წმიდათა ცხოვრების სატესტო ვერსია წარმოადგენს მანქანურ თარგმანს, შესაძლოა შეიცავდეს გრამატიკულ შეცდომებს!
წმიდა მოწამეთა თეოდორასა და დიდიმოზის ვნება
იმპერატორთა დიოკლეტიანესა და მაქსიმიანეს მეფობისას, ალექსანდრიის ქალაქის მთავრის, ევსტრატის მმართველობის დროს, გამოვიდა სამეფო ბრძანება, რომელიც ქრისტიანებს ავალდებულებდა, ან ღმერთებისთვის შეეწირათ მსხვერპლი, ან წამება დაეთმინათ.
მთავარი ევსტრატი ალექსანდრიაში სასამართლოზე დაჯდა და ბრძანა, მისთვის მიეყვანათ თეოდორა, ქრისტიანი ქალწული, რომელიც ახლახან დაეჭირათ და საპყრობილეში ჩაესვათ. როდესაც ის მიიყვანეს, მსაჯულმა ჰკითხა:
– რა სარწმუნოებისა ხარ, ქალწულო?
მიუგო წმიდამ:
– ქრისტიანი ვარ.
მსაჯულმა უთხრა:
– თავისუფალი ხარ, თუ მონა?
– მე გითხარით, – მიუგო თეოდორამ, – რომ ქრისტიანი ვარ; ქრისტემ კი, ქვეყნად მოსულმა, ცოდვისგან გამათავისუფლა; ამ ამაო სამყაროში კი დიდებული მშობლებისგან დავიბადე.
მთავარმა ქალაქის თავს, ლუკიოსს, შეხედა და ჰკითხა:
– იცნობ ამ ქალწულს?
ლუკიოსმა მიუგო:
– დიახ, ვიცი, რომ ის კეთილშობილი და პატიოსანი გვარისაა.
მაშინ მთავარმა თეოდორას მიმართა და უთხრა:
– თუ შენ, ქალწულო, კეთილშობილი და პატიოსანი გვარისა ხარ, მაშინ აქამდე რატომ არ გათხოვებულხარ?
ქალწულმა მიუგო:
– მე უარვყავი ქორწინება ქრისტესთვის, რადგან ჩვენმა უფალმა იესო ქრისტემ, ქვეყნად მოსულმა და უწმინდესი მარადის ქალწულ მარიამისგან შობილმა, ხრწნილებისგან გაგვათავისუფლა და საუკუნო სიცოცხლე აღგვითქვა. აჰა, მე, მისი მორწმუნე, გადავწყვიტე, მისი სიყვარულისთვის სიწმინდით დავიცვა ჩემი ქალწულება ჩემს სიკვდილამდე.
მსაჯულმა ამაზე თქვა:
– მეფეებმა გვიბრძანეს, ყველა ქალწული, ვისაც თავისი სიწმინდის შენარჩუნება სურს, ვაიძულოთ, თაყვანი სცენ ჩვენს ღმერთებს; თუ ღმერთებისთვის თაყვანისცემას არ მოისურვებთ, მაშინ მეძაობაში იქნებით გადაცემულნი.
ქალწულმა მიუგო:
– ალბათ გესმის, რომ ღმერთი უპირველეს ყოვლისა გულის ნებას უყურებს. გულთამხილველია ის, მან იცის ჩვენი ყოველი ზრახვა და ჩვენს განზრახვებს საქმისამებრ იღებს. ჩემმა ღმერთმა იცის ჩემი განზრახვა – სიწმინდით დავიცვა ჩემი ქალწულება; ამიტომ, თუ შენ, როგორც ტრაბახობ, მეძავებს გადამცემ, ეს ჩემი სხეულისთვის მრუშობა არ იქნება, არამედ ძალადობა და ტანჯვა იქნება ჩემთვის; და თუ თავი მომკვეთო, ან ხელი, ან ფეხი, ან იძულებით წამართვა ქალწულება, ამით მეძავად კი არ გამხდი, არამედ მოწამედ. მაგრამ იცოდე, რომ ჩემი უფალი და ღმერთი ძლიერია, რომ სიწმინდით დაიცვას ჩემი ქალწულება, თუკი მოისურვებს.
