხტნენ, შემოიხიეს სამოსელი, დიდი რისხვით შეიპყრეს ქალწული და იგემონთან მიიყვანეს. იგემონთან მისულებმა თქვეს:
– მოკალი ეს ჯადოქარი!
და იყო ხმაური და ღაღადი მთელ იმ ხალხში, რომელიც განრისხდა კერპების დამსხვრევის გამო; ყველა ყვიროდა, მოუწოდებდა:
– ო, იგემონ! სწრაფად მოკალი ეს ჯადოქარი!
იგემონმა ბრძანა, მოეჭრათ წმინდა მოწამისთვის ძუძუსთავები და საპყრობილეში ჩაეგდოთ იგი, რათა ჰქონოდა დრო ეფიქრა, რა საშინელი სიკვდილით მოეკლა იგი. და დარჩა წმინდანი საპყრობილეში ხუთი დღე.
ამ დროს კორინთოში, პერინიუსის ადგილას, სხვა იგემონი ჩავიდა, სახელად იუსტინი. მას ეუწყა მოწამე ელიკონიდის შესახებ, მისი ტანჯვისა და მის მიერ კერპების დამსხვრევის შესახებ. იუსტინი კი, რომელიც ძალიან ეჭვიანობდა თავის ღმერთებზე, დიდი მრისხანებით აღივსო ელიკონიდის მიმართ მის მიერ კერპების დამსხვრევის გამო და ბრძანა, რაც შეიძლება ძლიერ გაეხურებინათ ღუმელი. და გაუხურებდნენ იმ ღუმელს სამი დღის განმავლობაში; შემდეგ იუსტინმა ბრძანა, ჩაეგდოთ ამ ღუმელში წმინდა ელიკონიდა. წმინდანი კი, ბაბილონელ ძველ ყმაწვილთა მსგავსად, ზეიმობდა ღუმელის შუაგულში, ადიდებდა და აკურთხებდა უფალს, რადგან ცეცხლი მისთვის იყო, თითქოსდა, ნამი და ცეცხლის ალი – თითქოსდა, გრილი ქარი. შემდეგ ღუმელიდან დიდი ალი ამოვარდა და მივარდა ირგვლივ მდგომ წარმართებს; ამ დროს დაიწვა დაახლოებით სამოცდაათი მამაკაცი; წმინდანი კი საკმაოდ დიდი ხნის შემდეგ გამოვიდა ცეცხლიდან უვნებელი.
იგემონმა უთხრა მას, მიმართა რა:
– გვითხარი ჩვენ, ბილწო ქალო, რა ჯადოქრობით შეძელი ცეცხლოვანი ძალის დაძლევა?
მიუგო წმინდამა:
– ქრისტემ, ჩემმა უფალმა, რომელიც შენ არ გინახავს და ვერც ნახავ, ჩემთან მოსვლისას გააგრილა ღუმელის ალი.
ამისი არ სჯეროდა, იგემონმა ბრძანა, სამსჯავროს წინ მოეტანათ სპილენძის სარეცელი; უბრძანა, გაეხურებინათ იგი და დაედოთ მასზე წმინდანი თავისი თვალწინ. უბრძანა რა სარეცლის ქვემოდან ნახშირებით გაცხელება, იგემონმა თქვა:
– ახლა ვნახოთ, მოვა თუ არა ქრისტე მის გადასარჩენად.
როდესაც წმინდანი ასე იტანჯებოდა, მისგან იმდენი სისხლი გამოვიდა, რომ მან ჩააქრო ცეცხლი; მისი სარეცელი კი გაცივდა.
მაშინ მოწამე გადმოიყვანეს სარეცლიდან და საპყრობილეში წაიყვანეს, სადაც იგი, მიწაზე დავარდნილი, ასე ლოცულობდა:
– იესო, ძალა და სიმტკიცე ჩვენო! იესო, დიდება ჩვენო! ქრისტე, იმედი ჩვენო! იყავნ ჩემი შემწე და განკურნე ჩემი წყლულები, კეთილო მკურნალო, რომელიც შენი სიკეთით იხსნი ყველას, ვინც შენზეა დაიმედებული.
