წმიდათა ცხოვრების სატესტო ვერსია წარმოადგენს მანქანურ თარგმანს, შესაძლოა შეიცავდეს გრამატიკულ შეცდომებს!
ახალმოწამე გიორგის წამება
წმინდა გიორგი კეთილმსახური მშობლების შვილი იყო; მამამისი, იოანე, ქალაქ სრედეცის უდიდეს აზნაურთა რიცხვს მიეკუთვნებოდა, დედამისი კი მარიამი ერქვა. გიორგი მშობლებს მათი გულმოდგინე ლოცვის შედეგად მიენიჭა, რადგანაც ისინი უკვე ხანდაზმულ ასაკში იყვნენ და შვილები არ ჰყავდათ, ძველი აბრაამისა და სარას მსგავსად; ამ მიზეზით, იოანე და მარიამი გულმოდგინედ ლოცულობდნენ უფლის, მისი უწმინდესი დედისა და წმინდა დიდმოწამე გიორგი კაბადოკიელის მიმართ. ამ ღვთის სათნო წმინდანის ეკლესიაში ისინი ყოველდღე მიდიოდნენ, იქ მოწყალებას გასცემდნენ და გულმოდგინედ ევედრებოდნენ უფალს, რომ მათი უნაყოფობა მოხსნილიყო. და უფალმა არ უარყო მათი ლოცვა, არამედ სიბერეში მამრობითი სქესის ნაყოფი მისცა. იოანემ და მარიამმა ყრმა წმინდა დიდმოწამე გიორგის ტაძარში მიიყვანეს, მონათლეს იგი მამის, ძისა და სულიწმიდის სახელით და წმინდა ნათლობაში გიორგი დაარქვეს.
ყრმა ღვთის შიშით აღიზარდა და წერილობითი ცოდნა შეისწავლა; გიორგიმ მალე ისე კარგად შეითვისა წმინდა წერილი, რომ თავისი ცოდნით ყველა თანატოლს აღემატებოდა. როდესაც გიორგიმ ყმაწვილობას მიაღწია, ის სახის სილამაზითა და უმანკოებით ძველ იოსებს მიემსგავსა.
იმ დროს ბულგარეთს სარკინოზები ფლობდნენ; როდესაც ნეტარ გიორგის დაბადებიდან ოცდახუთი წელი შეუსრულდა (მისი მშობლები ამ დროს უკვე უფალთან იყვნენ განსვენებულნი), სარკინოზებმა მისი თავისი უღმრთოებისკენ მიზიდვა დაიწყეს და უთხრეს:
– გიორგი, მიატოვე ქრისტიანობა და მიიღე ჩვენი სარწმუნოება. მოუსმინე ღვთის მოციქულ მაჰმადს; მიიღე ჩვენი კანონი.
ამ სიტყვებზე სარკინოზებმა წმინდა იოანეს (სავარაუდოდ "გიორგის" უნდა იყოს, რედ.) პატიოსან თავზე თავსაბურავის (ქუდის) დადება დაიწყეს, რომელსაც თავიანთი წესის მიხედვით ატარებდნენ და რომლითაც თავიანთ სალოცავ სახლებში შედიოდნენ. მაგრამ წმინდანმა მათ უპასუხა:
– ჩვენ, ქრისტიანებს, არ გვმართებს თქვენი უღმრთო წესების მიბაძვა და თავზე თავსაბურავის ტარება; არ გვმართებს უარვყოთ ქრისტე, ჭეშმარიტი ღმერთი, ცისა და ქვეყნის შემოქმედი, და თავი დავიკლოთ წმინდა ნათლობის ნაყოფისგან. მითხარით: როგორ შემიძლია ვუწამო მაჰმადს, რომელიც არც ღმერთს, არც ღვთის წინასწარმეტყველებს და არც მოციქულებს გამოუგზავნიათ, არამედ ის იყო სატანის ლეგიონის უბრალო მეთაური, რომელსაც ეშმაკის ალმები დაჰქონდა? თქვენ თვითონაც არ იცით, რას ემოწაფებით; თქვენ თვითონვე გადაუხვიეთ ჭეშმარიტ გზას.
ასე ამხილა რა სარკინოზები, წმინდა გიორგიმ ხმამაღლა დაიწყო ქრისტეს აღიარება ჭეშმარიტ ღმერთად, ყოველი არსებულის, ხილულისა და უხილავის, მიწიერისა და ზეციურის შემოქმედად და შემოქმედებლად.