მსაჯულმა თქვა:
– ნუ აპირებ შენი კეთილშობილების შერცხვენას, ნუ მიეცემი შეურაცხყოფასა და დაცინვას, რადგანაც პატიოსანი და დიდებული მშობლების შვილი ხარ, როგორც აქ მოწმობენ შენზე.
ქალწულმა მიუგო:
– ვადიდებ ჩემს ქრისტესა და ღმერთს, რომელმაც მომცა კეთილშობილება და სიწმინდე, და იმედი მაქვს, რომ ის მთლიანად დაიცავს თავის მტრედს.
თქვა მსაჯულმა:
– რატომ ცდუნდები, ჯვარცმულ ადამიანს, როგორც ღმერთს, რომ სწამს? განა ის დაგიხსნის იმ ხელებისგან, რომლებიც შენს შებილწვას მოინდომებენ? ნუ გგონია, რომ მეძაობაში შესული იქიდან წმინდა გამოხვალ.
თეოდორამ მიუგო:
– მე მწამს, რომ ჩემი ქრისტე და ღმერთი, რომელიც პონტოელ პილატეს დროს ეწამა, დამიხსნის მეძავების უწმინდური ხელებისგან და დაიცავს თავის მხევალს სიწმინდით.
ამის შემდეგ მსაჯულმა თეოდორას სამი დღე მისცა მოსაფიქრებლად. მაგრამ ის მზადყოფნას გამოთქვამდა, ეტანჯა, ამბობდა, რომ სამი დღის შემდეგაც, ისევე როგორც უფრო მეტი დღის შემდეგ, სხვა განზრახვა და სურვილი არ ექნებოდა, გარდა იმისა, რომ მომკვდარიყო ქრისტესთვის, თავისი ღმერთისთვის.
შემდეგ წმიდა საპყრობილეში წაიყვანეს და სამი დღის შემდეგ კვლავ დაკითხვაზე წარადგინეს. როდესაც მთავარმა მიხვდა, რომ ის უცვლელად დარჩებოდა წმიდა ქრისტიანულ სარწმუნოებაში, ბრძანა, მეძაობაში წაეყვანათ. აქ მიყვანილმა წმიდამ უფალს ლოცვა შესწირა და თქვა:
– ქრისტე ღმერთო, რომელმაც დაიმორჩილე უმეტყველესი მხეცები შენი წმიდა მოწამე თეკლას წინაშე, დაიმორჩილე უღმრთულეს მეტყველ მხეცებსაც, მეძავებს, რომლებსაც ჩემი სხეულის სიწმინდის შებილწვა აქვთ განზრახული. შენ, ღმერთო, რომელმაც სუსანა იხსენი მრუში უხუცესების ხელებისგან,
მიხსენი მეც, შენი მხევალი, მსგავსი გარყვნილებისგან; არ დაუშვა, რომ შეურაცხყოფილი იყოს ტაძარი, რომელიც მხოლოდ შენ გეძღვნება. შენ, ვინც განდევნე ჩემგან უხილავი მტრები, რომლებიც ცდილობდნენ ფარულად მოეპარათ ჩემი ქალწულებრივი განძი, განდევნე ეს აშკარა მოძალადეებიც, რომლებიც ყაჩაღურად ცდილობენ ჩემი სიმდიდრის წართმევას. მოდი ჩემს დასაცავად, უფალო ღმერთო ჩემო, და შენი ყოვლისშემძლე ძალით ისე მოაწყვე, რომ აქედან წმინდად გამოვიდე, რათა ეს უღირსი ხელები არ შემეხონ, რათა მე განვადიდო შენი წმინდა სახელი.