როდესაც იგი ასეთი სიტყვებით ლოცულობდა, მას გამოეცხადა ქრისტე, სამყაროს მხსნელი, გარემოცული მეტად ნათელი ნათებით, წმინდა მთავარანგელოზ მიქაელთან და მთავარანგელოზ გაბრიელთან ერთად. მიუახლოვდა რა მას, მან გაუწოდა ხელი თავისი და თქვა:
– ადექი, წამოდექი ფეხზე და განმტკიცდი! მე ყოველთვის შენთან ვარ! მე ვუყურებ შენს ღვაწლს, მე ჩემი ღვთაებრივი ძალით გიადვილებ ტანჯვას და ვკურნავ შენს ჭრილობებს.
ფეხზე წამომდგარი მოწამე პირქვე დაემხო უფლის წინაშე, თაყვანი სცა მას და თქვა:
– იესო, ქრისტე, ჩემო ღმერთო! განმკურნე მე, შენი მონა! დამეხმარე, რომ დავამარცხო ჩემი მტერი, რათა მე, მისი ძალის დაძლევის შემდეგ, შევძლო შენს ტაძარში შესვლა გალობითა და სიხარულის ხმით.
უფალმა კი უთხრა მას:
– გამხნევდი, ასულო ჩემო! აჰა, მე განგკურნავ შენ და მოგიმზადებ უკვდავ გვირგვინს ჩემს საუკუნო სასუფეველში.
ამის თქმის შემდეგ, უფალი ამაღლდა ზეცად. წმინდა ანგელოზებმა კი ელიკონიდას მისცეს სუფთა პური, რომელიც მზესავით ბრწყინავდა. ამ პურის გემოს გასინჯვის შემდეგ, ელიკონიდამ თავი სრულიად ჯანმრთელად იგრძნო; მისი სახე მზესავით გაბრწყინდა და მისი სხეული თოვლივით გათეთრდა. და ადიდებდა წმინდა ღმერთს, აქებდა მას განთიადამდე.
როდესაც დადგა დილა, წმინდა გამოიყვანეს საპყრობილიდან, შემდეგ მიიყვანეს სამსჯავროზე, შემდეგ კი გადასცეს მხეცებს შესაჭმელად. მასზე გაუშვეს ორი მშიერი ლომი, რომლებსაც სამი დღის განმავლობაში არაფერი ეჭამათ. მაგრამ ლომები, მიუახლოვდნენ რა წმინდას, თაყვანი სცეს მას და ფეხების ლოკვა დაუწყეს. ხალხმა კი, ამის დანახვისას, ყვირილი ატეხა და ამბობდა:
– ჭეშმარიტად, ეს ქალი ჯადოქარია, რადგან მან მოაჯადოვა მხეცებიც კი, ისე, რომ მათ არ ბედავენ მასთან მიახლოებას. ჰოი, იგემონ! მოკალი ეს ქალი! მოკალი იგი რაც შეიძლება სწრაფად!
მაშინ, როდესაც ხალხი ასე ლაპარაკობდა, იმ შენობის კარები ღვთის ძალით გატყდა და გაიღო; სწორედ ის ლომები გადმოხტნენ და დიდი გააფთრებით, ხმამაღალი ღრიალით, დაესხნენ თავს ხალხს; ხალხი გაიქცა; თვითონ იგემონი შიშისგან გაიქცა პრეტორიუმში. ლომებმა კი, გაქცეულებს დაედევნენ და ხალხიდან ას ოცი კაცი მოკლეს. მაშინ იგემონმა, არ იცოდა რა კიდევ რა ექნა მოწამისთვის, უბრძანა, რომ მისთვის თავი მოეკვეთათ მახვილით.