შემდეგ, უღმერთოთა სახეებში შეფურთხებით და მათ უღვთო ხალხად მოხსენიებით, წმინდანმა მიწაზე დააგდო თავსაბურავი და ფეხით დაწყება დაიწყო, თან თავისთვის ამბობდა: „ჰოი, გიორგი! რას ყოყმანობ? ქრისტე გიხმობს!“
უღმერთო სარკინოზები, რისხვით აღსავსენი, წაიყვანეს წმინდანი და დიდი ცემითა და გინებით თავიანთ მმართველს წარუდგინეს, მის შესახებ დაასმინეს და თქვეს:
– აი, ეს ლანძღავს და აგინებს ჩვენს სარწმუნოებას.
მმართველი, წმინდანის სახის სილამაზითა და მამაცი მზერით გაოცებული, პირფერობით დაუწყო ლაპარაკი:
– თუ უარყოფ იესო ქრისტეს, რომელსაც ღვთის ძედ მოიხსენიებთ, და თუ დაემორჩილები თვითმპყრობელ სელიმის ბრძანებას და შეასრულებ მის ნებას (ამ სელიმს მრავალი სამეფო ემორჩილება), მაშინ მრავალ ძღვენსა და ყოველგვარ პატივს მიიღებ ჩვენი მეფისგან და დიდებული ქალაქ სრედეცის ყველა სარდლის მეთაურად დაინიშნები.
მაგრამ ქრისტეს მოწამემ კვლავ აღიარა უფალი იესო ქრისტე მრავალრიცხოვანი ბრბოს წინაშე, ხოლო სარკინოზთა სარწმუნოება ამხილა და გაკიცხა. მაშინ მმართველი, მრისხანებით აღვსილი, ბრძანა, რომ წმინდანი დაუნდობლად ეცემათ ჯოხებით. და იტანჯებოდა წმინდა გიორგი სასტიკად, ისე რომ მისი ხორცი ჯოხებზე ეკვროდა, მისი სისხლი კი ჭრილობებიდან წვეთ-წვეთად მოედინებოდა. მაგრამ ამის მიუხედავად, წმინდანმა არ გამოავლინა მეფის უღმრთო ბრძანებისადმი მორჩილების განზრახვა.
მაშინ მმართველმა ბრძანა, რომ მთელი მისი სხეული დანებით დაეჭრათ, თავიდან ფეხებამდე, და მისი ჭრილობები ანთებული სანთლებით დაეწვათ; წმინდანის მთელი სხეული სანთლებით დაიწვა, ისე რომ მისი სახეც აღარ ჩანდა და მისი ხორცი დნობა დაიწყო, როგორც ცვილი დნება ცეცხლისგან. მაგრამ ქრისტეს მოწამემ მამაცურად გაუძლო ტანჯვას, უფალ იესო ქრისტეს სახელს მოუხმობდა და აღიარებდა.
ამის შემდეგ მტანჯველმა მეომრებს უბრძანა, მოწამე ქალაქში ეტარებინათ, დაფდაფებზე დაეკრათ და ეყვირათ: „ნუ აგინებ ღვთის მოციქულ მაჰმედს და ნუ ლანძღავ მის გადმოცემებს სარკინოზთა სარწმუნოების შესახებ.“
წმინდა კი ქრისტე უფალს ლოცულობდა და სარკინოზებს ქრისტეს რწმენისკენ მოუწოდებდა.
შემდეგ უღმერთოებმა ქალაქის შუაგულში დიდი კოცონი დაანთეს, წმინდანის დაწვის განზრახვით. და მიიყვანეს ქრისტეს მოწამე გიორგი დასაწვავად გამზადებულ ადგილას.