იმ დროს, როდესაც წმინდანი ასე ლოცულობდა, ბილწი მეძავები სახლის გარშემო იდგნენ და ერთმანეთს ეკამათებოდნენ, თუ ვინ უნდა შესულიყო პირველი ქალწულთან. ამ დროს, ერთმა ჭაბუკმა, ძლიერი აღნაგობისა, მეომრის ტანსაცმლით, მიუახლოვდა მათ, განდევნა ისინი სახლიდან და შევიდა ქალწულთან, ისე რომ არავინ შეუშლია ხელი მისთვის. ეს იყო ერთ-ერთი ქრისტიანი, სახელად დიდიმე, რომელიც, ღვთის განგებით, მიზანმიმართულად, მეომრის სახით შევიდა იმ სახლში თითქოს ცოდვის ჩასადენად, სინამდვილეში კი ქალწულის დასაცავად მოვიდა. მისი დანახვისას წმინდა თეოდორა მეტად გაუკვირდა. მაგრამ ნეტარმა დიდიმემ უთხრა მას:
– ნუ გეშინია, დაო! ის, ვინც გარედან მგლად გეჩვენება, სინამდვილეში კრავი და შენი ძმაა წმინდა რწმენით. მე მოვედი შენს გადასარჩენად, ჩემი ღმერთის მხევალო და მტრედო. გამოვიცვალოთ ტანსაცმელი, – შენ ჩემი ჩაიცვი, მე კი შენი, რათა აქედან უვნებლად გაიტანო შენი ქალწულობა, ჩემი ტანსაცმლით დაფარული. მე კი შენი ტანსაცმლით წავალ მოწამეობრივ ღვაწლზე და გამოვჩნდები ქრისტე ღმერთის ნამდვილ მეომრად.
წმინდა ქალწული დასთანხმდა ასეთ საქციელს, გაიგო რა, რომ დიდიმე ღვთისგან იყო მასთან მოვლენილი. ტანსაცმლის გამოცვლის შემდეგ, ისინი შეიმოსნენ – ქალწული მამაკაცის სამოსით, ხოლო ჭაბუკი ქალწულის სამოსით. შემდეგ ჭაბუკმა უთხრა ქალწულს:
– აქედან გამოსვლისას სახე დაიფარე, თითქოს გრცხვენოდეს, რადგან ყველა სირცხვილით ტოვებს ამ ადგილს; მაშინ ვერავინ გიცნობს.
ქალწულმაც ასე მოიქცა, გამოვიდა მეომრის სამოსით, სახედაფარული; ის სწრაფად გაეშურა თავისი სახლისკენ, ადიდებდა ღმერთს მისი განგებულებისთვის, რადგან მან ამგვარად იხსნა იგი მეძავებისგან, როგორც ჩიტი ხაფანგიდან, ან როგორც ცხვარი მგლებისგან.
როდესაც თეოდორა საროსკიპოდან გამოვიდა, მასში შევიდა ერთი ჭაბუკი, გარყვნილი ვნებით შეპყრობილი; ქალწულის ნაცვლად მამაკაცის დანახვისას, იგი მეტად გაუკვირდა და შესძახა:
– რა არის ეს? როგორ გადაიქცა ქალწული მამაკაცად? მსმენია, რომ ოდესღაც ქრისტემ, როგორც ქრისტიანები ამბობენ, წყალი ღვინოდ აქცია (იოანე 2:1–11), მაგრამ აი ახლა ვხედავ, რომ მან მდედრობითი სქესი მამრობითად აქცია.
და საროსკიპოდან გამოსულმა, მან თავის მეგობრებს უთხრა:
– გავიქცეთ აქედან სწრაფად, გავიქცეთ, რათა ქრისტემ ქალებად არ გადაგვაქციოს!
გაქცევის შემდეგ, მათ ყველაფერი შეატყობინეს მსაჯულ ევსტრატის. ევსტრატიმ კი ბრძანა დიმიმის სასამართლოში მიყვანა და ჰკითხა მას:
– ვინ ხარ შენ?
დიმიმემ უპასუხა:
– მე იესო ქრისტეს მონა ვარ; ჩემი სახელი კი – დიდიმეა.