როდესაც წმინდა ქალაქგარეთ წაიყვანეს მოსაკვეთად, მან აღაპყრო ხელები ზეცისკენ და ლოცვა დაიწყო, ასე თქვა:
– ჰოი, ქრისტე, ჩემო ღმერთო! მოდი ახლა ჩემთან! გამოეცხადე შენს მონას ამ საათს! აღასრულე შენი აღთქმა და შემიყვანე შენს წმინდა ეზოში, შემირიცხე მე შენს კურთხეულ ცხვრებს შორის. შემირიცხე მე იმ ქალებს შორის, რომლებიც შენ გემსახურნენ: სარას, რებეკას, რაქელს, ლიას, სუსანას და შენს უბიწო დედას, უწმინდეს მარადის ქალწულ მარიამს, ასევე მართასა და მარიამს, ლაზარეს დებს, და წინასწარმეტყველ ანას, რომელიც შენს შესახებ მოწმობდა წმინდა სვიმეონ ღმერთმიმრქმელთან ერთად შენი მიგებებისას; შემირიცხე მე ასევე ელისაბედს, შენი წინამორბედი იოანეს დედას, და პირველმოწამე თეკლას; შემომიერთე მათ რიცხვს და ღირსი გამხადე მათთან ერთად საუკუნოდ განვისვენო.
მაშინ, როდესაც წმინდა ასე ლოცულობდა, გაისმა ხმა ზეციდან, რომელმაც თქვა:
– მოვედი, ასულო ჩემო! შენთვის უკვე მომზადებულია გვირგვინი და ტახტი. აჰა, ანგელოზები იწყებენ საზეიმო საგალობლების გალობას შენი ზეცად ამაღლებისთვის.
ასეთი ხმის გაგონებისას, წმინდა ელიკონიდა აღივსო დიდი სიხარულით და სიხარულით მოუდრიკა მახვილს თავი. როდესაც მას თავი მოკვეთეს, ჭრილობიდან სისხლის ნაცვლად რძე გადმოვიდა, რაც მისი სიწმინდის ნიშანი იყო. ქრისტიანებმა კი მისი პატიოსანი სხეული მოკრძალებით დაკრძალეს, ადიდებდნენ მამას, ძეს და სულიწმინდას, ერთ ღმერთს სამებაში, რომელსაც მიეგება დიდება, პატივი და თაყვანისცემა, აწ და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.
წმიდა ღირსი მამა ნიკიტა, ხალკიდონის ეპისკოპოსი
ჩვენმა ღირსმა მამამ ნიკიტამ ყრმობიდანვე შეიყვარა ქრისტე; უარყო რა ქვეყანა და ყოველივე ამქვეყნიური მიდრეკილება, ღვთის სათნოდ იცხოვრა კეთილმსახური ცხოვრებით. იგი აღყვანებულ იქნა ხალკიდონის საეპისკოპოსო ტახტზე, რომელზედაც, როგორც სასანთლეზე მდგარი სანთელი, ნათელს ჰფენდა ქვეყანას და ამშვენებდა ქრისტეს ეკლესიას.
წმიდა ნიკიტა მეტად გულმოწყალე იყო გლახაკთა მიმართ: მშიერებს კვებავდა, შიშვლებს მოსავდა, უცხოებს თავის სახლში იღებდა და აბინავებდა; ის იყო ობოლთა მამა, ქვრივთა შემწე და დაჩაგრულთა მხსნელი.
როდესაც დადგა მძიმე ჟამი ხატმებრძოლობის ერესისა, ლევ სომეხის მეფობის დროს, წმიდა ნიკიტამ თავი გამოიჩინა, როგორც ქრისტეს სახელის მტკიცე აღმსარებელმა. იგი ბევრს იღვაწა უღმერთო სწავლების წინააღმდეგ ბრძოლაში, ამხილებდა არამართლმადიდებლურ დოგმატებს და ყველას შეაგონებდა, რომ მოწიწებით თაყვანი ეცათ უფალ ქრისტესა და მის ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის ხატისთვის, ასევე ყველა სხვა წმიდანის ხატებისთვის. ქრისტეს ამ ღვაწლმოსილმა აღმსარებელმა მრავალი ტანჯვა დაითმინა უღმერთო მეფისა და მისი თანამოაზრეებისგან; მან გადაიტანა დევნა, დამცირება და სხვა უბედურებანი თავისი მართლმადიდებლობისთვის.