მაგრამ ჭრილობებისგან დაუძლურებულმა, უხმოდ დაეცა მიწაზე, მხოლოდ მისი ბაგეები მოძრაობდნენ, უფალს შველას სთხოვდნენ. სარკინოზებმა კი, წმინდანი ჯერ კიდევ ცოცხალი, კოცონში ჩააგდეს. ასე დაასრულა თავისი ტანჯული ღვაწლი ქრისტეს მოწამემ გიორგიმ. უღმერთო სარკინოზებმა კოცონში მრავალი ძაღლიც ჩაყარეს, რათა ქრისტიანებს მოწამის ნაწილები ვერ ეცნოთ. მაგრამ ღმერთმა განადიდა თავისი სათნომყოფი: მოულოდნელად იმ ადგილას ღრუბელი მოვიდა ქუხილითა და ელვით და ძლიერი წვიმა წამოვიდა, რომელმაც ჩააქრო ცეცხლი, ისე რომ კოცონიდან კვამლიც კი არ ამოდიოდა. სარკინოზები კი, შეშინებულნი ასეთი დიდი სასწაულით, გაიქცნენ იქიდან. ამასობაში წვიმა გაგრძელდა ღამემდე.
როდესაც ღამე დადგა, იმ ადგილას, სადაც მოწამის პატიოსანი სხეული დაიწვა, გამოჩნდა უაღრესად დიდი ნათელი, რომელმაც გაანათა მთელი ის ადგილი. მაშინ წმინდა დიდმოწამე გიორგი კაპადოკიელის სახელობის საკათედრო ტაძრის დეკანოზი სხვა ქრისტიანებთან ერთად მსაჯულებთან წავიდა და, ფული მისცა და მათგან ნება ითხოვა, აეღოთ წმინდა მოწამის პატიოსანი ნაწილები და ჩვეული წესით დაეკრძალათ. როდესაც მსაჯულებმა ამ თხოვნაზე თანხმობა განაცხადეს, დეკანოზი მიტროპოლიტ იერემიასთან წავიდა და მას ყოველივე აუწყა წმინდა მოწამის შესახებ. მიტროპოლიტი კი დიდი სისწრაფითა და რწმენით გაემართა წმინდა მოწამის ნაწილებისკენ, მთელი სამღვდელო დასისა და მრავალი ქრისტესმოყვარე ადამიანის თანხლებით, ფსალმუნებისა და საგალობლების გალობით, სანთლებითა და საცეცხლურებით. იმ ადგილას, სადაც ნათელი ჩანდა, ფერფლის გადახვეტის შემდეგ, ქრისტიანებმა აღმოაჩინეს წმინდა ახალი გიორგის პატიოსანი ნაწილები, ცეცხლისგან დაუზიანებელი. ძაღლების ძვლები კი მტვრად და ფერფლად იქცა.
იმავე ადგილებში, სადაც ქრისტეს წმინდა მოწამეს ღამით ქალაქში ატარებდნენ და სადაც მისი სისხლი ეწვეთებოდა, ღამით ნათელი ჩნდებოდა, თითქოს ანთებული სანთლისგან; ეს ყველა ქრისტიანმა ნახა.
წმინდა მოწამის პატიოსანი ნაწილები აიღო, მიტროპოლიტმა ისინი ლუსკუმაში დაასვენა წმინდა დიდმოწამე გიორგი კაპადოკიელის ტაძარში. აქ განისვენებს წმინდა მოწამის პატიოსანი ნაწილები დღემდე და ღვთის მადლით კურნებას ანიჭებს ყველას, ვინც რწმენით მიეახლება მათ.
ქრისტეს წმინდა მოწამე გიორგი ეწამა ბულგარეთის ქალაქ სრედეცში, სადაც აღიზარდა; თავისი მოწამეობრივი ღვაწლი მან 7022 წელს იტვირთა სამყაროს შექმნიდან, ხოლო ღმერთ-სიტყვის ხორცით შობიდან 1514 წელს, 26 მაისს, ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს ყოველთა ზედა მეფობისას, რომელსაც მიეგება დიდება მამასთან და სულიწმიდასთან ერთად უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.
ღირსი იოანე ფსიხაიტელის ხსენება
წმიდა მამა ჩვენი იოანე, სიყრმიდანვე შეიყვარა რა ქრისტე, თავისი ხასიათით წმიდა წინასწარმეტყველ ელიასა და იოანეს დაემსგავსა. მან დატოვა წუთისოფელი და გაემართა ფსიხაიტის ლავრაში, სადაც ბერობა შეიმოსა. ამის შემდეგ ღმრთისაგან მიიღო ეშმაკთა განდევნისა და სნეულებათა განკურნების ნიჭი.