მსაჯულმა თქვა:
– რატომ ვხედავთ შენზე არა მამაკაცის, არამედ ქალის ტანსაცმელს?
დიმიმემ უპასუხა:
– მე ისინი თეოდორასგან ავიღე, ჩემი კი მას მივეცი, რათა მეძავებს არ ეცნოთ და მათი ხელებიდან დაეხსნა თავი.
მსაჯულმა ჰკითხა:
– ვინ გიბრძანა ასე მოქცევა?
დიმიმემ უპასუხა:
– ჩემმა ღმერთმა, იესო ქრისტემ, მასწავლა ასე მოქცევა; მან გამომგზავნა, რათა მისი ცხვარი მხეცების კბილებისგან მთლიანად და უვნებლად მეხსნა.
მსაჯულმა თქვა:
– სად არის თეოდორა? გვითხარი, სად არის ის, თუ არ გინდა, რომ გაწამოთ.
დიმიმემ უპასუხა:
– ნამდვილად არ ვიცი, სად არის ის ახლა; მე მის შესახებ მხოლოდ ის ვიცი, რომ ის ქრისტეს პატიოსანი და ერთგული მხევალია, რომ ის აღიარებს ქრისტეს, ჩვენი ღმერთის, უწმინდეს სახელს; ამიტომაც ქრისტეს შეუყვარდა იგი და შეინარჩუნა ის სიწმინდეში, როგორც თავისი სარძლო.
თავადი კი, რისხვით აღსავსემ, ბრძანა დიდიმეს თავის მოკვეთა მახვილით, მისი სხეული კი ცეცხლში ჩაგდება ბრძანა.
წმინდა დიდიმე, როდესაც შეიტყო თავისი სასიკვდილო განაჩენის შესახებ, სიხარულით აღივსო და ღმერთს შეჰღაღადა, ასე ამბობდა:
– კურთხეულ ხარ შენ, ღმერთო, ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მამაო, რომ არ უგულებელჰყავი ჩემი ლოცვა და აღასრულე ჩემი სურვილი, ვინაიდან შენ შენი მხევალი თეოდორაც შეინარჩუნე სიწმინდეში და უვნებლად, და მეც ღირსმყოფ მოწამეობრივი გვირგვინისა!
და წმინდანი გაიყვანეს ქალაქგარეთ თავის მოკვეთისთვის. როდესაც წმინდა თეოდორამ ეს შეიტყო, ის წავიდა წმინდა მოწამე დიდიმეს უკან და, თავის მოკვეთის ადგილზე მისულმა, მასთან მოწამეობრივი გვირგვინის გამო დავა დაიწყო, ამბობდა რა:
– თუმცა შენ მიხსენი შებილწვისაგან, მაგრამ სიკვდილისგან გადარჩენა არ მითხოვია შენთვის. მე ვიყავი პირველი შეპყრობილი, პირველი ნაწამები და გასამართლებული; დამითმე მოწამეობრივი აღსასრული; მე დავიკვეთო თავი, შენ კი წადი, სადაც გინდა; შენთვის დიდი ჯილდო იქნება უფლისგან უკვე ის ერთი, რომ ჩემი ქალწულობა სიწმინდით შეინახე; არ მსურს, რომ ჩემთვის მოკვდე და ჩემი გვირგვინი დაასწრო; არ მინდა, ვიყო შენი სიკვდილის მიზეზი; მე თვითონ მოვკვდები, მე თვითონ გადავიხდი ჩემს ვალს, რადგან თავი მაქვს; დაე, ის მოიკვეთოს ქრისტეს სახელისათვის; სისხლი მაქვს; დაე, ის დაიღვაროს ჩვენი უფლისათვის; არ მინდოდა და არ მინდა შებილწული ვიყო, მაგრამ მსურდა და ახლაც მსურს მოწამებული ვიყო; არ წამართვა გვირგვინი, რომლის ქსოვაც შენზე ადრე დავიწყე. მაგრამ თუ ჩემს მოწამეობას შურს, მაშინ ნება მიბოძე, პირველი მე წავიდე მახვილის ქვეშ, შენ კი ქრისტეს მოწამე ჩემს შემდეგ შეგიძლია იყო; მინდა, რომ შენ დარჩე ჩემს შემდეგ, და არა მე შენს შემდეგ, რადგან შენგან სიწმინდის წართმევა არ შეუძლიათ, მე კი უმანკოება შეიძლება დამაკარგვინონ. თუ შენ საროსკიპოდან სუფთა გამომიყვანე, მაშინ ნება მიბოძე, ქრისტეს წინაშეც სუფთამ წარვდგე.