საკმაო დროის გასვლის შემდეგ, მრავალი აღმსარებლური ღვაწლის შემდეგ, წმიდა ნიკიტა მიიცვალა ამქვეყნიდან და ზეციურ სავანეებში გადავიდა. ღმერთმა ადიდა იგი ზეცაში თავისი ანგელოზების წინაშე, ხოლო დედამიწაზე – ადამიანთა წინაშე, ვინაიდან მისი პატიოსანი ნაწილებიდან მრავალი სასწაული აღესრულებოდა, მიეცემოდა განკურნება ყოველგვარი სნეულებისგან, ღვთის სადიდებლად, რომელიც განდიდებულია თავის წმიდანებში.
წმინდა ეგნატე როსტოველის, ეპისკოპოსის ხსენება
წმინდა ეგნატე კეთილმსახური მშობლებისგან იშვა და მათ აღზარდეს ყოველგვარი ქრისტიანული სათნოებით. ამსოფლიური ამაოების გაცნობიერების შემდეგ მან განეშორა ამქვეყნიურ ამაოებას და ბერად აღიკვეცა. ვინაიდან იგი ძალზედ სათნო ცხოვრებას ეწეოდა, თავდაპირველად არქიმანდრიტად, ხოლო შემდეგ ქალაქ როსტოვის ეპისკოპოსად დაინიშნა. როსტოვის ეპარქია საკუთარ მზრუნველობაში რომ მიიღო, დიდი ყურადღებით მწყემსავდა თავის სამწყსოს. მღვდელმთავრობაში ოცდაექვსი წელიწადის ყოფნის შემდეგ, მიიცვალა უფლის მიმართ სამყაროს შექმნიდან 6796 წელს, ხოლო განკაცებიდან ღვთისა სიტყვისა 1288 წელს, მაისის 28-ს, პარასკევ დღეს, მწუხრის შემდეგ.
წმინდანის მიცვალების შეტყობისთანავე, მთელი ქალაქი როსტოვი მის ცხედართან შეიკრიბა; ყველა მწარედ ტიროდა და გოდებდა, ნანობდა საერთო მწყემსისა და მოძღვრის, უბედურებათა და მწუხარებათა შემწესა და მეოხს, ქვრივთა და ობოლთა შუამავალს, ღატაკთა და გლახაკთა გამომკვებელს, სამღვდელო და სამონაზვნო წესის მოძღვარსა და მასწავლებელს, მთავართა და დიდებულთა მრჩეველს. წმინდა ეგნატე მღვდელმთავრის პატიოსანი ცხედარი რომ აიღეს, ყველამ ეკლესიაში წაასვენა, მაგრამ ხალხის სიმრავლის გამო, რომელიც იქ შეიკრიბა, ვერ შეიტანეს ეკლესიის შიგნით და ტაძრის წინ დაასვენეს; ამის შემდეგ დაიწყეს მიცვალებულთა საგალობლების გალობა.
ამ დროს ეკლესიასთან ორმა კეთილმსახურმა მონაზონმა ჩაიარა, ერთ მათგანს თეოდოსია ერქვა; იგი მღვდელმთავრის პროტოდიაკონის, პავლეს, მეუღლე იყო, მაგრამ კანონიერ ქორწინებაში შესვლისთანავე მათ თავი ქალწულებრივ და წმინდა ცხოვრებას მიუძღვნეს. მთელი სიცოცხლე მარხვაში და ლოცვებში მოღვაწეობდნენ. მრავალს შეეძლო მათი ცხოვრების სიწმინდის დამოწმება. როდესაც ნეტარი პავლე მიიცვალა უფლის მიმართ, მისმა მეუღლემ მონაზვნად აღკვეცა მიიღო. წმინდა ეგნატე მღვდელმთავრის მიცვალების შეტყობისთანავე, იგი მის წმინდა ნაწილებთან მივიდა თაყვანსაცემად; მასთან ერთად სხვა მონაზონიც მოვიდა, სახელად ქსენია, რომელიც ასევე სათნო და ღვთივსათნო ცხოვრებას ეწეოდა. ამ ორმა მონაზონმა და კიდევ რამდენიმე კეთილმსახურმა ადამიანმა, რომლებიც ღვთაებრივი გამოცხადების ღირსნი გახდნენ, ასეთი სასწაული იხილეს: როდესაც წმინდა ეგნატე მღვდელმთავრის პატიოსანი წმინდა ნაწილები ეკლესიისკენ მიჰქონდათ, ღვთის მღვდელმთავარი კუბოდან თავისი მღვდელმთავრული შესამოსელით წამოდგა, ჰაერში გაიარა და ეკლესიის თავზე მაღლა ჰაერში დადგა; შემდეგ აკურთხა მთელი ხალხი და მთელი ქალაქი; მერე შევიდა საკურთხეველთან მიწაში ამოთხრილ გამოქვაბულში, სადაც მისთვის კუბო იყო გამზადებული.
