წმიდათა ცხოვრების სატესტო ვერსია წარმოადგენს მანქანურ თარგმანს, შესაძლოა შეიცავდეს გრამატიკულ შეცდომებს!
წმიდა მოციქულთა ანდრონიკეს და იუნიას ხსენება
წმიდა მოციქული ანდრონიკე სამოცდაათ მოციქულთაგანი იყო. მან ირწმუნა ქრისტე წმიდა მოციქულ პავლეზე ადრე, რომლის ნათესავიც იყო. ამას მოწმობს მოციქული პავლე რომაელთა მიმართ ეპისტოლეში, სადაც ამბობს: „მოიკითხეთ ანდრონიკე და იუნია, ჩემი ნათესავნი და თანატუსაღნი, განთქმულნი მოციქულთა შორის, რომელნიც ჩემზე ადრე იყვნენ ქრისტეში.“
წმიდა ანდრონიკე პანონიის ეპისკოპოსი იყო, მაგრამ ის არ იყო მქადაგებელი და მასწავლებელი მხოლოდ ერთი ქალაქის ან ერთი ქვეყნის, – არამედ იგი ასწავლიდა მთელ მსოფლიოს. ის მოგზაურობდა სხვადასხვა ქვეყნებში, ყველგან ქადაგებდა ქრისტეს სახელს და აღმოფხვრიდა ეშმაკისეულ ცთუნებას. ყველა მის სამქადაგებლო ღვაწლში მისი თანაშემწე იყო დიდებული იუნია. ანდრონიკემ, იუნიასთან ერთად, ქრისტეს გულისათვის მოკვდა ქვეყნიერებისათვის, რათა მრავალი მიეყვანა ჭეშმარიტი ღმერთის შეცნობამდე. და მართლაც, ანდრონიკემ იუნიასთან ერთად თავისი ქადაგებით დაანგრია მრავალი კერპთაყვანისმცემლობის ტაძარი და მათ ნაცვლად აღაშენა ქრისტიანული ეკლესიები, ყველგან განდევნიდა ადამიანებიდან უწმინდურ სულებს და კურნავდა უძლურთა და ავადმყოფთა სნეულებებს.
როდესაც წმიდა ანდრონიკემ და იუნიამ, ყველა ადამიანის საყოველთაო ვალი შეასრულეს და მიიღეს სიკვდილის დასასრული, მათ უფლისგან დაჯილდოვდნენ მოციქულებრივი და მოწამეობრივი ღვაწლის გვირგვინით, რადგანაც მრავალი იტანჯეს წარმართთაგან. მათი პატიოსანი ნაწილები ნაპოვნი იქნა მრავალი სხვა წმიდა მოწამის ნაწილებთან ერთად ევგენიაში. ამ ნაწილების შესახებ ქრისტიანებს ეუწყათ ღვთის განსაკუთრებული გამოცხადებით, როგორც ამის შესახებ დეტალურად არის ნათქვამი თებერვლის 22 რიცხვის თხრობაში.
კონდაკი, ხმა მე-2:
წმინდა მოწამე სოლოხონის ხსენება
წმინდა მოწამე სოლოხონი ცხოვრობდა იმპერატორ მაქსიმიანეს დროს. იგი იყო ეგვიპტელი წარმოშობით, სარწმუნოებით კი ქრისტიანი. იგი მსახურობდა მეომრის ხარისხით ტრიბუნ კამპანთან, რომელსაც თავის მეთაურობის ქვეშ სამი ათასი მეომარი ჰყავდა. როდესაც, მეფის ბრძანებით, კამპანი თავისი პოლკით ეგვიპტიდან ქალკედონში ჩავიდა, მაშინ ყველა მხედართმთავარს თავის მეომრებთან ერთად უბრძანეს კერპებისთვის მსხვერპლის შეწირვა. მეფის ბრძანების აღსრულებით, კამპანმა მსხვერპლის შეწირვა დაიწყო.