წმიდა დიდიმემ კი უთხრა მას:
– საყვარელო დაო! ჩვენს უფალს, რომელმაც ერთხელ უკვე შეგინახა უბილწველად, ყოველთვის შეუძლია შეინარჩუნოს შენი სიწმინდე; მე კი, სიკვდილმისჯილს, ნუ შემიშლი ხელს სიკვდილში; მე ქრისტესთვის მოვკვდები და ჩემი სისხლით ჩემს ცოდვებს განვიბან.
მაშინ, როცა ისინი სიყვარულით ეკამათებოდნენ ერთმანეთს, ბრძანებულ იქნა, ორივე მათგანს მახვილით მოეკვეთათ თავი; წმიდა მოწამე თეოდორამ პირველმა დადო თავი მახვილის ქვეშ, შემდეგ კი თავი დადო მახვილის ქვეშ წმიდა მოწამე დიდიმემ. მათი სხეულები კი ცეცხლში ჩაყარეს. ამგვარად მიიღეს მათ სამოწამეო გვირგვინები ქრისტესგან, ჩვენი ღმერთისგან, რომელსაც ეკუთვნის დიდება, პატივი და თაყვანისცემა მამასთან და სულიწმიდასთან ერთად უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.
წმინდა მღვდელმოწამე თერაპონტის ხსენება
ეს წმინდა თერაპონტი სარდიის ეკლესიის მღვდელმთავარი იყო; აქ მან თავისი სწავლებით მრავალი ელინი კერპთაყვანისმცემელი მოაქცია ქრისტესკენ და წმინდა ნათლობით განანათლა ისინი.
წმინდა თერაპონტი შეიპყრო იგემონმა იულიანემ და ბორკილდადებული საპყრობილეში ჩააგდო; დიდხანს იტანჯებოდა შიმშილითა და წყურვილით; საპყრობილედან გამოყვანილი, სხვადასხვა წამებას მიეცა; შემდეგ ბორკილდადებული ფრიგიის ქალაქ სინაონში და გალატიის ქალაქ ანკირაში წაიყვანეს, სადაც ყველგან მრავალგვარად აწამებდნენ.
როდესაც წმინდანი მდინარე ასტალასთან მიიყვანეს, შიშველი გაწელეს მიწაზე და მიწაში ჩარჭობილ ოთხ ძელს მიაბეს; შემდეგ მტანჯველები წმინდანს ისე სასტიკად სცემდნენ, რომ სხეულიდან კანიც კი დასძვრა და მიწა მისი სისხლით გაიჟღინთა.
ხოლო ის ძელები აღმოცენდნენ, ტოტები და ფოთლები გამოიტანეს; შემდეგ დიდ ხეებად გაიზარდნენ და თავიანთი ფოთლებით ადამიანთა სხვადასხვა სნეულებასა და დაავადებას კურნავდნენ.
ბოლოს, წმინდა თერაპონტი ლიდიაში მდებარე მხარეში მიიყვანეს, მდინარე ჰერმუსის მახლობლად, რომელიც ლიდიაში მიედინება, სატალიის საეპისკოპოსოში, რომელიც სარდიის მიტროპოლიას ექვემდებარებოდა, და აქ მრავალი წამების შემდეგ ქრისტეს სახელის აღიარებისთვის მოკლულ იქნა და ამგვარად უფლისგან უხრწნელი გვირგვინი მიიღო.