ეს ღმერთმა გამოუცხადა იმ მონაზვნებს, ისევე როგორც კიდევ რამდენიმე კეთილმსახურ ადამიანს, თავისი წმინდანის სადიდებლად და ყველასთვის მისი სიწმინდის საჩვენებლად; ამით უფალმა აჩვენა ადამიანებს, რომ მღვდელმთავარმა ეგნატემ მოიპოვა უფლის წყალობა და წმინდანთა თანამონაწილეობის ღირსი გახდა.
დაახლოებით იმავე დროს მოხდა სხვა სასწაულიც: ერთ არქიმანდრიტ სტეფანეს დაბადებიდან ერთი თითი ხელისგულზე ჰქონდა მოკეცილი; როდესაც იგი წმინდა ეგნატე მღვდელმთავრის პატიოსან ცხედარს შეეხო, მისი მოკეცილი თითი მაშინვე გაეშალა, გაჯანსაღდა, ისევე როგორც სხვა თითები.
შემდეგ წმინდა ეგნატე მღვდელმთავრის პატიოსანი ცხედარი ეკლესიაში შეიტანეს. მომდევნო დღის დილით ყველანი კვლავ შეიკრიბნენ ღვთის წმინდანის ნაწილებთან, რათა შეესრულებინათ ჩვეული წირვა-ლოცვა და ეგალობათ მიცვალებულთა საგალობლები. როდესაც ღვთის მღვდელმთავრის ცხედარი კუბოში დაასვენეს და ხელში მისცეს გადახვევები, რომლებშიც ჩაწერილი იყო ყველა იმ ადამიანის სახელი, ვინც წმინდა ეგნატე მღვდელმთავარმა მღვდლად და დიაკვნად აკურთხა, ღვთის წმინდანმა, როგორც ცოცხალმა, გასწია ხელი და მიიღო გადახვევები. ყველანი, ვინც ეს სასწაული იხილეს, დიდმა შიშმა და სიხარულმა მოიცვა და ადიდეს ღმერთი. ამ ღვთის წმინდანის, მღვდელმთავარ ეგნატეს ლოცვით, ღირსნი გაგვხადოს ჩვენც, მასთან ერთად ვიყოთ მარადიული სიკეთეების თანამონაწილენი, ჩვენს უფალ იესო ქრისტეში გამზადებულთა, რომელსაც დიდება მარადის მიეგება. ამინ.
Тропарь, глас 4: Благоверия просвещься учении святительства прием паству, и апостолом наследник быв, тем приял еси от Бога дар чудес святителю отче Игнатие. Моли Христа Бога, да спасет души наша. Кондак, глас 4: Явися днесь пресветлая память твоя святителю преблаженне Игнатие, в мире светло сияющи, и являющи всем Божественное сияние.წმიდა მღვდელმოწამე ელადიუსი
წმიდა ელადიუსი, მრავალგვარი წამების შემდეგ ცეცხლში ჩაგდებული და უვნებლად დარჩენილი, ცემით აღესრულა. მისსავე მსახურებაში ნათქვამია, რომ საპყრობილეში მას უფალი იესო ქრისტე ეჩვენა, ჭრილობებისაგან განკურნა და ბორკილებიც დასცვივდა. ვარაუდობენ, რომ იგი სპარსელთა შემოსევის დროს, რომის იმპერიის აღმოსავლეთ პროვინციებში ეწამა.