იგი მოღვაწეობდა ხატმებრძოლობის ჟამს, თავისი დარიგებებით განამტკიცებდა მართლმადიდებლებს სარწმუნოებაში. მის შესახებ დასმენა მიუტანეს იმპერატორს, ხატების მდევნელს, და ამ უკანასკნელმა, მოუწოდა რა მას თავისთან, აიძულებდა, უარი ეთქვა წმიდა ხატების თაყვანისცემაზე, შეერთებოდა მის მწვალებლობას და ხელი მოეწერა უღვთო გრაგნილზე. მაგრამ ღირსი მამა არ დათანხმდა ამის შესრულებას და იმპერატორი ამხილა კიდეც, უწოდა რა მას მწვალებელი. ამის გამო იგი გადაასახლეს, სადაც უკეთური და უსამართლო ხატმებრძოლებისაგან მრავალი ტანჯვა დაითმინა და იქვე აღესრულა.
წმიდა მოციქული კარპოსი, სამოცდაათთაგანი
წმიდა მოციქული კარპოსი, სამოცდაათთაგანი, წმიდა მოციქულ პავლეს მოწაფე და მსახური იყო; იგი მის ეპისტოლეებს იმ ადგილებში ავრცელებდა, სადაც ისინი იყო გამიზნული. კარპოსი დიდხანს მოღვაწეობდა მოციქულ პავლესთან ერთად, ყველგან ქადაგებდა ქრისტეს სიტყვას, მრავალი განსაცდელი და უბედურება დაითმინა ამისთვის. შემდეგ წმიდა კარპოსი მოციქულმა პავლემ ეპისკოპოსად დაადგინა თრაკიის ქალაქ ბერეაში.
წმიდა მოციქული კარპოსი ქრისტეს სახარებას ქადაგებდა კუნძულ კრეტაზეც; აქ მან, სხვათა შორის, თავის სახლში მიიღო წმიდა დიონისე არეოპაგელი და იხილა უფალი, რომელიც მას გამოეცხადა ხილვაში იმ დროს, როდესაც კარპოსი მას სთხოვდა ორი ცოდვილის დასჯას, და მოისმინა მისი ხმა, რომელმაც წარმოთქვა: „კიდევ მტანჯე, რამეთუ მზად ვარ, კიდევ ერთხელ ვიტანჯო და ჯვარს ვეცვა ადამიანთა გადარჩენისთვის“.
წმიდა დიონისე არეოპაგელი ამ წმიდა კარპოსის შესახებ იმასაც მოწმობს, რომ იგი არასოდეს იწყებდა ყოვლადწმიდა და ცხოველმყოფელი საიდუმლოებების აღსრულებას, ვიდრე არ ეღირსებოდა ზეციდან მოვლენილ ღვთაებრივ ხილვას.
ბერეაში მღვდელმთავრობისას, კარპოსმა ქრისტესკენ მოაქცია მრავალი ელინ-წარმართი; იუდეველებს კი ამხილებდა და ეუბნებოდა მათ, რომ მათ მიერ ჯვარცმული ქრისტე ჭეშმარიტი ღმერთი და ყოველივეს შემოქმედია. მოგვიანებით ის სასტიკად მოკლეს იუდეველებმა და ამგვარად სული უფლის ხელებს შეავედრა. მისი პატიოსანი ნაწილები იმავე ქალაქში, სადაც მღვდელმთავრობდა, ერთგულმა და ღვთისმოყვარე ადამიანებმა დაასვენეს, რა დროსაც ამ ნაწილების მეშვეობით სხვადასხვაგვარი კურნებები ენიჭებოდათ სნეულებს ჩვენი ღმერთის, ქრისტეს სადიდებლად.
წმიდა მოციქული ალფეს ხსენება
წმიდა მოციქული ალფე იყო მოციქულთა, იაკობ ალფესისა და ლევის მამა. ეს ლევი იყო მებაჟე, და სწორედ ის იხმო უფალმა, უთხრა რა: „მომყევი!“ ყველაფრის მიტოვებით, ლევი გაჰყვა ქრისტეს და მთელი დრო მისი განუყრელი თანამგზავრი იყო.
მოციქული ლევი აგრეთვე მათეს სახელითაც იწოდება და სწორედ მან დაწერა პირველი სახარება.
წმიდა მოციქული ალფე ქალაქ კაპერნაუმიდან იყო, თუმცა უცნობია, სად ქადაგებდა იგი სახარებას.