მღვდელმთავართა კვიპრიანეს, ფოტის და იონას, კიევისა და სრულიად რუსეთის სასწაულთმოქმედთა პატიოსან ნაწილთა გადასვენება
1472 წლის აპრილის თვეს, ქრისტეს მოყვარე დიდ მთავარ იოანე ვასილის ძის მმართველობის დროს, უწმინდესი მიტროპოლიტ ფილიპეს ყოფნისას, დიდებულ ქალაქ მოსკოვში დაიწყო ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის მიძინების წმიდა და დიდი საკათედრო ტაძრის მშენებლობა. როდესაც პირველი ტაძრის დაშლას შეუდგნენ, რომელიც წმიდა პეტრე სასწაულთმოქმედის მიერ იყო აგებული, და მისი დაშლა იატაკამდე მიიყვანეს, მაშინ აღმოჩნდა ადრე მოღვაწე რუსი მღვდელმთავრების, უწმინდესი მიტროპოლიტების კვიპრიანეს, ფოტის და იონას საფლავები.
28 მაისს, დღის მეორე საათის დასაწყისში, მათი საფლავები გათხარეს. მაშინ მოვიდა სრულიად რუსეთის უწმინდესი მიტროპოლიტი ფილიპე მთავარეპისკოპოსებთან და მთელ მოსკოვის სამღვდელოებასთან ერთად; ასევე მოვიდა კეთილმსახური დიდი მთავარი იოანე ვასილის ძე თავის ძესთან, დიდი მთავრის დედასთან, მის ძმებთან, მთავრებთან გიორგისთან, ანდრიასთან, ბორისთან და ანდრიასთან ერთად, სამთავრო კარის ყველა მოხელე, მთავრები და ბოიარები, და მრავალი მართლმადიდებელი ქრისტიანი, დიდებული ქალაქ მოსკოვის მკვიდრნი, მამაკაცები და ქალები. ამ შემთხვევის შესაფერისი ფსალმუნების გალობის შემდეგ, ჯერ სრულიად რუსეთის მიტროპოლიტ კვიპრიანეს ცხედარი აიღეს და ახალაშენებულ ტაძარში, მარჯვენა მხარეს, წინასწარ გამზადებულ ადგილას, განსაკუთრებულ კიდობანში დაასვენეს. შემდეგ აიღეს მიტროპოლიტ ფოტის ცხედარი და იმავე ადგილას დაასვენეს. მღვდელმთავრებზე არსებული წმიდა შესამოსელი და ომოფორი უხრწნელი აღმოჩნდა, მიუხედავად მათი გარდაცვალებიდან გასული მრავალი წლისა, რამეთუ მიტროპოლიტ კვიპრიანეს გარდაცვალებიდან სამოცდახუთ წელს აკლდა თვრამეტი დღე, ხოლო მიტროპოლიტ ფოტის გარდაცვალებიდან ორმოცდაერთ წელს აკლდა ოცდათოთხმეტი დღე. წმიდა კვიპრიანესა და ფოტის ნაწილთა გადასვენების შემდეგ, მღვდელმთავარ მიტროპოლიტ იონას საფლავს მიადგნენ, და როდესაც ამისთანავე მოხსნეს მისგან სარქველი, ისეთი ძლიერი კეთილსურნელება გავრცელდა, რომ ყველამ, ვინც ამ ადგილის გარშემო იდგა, მისი სუნი იგრძნო. ამასთან, ყველამ დაინახა, რომ მღვდელმთავრის წმიდა ნაწილები სრულიად ხელუხლებელი იყო, მხოლოდ ხორცი იყო ძვლებზე მიკრული, და შესამოსელი, რომლითაც იგი იყო შემოსილი, ასევე ხელუხლებელი და ხრწნილებისგან დაუზიანებელი იყო, მაშინ როდესაც მისი გარდაცვალებიდან უკვე თერთმეტი წელი და ორი თვე იყო გასული. მღვდელმთავრის ცხედარი აიღეს და ტაძრის მარცხენა მხარეს, მიწის ზემოთ დაასვენეს.