იმ დროს, როდესაც კამპანის პოლკის მეომრები კერპებს მსხვერპლს სწირავდნენ, წმინდა სოლოხონმა ორ მეომართან, პამფილესთან და პამფალონთან ერთად, აღიარა თავი ქრისტიანად და საჯაროდ განაცხადა, რომ იგი არავითარ შემთხვევაში არ უარყოფდა ქრისტეს, თუნდაც ყველაზე სასტიკ წამებას მისცემოდეს, არამედ აღუთქვა, რომ სიცოცხლის ბოლომდე ქრისტეს ერთგული დარჩებოდა. როდესაც ამის შემდეგ წმინდანები სხვადასხვა სასტიკ წამებას მიეცნენ და უმოწყალოდ სცემდნენ მათ, პამფილემ და პამფალონმა სულები უფლის ხელთ მიაბარეს, წმინდა სოლოხონი კი განაგრძობდა მამაცურად და საჯაროდ ქრისტეს სახელის აღიარებას. ეს რომ შეიტყო, კამპანი ფრიად განრისხდა და თავის მსახურებს უბრძანა, ხმლით გაეხსნათ მოწამის ბაგეები და პირში ჩაესხათ მისთვის კერპთშეწირული სისხლი. მაგრამ მოწამემ, თავისი კბილების სიმტკიცით შემუსრა რკინა, შემდეგ გაგლიჯა ბორკილები და თავისუფალი წარდგა მტანჯველის წინაშე, ადიდებდა ქრისტეს სახელს და გმობდა კამპანის უღმერთოებას. ამ დროს ზეციდან ხმა გაისმა, რომელიც განამტკიცებდა წმინდანს ტანჯვაში და მამაცობისკენ მოუწოდებდა მას.
ამის შემდეგ წმინდანი მრავალ სხვა ტანჯვას მიეცა: მტანჯველები უმოწყალოდ სცემდნენ მას, ფეხებით ათრევდნენ კრამიტებსა და ბასრ ქვებზე; შემდეგ სახლზე მიმაგრებულ ხეზე ჩამოკიდეს მარჯვენა ხელით, მარცხენა ფეხზე კი დიდი ქვა მიაბეს; ასეთ მდგომარეობაში ეკიდა წმინდანი მეექვსე საათიდან მეცხრე საათამდე; ამასთან, მტანჯველები ყოველმხრივ არწმუნებდნენ სოლოხონს, რომ უარი ეთქვა ქრისტეზე, მაგრამ მან არ შეასრულა მათი უღმერთო სურვილი. როდესაც საღამოს წმინდანი წამების ხიდან ჩამოხსნეს და მიწაზე დააყენეს, ყველას გასაკვირად, მას შეეძლო ფეხზე დგომა, როგორც ჯანმრთელს. ბოლოს, უკვე გვიან საღამოს, კამპანი, განრისხებული, ხელში აიღო კალამი და რისხვით ჩაარჭო იგი წმინდანის ყურში, ისე რომ მთელ თავში გაუარა. როდესაც მეომრები წამების ადგილიდან წავიდნენ, იქ მივიდნენ ქრისტიანები, რომლებმაც აიღეს წმინდა მოწამის პატიოსანი სხეული, რომელიც ძალზე დასუსტებული იყო წამებისგან; საწოლზე დააწვინეს და ერთი ქრისტიანი ქვრივის სახლში მიასვენეს. აქ წმინდანმა ცოტა პური იგემა და წყალი დალია. ოდნავ გაძლიერებულმა, მან დაიწყო საუბარი მის საწოლთან შემოკრებილ ქრისტიანებთან, ურჩევდა მათ, რომ ურყევნი და მამაცნი ყოფილიყვნენ ქრისტეს რწმენის აღიარებაში. შემდეგ, ცისკენ აღაპყრო თვალნი და საკმაო ხანს ილოცა ღმერთს, წმინდანმა სული მიაბარა ქრისტეს, ღმერთსა ჩვენსა, რომელსაც შეესაბამება დიდება უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.