კეთილმსახურმა მთავარმა იოანემ და უწმინდესმა მიტროპოლიტმა მრავალ მართლმადიდებელ ხალხთან ერთად ამის შემდეგ ღმერთს მადლობა შესწირეს და ბრძანეს, რომ მღვდელმთავართა პატიოსან ნაწილთა აღმოჩენის ხსენება მაისის 27 რიცხვს ედღესასწაულებინათ.
ღირსი მამა ფერაპონტი, ბელოზერსკის საკვირველთმოქმედი
ეს ღირსი მამა ჩვენი ფერაპონტი მოსკოვის ოლქის, ქალაქ ვოლოკ ლამსკის მხარეებიდან იყო. იგი კეთილმსახური მშობლების, გვარად პოსკოჩინების, შვილი იყო და ერში თევდორედ იწოდებოდა. სრულწლოვანების მიღწევის შემდეგ, იგი ღვთის შიშით აღივსო და ამსოფლიური ცხოვრებიდან განშორება ისურვა. დატოვა თავისი სახლი და მშობლები, ჩავიდა დიდებულ ქალაქ მოსკოვში და ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის სვიმონის მონასტერში მიიღო ბერობა, რა დროსაც მას ფერაპონტის სახელი ეწოდა. ამის შემდეგ, მორჩილებაში, ლოცვებსა და მარხვაში ყოფნით, მრავალი წელი მოღვაწეობდა ამ სავანეში. ერთხელ, მონასტრის რაიმე საქმისთვის, არქიმანდრიტმა ის თეთრი ტბის მხარეებში გაგზავნა. მან იქაური ადგილები მოინახულა, დიდად მოეწონა ისინი და თავის მონასტერში დაბრუნდა.
ღვთაებრივი განგებულებით მოხდა ისე, რომ ამ მონასტერში, მდუმარებაში მყოფი, იმყოფებოდა ღირსი კირილე, შემდგომში ბელოზერსკის საკვირველთმოქმედი, და ის ამ დროს ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის ხილვის ღირსი გახდა, რომელმაც უბრძანა მას წასულიყო თეთრი ტბის მხარეებში, როგორც ამის შესახებ უფრო დაწვრილებით მოთხრობილია მის ცხოვრებაში. ღირსი კირილე და ფერაპონტი, შეთანხმებით, ერთად გამოვიდნენ სვიმონის მონასტრიდან და თეთრი ტბის მხარეებში ჩავიდნენ. იქ არსებული ყველა უდაბნო ადგილი მოიარეს და იმ ადგილას მივიდნენ, სადაც ახლა კირილეს მონასტერი მდებარეობს. აქ ღირსმა კირილემ ფერაპონტს უამბო ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის მისთვის გამოცხადების შესახებ და მათ ამ ადგილას კელიის შენება დაიწყეს. მაგრამ ღირსმა ფერაპონტმა ღირს კირილესთან დიდხანს არ იცხოვრა. მალევე განეშორა მას და ორ ტბას შორის მისთვის მოსაწონი ადგილი იპოვა. მან დაიწყო მისი გაწმენდა და აიშენა კელია. ამის შემდეგ მასთან ბერები შეგროვდნენ, ააშენეს მონასტერი და მასში ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის შობის სახელობის ტაძარი ააგეს. ღირსი ფერაპონტი ხშირად დადიოდა ღირს კირილესთან სულიერი საუბრებისთვის და მონასტრული ცხოვრების მოსაწყობად, რადგან მისი სავანისგან შორს არ ცხოვრობდა, მხოლოდ თორმეტი ვერსის მანძილზე, და მისგან დიდ სარგებელს იღებდა. ასე ატარებდნენ ღმერთში თავიანთ ცხოვრებას ღირსნი.
ასეთი სათნო ცხოვრების გამო მათი სახელი იმ მხარის მმართველებამდე და თვით დიდ მთავარ ანდრეი დიმიტრის ძემდე მივიდა, რომლის სამფლობელოებშიც თეთრი ტბის მხარეებიც შედიოდა. წმინდა მოღვაწეების შესახებ გაგონებისას, მთავარი დიდად გაიხარა იმით, რომ მის სამფლობელოებში ასეთი ღირსნი გამოჩნდნენ, ადიდა ღმერთი და თავისი ხაზინიდან მდიდარი ძღვენი გაიღო მონასტრების ასაშენებლად. მოხდა ისე, რომ ბელოზერსკის მხარეში მთავრის ნაცვალი მთავრის ახლობელი ბოიარი იყო. მან მოინახულა ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის სავანე, შეხვდა ღირს ბერს ფერაპონტს, ესაუბრა მას და დიდად შეიყვარა იგი. შემდეგ მოჟაისკში დაბრუნებისას მან მთავარს უამბო ღირსის შესახებ, და ეს უკანასკნელი ამ ამბით დიდად შეძრული დარჩა, რადგან მეტად კეთილმსახური და ღვთისმოყვარე იყო.
ამის შემდეგ გარკვეული დროის შემდეგ მთავარს გაუჩნდა ძლიერი სურვილი, დაეარსებინა მონასტერი თავის ქალაქ მოჟაისკში, სადაც მისი სამთავრო რეზიდენცია მდებარეობდა. მან თავის ბოიარებს რჩევა ჰკითხა, სად ეპოვა ისეთი კაცი, რომელიც სავანეს მოაწყობდა, და ბოიარებმა მას ნეტარი ფერაპონტი გაახსენეს, უთხრეს, რომ ამ წმინდა საქმისთვის სხვა, უფრო გამოცდილ ადამიანს ვერ იპოვიდა. მაშინ მთავარმა თავისი ერთ-ერთი დიდებული წმინდა ბერთან წერილით და საჩუქრებით გაგზავნა, სთხოვდა, არ ეთქვა უარი მის თხოვნაზე. წმინდანმა, მოისმინა რა მთავრის თხოვნა, სერიოზულად დაფიქრდა მასზე და ძმობას ამცნო, და ძმობამ ურჩია მას მთავრის თხოვნა შეესრულებინა. ღირსი დაემორჩილა ძმობის ნებას და, თან წაიყვანა რა ერთი ბერი, მთავარ ანდრეისთან მივიდა. მთავარმა წმინდა ბერი და მისი თანამგზავრი დიდი პატივით მიიღო და სთხოვა მას, მონასტრის ასაშენებლად ადგილი შეერჩია. ღირსი დიდხანს უარობდა ამას, ევედრებოდა მთავარს, გაეშვა იგი თავის მონასტერში, მაგრამ ვერანაირად ვერ თქვა უარი და, მთავრის ნებას დაემორჩილა რა, წავიდა და მდინარე მოსკოვის მახლობლად, ქალაქ მოჟაისკიდან ერთი ვერსის მანძილზე, მოხერხებული და ლამაზი ადგილი იპოვა.
შემდეგ, მთავართან ერთად ეპისკოპოსისგან კურთხევის აღების შემდეგ, მათ ააშენეს ტაძარი ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის შობის პატივსაცემად, რომელიც წმინდანის პირველი სავანის ტაძრის თანამოსახელე იყო, ააგეს მის გვერდით, სამონასტრო წესისამებრ, ყველა ნაგებობა, მშვენივრად შეამკეს ისინი და შეკრიბეს ბერები.
მთავარი დიდად პატივს სცემდა ამ მონასტერს, უფრო მეტად, ვიდრე სხვა ახლომდებარე მონასტრებს. მის წინამძღვარს მან არქიმანდრიტის ხარისხი მოუპოვა, ღირსი თერაპონტი პირველ წინამძღვრად დანიშნა და გულმოდგინედ ზრუნავდა მის სიბერეზე.
ამის შემდეგ, ღირსმა მამამ, ღვთისმოსაობით განვლო თავისი დარჩენილი ცხოვრება და ღრმა სიბერეში უფალთან მივიდა, რომელიც სიყრმიდანვე უყვარდა, და პატივით დაიკრძალა ამ მონასტერში. დიდება ჩვენს ღმერთს აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე.