წმიდათა ცხოვრების სატესტო ვერსია წარმოადგენს მანქანურ თარგმანს, შესაძლოა შეიცავდეს გრამატიკულ შეცდომებს!
წმიდა მოციქული იაკობ ზებედეს ძის ხსენება
წმიდა იაკობი, ზებედეს ძე და წმიდა მახარებლის იოანე ღვთისმეტყველის ძმა, უფლის მიერ თორმეტი მოციქულიდან ერთ-ერთი იყო, რომელიც უფალმა უბრალო მეთევზეთაგან აირჩია მოწაფედ. იესო ქრისტეს მოწოდებით, იაკობმა თავის ძმასთან ერთად დატოვა ხომალდი, მამა და სათევზაო ბადეები და გაჰყვა ქრისტეს, ყველგან მიჰყვებოდა მას, ისმენდა მის სიტყვებს და ხედავდა მის მიერ აღსრულებულ სასწაულებს. და უფალმა ისე შეიყვარა ორივე ძმა, რომ ერთს თავის მკერდზე მიეყრდნო დაშვება მისცა, მეორეს კი (იაკობს) აღუთქვა, რომ დაალევინებდა იმ სასმისს, რომელიც თავად უნდა შეესვა. და თავად მოციქულებმა იმდენად შეიყვარეს თავიანთი უფალი და იმდენი ერთგულება გამოიჩინეს მის მიმართ, რომ სურდათ ზეციდან ცეცხლი ჩამოეშვათ ურწმუნოთათვის, რათა გაენადგურებინათ ისინი; და ამას გააკეთებდნენ, რომ არა თავად მოწყალე უფალი იესო ქრისტე, რომელმაც აუკრძალა მათ. ამ ორ მოციქულს – იაკობ ზებედეს ძეს და იოანეს, აგრეთვე მოციქულ პეტრეს – უფალი, ყველა სხვა მოციქულთან შედარებით, უმეტესად უმჟღავნებდა თავის ღვთაებრივ თვისებებსა და საიდუმლოებებს, როგორც ეს მოხდა, მაგალითად, თაბორზე, როდესაც უფალმა, მოისურვა რა ეჩვენებინა თავისი ღვთაებრიობის დიდება, თან წაიყვანა პეტრე, იაკობი და იოანე.
ჩვენი უფლის ნებაყოფლობითი ვნების, აღდგომისა და ამაღლების შემდეგ და სულიწმიდის გარდამოსვლის შემდეგ, წმიდა მოციქული იაკობი გაემგზავრა ესპანეთსა და სხვა ქვეყნებში ღვთის სიტყვის საქადაგებლად. შემდეგ ის კვლავ დაბრუნდა იერუსალიმში და იქ იუდეველთათვის მუქარა იყო, როგორც ქუხილი, რადგან გაბედულად და უშიშრად ქადაგებდა იესო ქრისტეს, ამბობდა რა, რომ იგი არის ჭეშმარიტი მესია, სამყაროს მხსნელი. იაკობი ამარცხებდა კამათში ფარისევლებსა და მწიგნობრებს, ამხილებდა და საყვედურობდა მათ გულმხეცობისა და ურწმუნოებისათვის. მათ კი, რაკი არ შეეძლოთ მისთვის წინააღმდეგობის გაწევა, ფულით დაიქირავეს მის წინააღმდეგ ერთი მოგვი, სახელად ჰერმოგენი, რათა მას კამათში შესულიყო იაკობთან და შეერცხვინა იგი. მაგრამ მოგვმა, რომელიც ამპარტავანი იყო, არ ისურვა თავად ესაუბრა იაკობთან და თავისი მოწაფე, სახელად ფილიტა, გაგზავნა, უთხრა რა: „არა მარტო მე, არამედ ჩემს მოწაფესაც ვერ დაამარცხებს იაკობი კამათში.“
ფილიტა მივიდა და ესაუბრა წმიდა მოციქულ იაკობს, მაგრამ ვერ შეძლო სულიწმიდის სიბრძნის წინააღმდეგობის გაწევა, რითაც მოციქული იყო აღვსილი, დუმდა, ვითარცა მუნჯი, და საერთოდ ვერ გააღო ბაგე მოციქულისთვის საწინააღმდეგოს სათქმელად. ჭეშმარიტების შეცნობის შემდეგ, ფილიტა დამდაბლდა და, თავის მოძღვარ-მოგვთან დაბრუნებულმა, აუწყა მას, რომ შეუძლებელი იყო იაკობის დამარცხება, რომელიც თავის სიტყვებს სასწაულებითაც კი ამტკიცებს. ამასთან, ფილიტამ ურჩია თავის მოძღვარს, მიეტოვებინა თავისი სიბრძნე და მოგვობა და თავად გამხდარიყო იაკობის მოწაფე. მაგრამ ამპარტავანმა ჰერმოგენმა თავისი გრძნეულებით გამოიძახა ეშმაკები და უბრძანა მათ, ფილიტა ერთ ადგილზე მიბმული დაეჭირათ ისე, რომ მას ადგილიდან დაძვრა არ შეძლებოდა, და ამასთან თქვა: „ვნახავ, როგორ გიხსნის შენი იაკობი.“
ფილიტამ კი ფარულად აუწყა მოციქულს, რომ ჰერმოგენის გრძნეულებით ეშმაკების მიერ იყო შებოჭილი. ამის გაგებისთანავე, მოციქულმა მას თავისი პირსახოცი გაუგზავნა და უთხრა, რომ აეღო გაგზავნილი პირსახოცი და წარმოეთქვა შემდეგი სიტყვები: „უფალი ხსნის ტყვეთა, უფალი ახელს ბრმათა თვალებს, უფალი აღადგენს დაცემულთა.“ როგორც კი ფილიტამ ეს სიტყვები წარმოთქვა, მაშინვე გათავისუფლდა უხილავი ბორკილებისაგან, რადგან ეშმაკებმა, მოციქულის პირსახოცისა და წარმოთქმული სიტყვების ძალის შეეშინდათ, მიატოვეს ფილიტა და გაექცნენ მას. მაშინ ფილიტამ, ჰერმოგენზე დაცინვით, მივიდა წმიდა იაკობთან და მისგან წმიდა სარწმუნოებაში განათლებული, მოინათლა.
ჰერმოგენი კი, დიდი სიბრაზითა და რისხვით აღვსილი, მოუხმო ეშმაკებს, რომლებიც მას ემსახურებოდნენ, რათა მისთვის შებოჭილი იაკობი და ფილიტა მიეყვანათ. მაგრამ როდესაც ეშმაკები მიუახლოვდნენ იმ სადგომს, სადაც წმიდა იაკობი ფილიტასთან ერთად მკვიდრობდა, მაშინვე უფლის ანგელოზმა, ღვთის ბრძანებით, შეიპყრო ის ეშმაკები და, უხილავი ბორკილებით შებოჭა რა, მათი ტანჯვა დაიწყო. ეშმაკები კი ყველას გასაგონად ღაღადებდნენ, რადგან იტანჯებოდნენ ღვთის ძალით: „იაკობ, ქრისტეს მოციქულო, მოწყალე იყავ ჩვენდამი, რადგან ჩვენ, ჰერმოგენის ბრძანებით, მოვედით შენ და ფილიტას შესაბოჭად, ახლა კი თავად ვართ მტკიცედ შებოჭილნი და სასტიკად ვიტანჯებით.“ წმიდა იაკობმა კი ეშმაკებს უთხრა:
– ღვთის ანგელოზი, რომელმაც თქვენ შეგიკრათ, გაგათავავისუფლოთ საკვრელებისგან და წადით, მომიყვანეთ აქ ჰერმოგენი, ისე რომ ზიანი არ მიაყენოთ.
მაშინვე ეშმაკები, საკვრელებისგან განთავისუფლებულნი, ჰერმოგენთან წავიდნენ და, ხელში ჩაიგდეს რა ის, თვალის დახამხამებაში შეკრული დააყენეს მოციქულის წინაშე და სთხოვეს მოციქულს, ნება მიეცა მათთვის, შური ეძიათ ჰერმოგენზე მიყენებული შეურაცხყოფისთვის.
მოციქულმა კი ჰკითხა ეშმაკებს, თუ რატომ არ შეკრეს ფილიტე, როგორც ჰერმოგენმა უბრძანა მათ. ეშმაკებმა უპასუხეს:
– შენს სახლში ბუზსაც კი ვერ შევეხებით.
მაშინ მოციქულმა ფილიტეს უთხრა:
– ჩვენმა უფალმა ბოროტების სანაცვლოდ სიკეთის გაღება ბრძანა, ამიტომ შენც გაათავისუფლე ჰერმოგენი და იხსენი იგი ეშმაკებისგან.
ამის შემდეგ მოციქულმა ჰერმოგენს, ეშმაკის საკვრელებისგან გათავისუფლებულს, უთხრა:
– ჩვენს უფალს არ სურს იძულებითი მსახურები ჰყავდეს, არამედ ნებაყოფლობითი მსახურები სურს; ამიტომ წადი, სადაც გსურს.
მაგრამ ჰერმოგენმა თქვა:
– როგორც კი შენი სახლიდან გავალ, მაშინვე მომკლავენ ეშმაკები, რადგან ვიცი, რაოდენ დიდია მათი მძვინვარება; ვიცი ისიც, რომ შეუძლებელია მათგან თავის დაღწევა, თუ შენ არ დამიცავ.
მაშინ მოციქულმა ხელში მისცა მას თავისი კვერთხი, რომელსაც გზაში იყენებდა. ჰერმოგენი იმ კვერთხით წავიდა თავის სახლში და გზად ეშმაკებისგან არანაირი ზიანი არ მიუღია. ამგვარად შეიცნო ქრისტეს ძალა და იხილა ეშმაკების უძლურება, ჰერმოგენმა შეკრიბა თავისი ყველა ჯადოსნური წიგნი, მიუტანა ისინი წმინდა იაკობს და მის ფეხებთან დაემხო რა, შესძახა:
– ჭეშმარიტი ღმერთის ჭეშმარიტო მსახურო, რომელიც იხსნი ადამიანთა სულებს დაღუპვისგან! შემიწყალე მეც და მიიღე შენი მტერი მოსწავლედ!
იაკობის მიერ წმინდა სარწმუნოებაში განათლებულმა, ჰერმოგენმა მიიღო ნათლობა, მოციქულის ბრძანებით დაწვა თავისი ჯადოსნური წიგნები და გახდა ქრისტეს ჭეშმარიტი მსახური, ისე რომ იესო ქრისტეს სახელით სასწაულებს ახდენდა.
იუდეველები, ხედავდნენ რა ყოველივე მომხდარს, ძლიერ გაბრაზდნენ და დაითანხმეს მეფე ჰეროდე 2838, აღეძრა ქრისტეს ეკლესიის დევნა და მოეკლა იაკობი:
„ჰეროდემ ხელები აღმართა ზოგიერთ ეკლესიის წევრზე, რათა მათთვის ზიანი მიეყენებინა, და მოკლა იაკობი, იოანეს ძმა, მახვილით. დაინახა რა, რომ ეს იუდეველებისთვის სასიამოვნო იყო, შემდეგ აიყვანა პეტრეც, – მაშინ უფუარობის დღეები იყო, – და დააპატიმრა, ციხეში ჩასვა“ (საქ. 12:1–4).
ევსები 2839, პალესტინის კესარიის ეპისკოპოსი, წმინდა იაკობის შესახებ მოგვითხრობს და წერს, რომ როდესაც ის ჰეროდემ სიკვდილით დასაჯა, ვიღაც კაცი, სახელად იოსია, ერთ-ერთი მათგანი, ვინც ჰეროდეს მოციქული დააბეზღა, ხედავდა რა წმინდა იაკობის სიმამაცესა და გაბედულებას და გააცნობიერა რა მისი უდანაშაულობა და სიწმინდე, ასევე მის მიერ ნათქვამი სიტყვების ჭეშმარიტება (მესიის – ქრისტეს მოსვლის შესახებ), ირწმუნა ქრისტე და ქრისტეს აღმსარებელი გახდა. მაშინვე ისიც, წმინდა მოციქულ იაკობთან ერთად, სიკვდილით დასჯას მიესაჯა. როდესაც ისინი ერთად მიდიოდნენ სიკვდილით დასჯის ადგილისკენ, გზად შეხვდნენ გზის პირას მწოლიარე განრღვეულს და წმინდა მოციქულმა განკურნა იგი. როდესაც მათ თავი დახარეს მოსაკვეთად, იოსია ევედრებოდა წმინდა იაკობს, ეპატიებინა მისთვის უმეცრებით ჩადენილი ცოდვა, – ეპატიებინა მისთვის ის, რომ მეფეს დააბეზღა. მოციქულმა, ჩაეხუტა და ამბორს უყო რა, უთხრა მას: „მშვიდობა შენთან“, – და ორივემ, თავი დახარეს რა მოსაკვეთად, ერთად აღესრულნენ 2840.
მათი თავის მოკვეთის შემდეგ წმინდა მოციქულ იაკობის მოწაფეებმა, აიღეს რა მისი სხეული, ღვთის ნებით ესპანეთში წაიღეს 2841, სადაც დღემდე მისი საფლავიდან მიეცემა განკურნებები სნეულთ და აღესრულება სასწაულები ქრისტე ღმერთის სადიდებლად, მამასთან და სულიწმინდასთან ერთად მთელი ქმნილებისგან მარადის განდიდებულის. ამინ.
ჩვენი წმიდა მამის, ეპისკოპოს დონატის ხსენება
წმინდა დონატი კეთილმსახური იმპერატორ თეოდოსი დიდის მეფობის ჟამს ცხოვრობდა და იყო ეპისკოპოსი ქალაქ ევრიაში, რომელიც ძველ ეპირში მდებარეობდა. ამ ქალაქთან ახლოს იყო ადგილი, რომელსაც სორია ერქვა, სადაც წყარო იყო; თუ ვინმე ამ წყაროდან წყალს დალევდა, მაშინვე სასტიკ ტანჯვაში კვდებოდა. წმინდა ეპისკოპოსმა დონატმა, ამის შესახებ შეიტყო რა, თავის კლირიკოსებთან ერთად იმ წყაროსთან წავიდა.
როდესაც იგი უკვე წყაროსთან ახლოს იყო, გაისმა ძლიერი ქუხილი და წყაროდან გამოვიდა დიდი და საშინელი გველი. გველი ღვთის სათნოსკენ დაიძრა და თავისი კუდით ცდილობდა დაერტყა იმ ჯორის ფეხებზე, რომელზეც წმინდანი იჯდა. მაშინ ეპისკოპოსმა დონატმა მოახლოებულ გველს მათრახი დაარტყა ხერხემალზე, რომლითაც თავის ჯორს ჰგვრიდა, და გველი მაშინვე მოკვდა. ეპისკოპოსთან მყოფმა კლირიკოსებმა და ხალხმა, ასეთი სასწაული იხილეს რა, შეაგროვეს შეშა და, დიდი კოცონი დაანთეს რა, მასზე გველი დაწვეს, რათა მისი გვამი არ დამპალიყო და ჰაერი შხამით არ მოეწამლა, მით უმეტეს, რომ ის გველი მეტად დიდი იყო; მაგრამ იმ წყაროდან წყლის დალევას მაინც არავინ ბედავდა. მაშინ წმინდა დონატმა, ილოცა რა, აკურთხა წყარო და ჯერ თვითონ ამოიღო წყალი და დალია, შემდეგ კი ყველას უბრძანა, დაელიათ იგი უშიშრად. ამის შემდეგ ყველა ადამიანმა სვა წყალი, ყოველგვარი ზიანის მიუყენებლად, და ღვთის განდიდებით დაბრუნდნენ თავიანთ საცხოვრებლებში.
ერთხელ წმინდა დონატი ერთ კლდოვან და უწყლო ადგილას მოხვდა და, ხედავდა რა, რომ მის გარშემო მყოფი ადამიანები ძლიერი სიცხისგან წყურვილით იტანჯებოდნენ, საკუთარი ხელით პატარა თხრილი გათხარა და ღმერთს წყლის მოვლენა შესთხოვა. მაშინვე გადმოხეთქა წყლის წყარომ, რომელიც დღემდე უხვ წყალს მოადინებს.
სხვა დროს წმინდა დონატმა თავისი ლოცვით წყალი ზეციდან მოავლინა. უწვიმობისა და ამით გამოწვეული ძლიერი გვალვის დროს მან უფალს შესთხოვა, და მაშინვე წამოვიდა ძლიერი წვიმა, რომელმაც დაარწყულა მიწა, ისე რომ იმ წელს უხვი მოსავალი იყო, წმინდანის ლოცვით.
მოხდა ისე, რომ იმპერატორ თეოდოსის ასული მეტად მძიმედ დაავადდა, უწმინდური სულით შეპყრობილი. მეფე და დედოფალი მეტად დამწუხრებულნი იყვნენ თავიანთი ასულის ავადმყოფობის გამო, რადგანაც იგი მათთვის ერთადერთი ასული იყო. ამ დროს მათ შეიტყვეს, რომ ეპისკოპოსი დონატი სასწაულებს ახდენდა. მაშინვე იმპერატორმა ეპირში გაგზავნა ბრძანება, რათა მასთან მოსულიყვნენ იმ ქვეყნის ყველა ეპისკოპოსი მისი კურთხევისთვის. როდესაც ეპირელი ეპისკოპოსები კონსტანტინოპოლში ჩავიდნენ, მეფემ პატივითა და სიყვარულით მიიღო ისინი და იკითხა:
– რომელია თქვენ შორის ეპისკოპოსი დონატი, რომელმაც მათრახით მოკლა გველი, კლდოვანი ნიადაგიდან წყალი გამოიყვანა და ღმერთს ზეციდან წვიმა შესთხოვა?
მეფეს მიუთითეს წმინდა დონატზე. მეფემ ამბორს უყო მას და დედოფალთან მიიყვანა, და ორივე, წმინდანის ფეხებზე დაცემულნი, ევედრებოდნენ მას, დახმარებოდა მათ, ეუბნებოდნენ რა:
– ღვთის სათნოვ! გვიწყალობე: ჩვენ გვყავს ერთი ასული, და იგი სასტიკად იტანჯება, ეშმაკით შეპყრობილი. ჩვენ ძლიერ ვწუხვართ მის გამო; მასთან ბევრი ექიმი და მღვდელი მიგვიყვანია, და ვერავინ შეძლო მისი დახმარება. ამიტომაც ჩვენ, როდესაც მოვისმინეთ შენში დამკვიდრებული ღვთის დიდებული მადლის შესახებ, გავბედეთ გთხოვოთ აქ მოსვლა, რათა შენ, ღვთის წინაშე ძლიერი შენი ლოცვებით, განდევნო ეშმაკი ჩვენი ასულიდან. თუ შენ განკურნავ ჩვენს ასულს, მაშინ მისი ქონების ნახევარს მიიღებ.
წმინდანმა ასე უპასუხა მეფისა და დედოფლის თხოვნას:
– სად არის ასული? მაჩვენეთ იგი.
დონატი მიიყვანეს ასულთან. მაშინვე ეშმაკმა, ღვთის სათნოს ყოფნა ვერ აიტანა რა, დაიყვირა და, ასული მიწაზე დასცა რა, გამოვიდა მისგან; ამ დროიდან ასული ჯანმრთელი გახდა. მეფე და დედოფალი მეტად გაახარდათ ასულის გამოჯანმრთელების გამო, წმინდანს დიდი ძღვენი შესთავაზეს, მაგრამ მან არ ისურვა მისთვის შეთავაზებულიდან არაფრის აღება. ხოლო იმპერატორული წყვილის კეთილზნეობისა და კეთილმსახურების დანახვისას, შესთხოვა მათ, რომ მისთვის მის ეპარქიაში გადაეცათ ერთი ადგილი, რომელიც სოფელ ომფალიასთან ახლოს მდებარეობდა, რათა იმ ადგილას მას შეძლებოდა ეკლესიის აშენება. მეფემ მაშინვე შეასრულა წმინდანის თხოვნა და თავისი ძღვენი თავისი სამეფო სიგელით დაამტკიცა.
როდესაც წმინდანი კონსტანტინოპოლში იმყოფებოდა, მოხდა, რომ აქ გარდაიცვალა ერთი კაცი, რომელსაც ჰყავდა მევალე, ვისთვისაც ვალი არ გადაუხდია. როდესაც მას დასაკრძალად მიასვენებდნენ, მევალემ, გარდაცვლილის ხელწერილით ხელში, კუბო შეაჩერა და არ აძლევდა უფლებას, დაეკრძალათ მიცვალებული, ვიდრე ვალი არ გადაეხდებოდა, რომელიც ორასი ოქროს მონეტას შეადგენდა. წმინდა დონატი, რომელიც იმ დროს ამ გარდაცვლილის სახლთან ახლოს იმყოფებოდა, როდესაც გაიგონა ყვირილი და ხალხის დიდი სიმრავლისგან გამოწვეული ძლიერი ხმაური, უთხრა მასთან მისულ ეპისკოპოსებს:
– წავიდეთ და ვთხოვოთ მევალეს, რათა ნება დართოს, დამარხონ თავისი გარდაცვლილი მოვალის სხეული.
მაგრამ ეპისკოპოსები არ დათანხმდნენ წასვლაზე.
მაშინ დონატი მარტო წავიდა. როდესაც გარდაცვლილის ქვრივმა წმინდანი დაინახა, ფეხქვეშ ჩაუვარდა და ცრემლებით ევედრებოდა:
– შემიწყალე მე, ღვთის კაცო, რადგან ორმაგ უბედურებაში ჩავვარდი: ქმარი დავკარგე და არ შემიძლია მისი სხეულის დაკრძალვა, რადგან ამაში მევალე მიშლის ხელს. დაარწმუნე იგი, წმინდა კაცო, რათა ნება მომცეს, მიწას მივაბარო გარდაცვლილის სხეული.
წმინდანმა ქალს ჰკითხა:
– მართლა დადასტურებულად არის ცნობილი, რომ შენს ქმარს ამ კაცის ვალი აქვს?
ქალმა უპასუხა: – ჩემო ბატონო! რამდენიმე დღით ადრე ჩემმა ქმარმა მითხრა, რომ ვალი უკვე გადახდილი ჰქონდა, მაგრამ მისი ხელწერილი მევალესთან დარჩა.
მაშინ ქრისტეს მღვდელმთავარმა მევალეს უთხრა:
– დართე ნება, შვილო, დაიკრძალოს გარდაცვლილის სხეული; შენი ვალი კი მოგვიანებით დაგიბრუნდება.
მაგრამ მევალემ, როგორც სასტიკმა და უსამართლო ადამიანმა, არა მარტო არ მოუსმინა წმინდანს, არამედ კიდეც აგინა მას.
მაშინ წმინდა ეპისკოპოსი მიუახლოვდა სარეცელს, რომელზეც გარდაცვლილი იწვა, და თავისი ხელით შეეხო მიცვალებულს, ხმამაღლა შეჰღაღადა მას:
– მისმინე მე, კაცო!
მაშინვე მკვდარი გაცოცხლდა და, თვალები გაახილა, თქვა:
– აჰა, მე ვარ, მეუფეო!
წმინდანმა უთხრა:
– ადექი და გვითხარი, როგორ მოვიქცეთ შენს მევალესთან, რომელიც არ გაძლევს უფლებას, დაგკრძალონ, ამბობს, რომ ვალი არ გადაუხდია და ამის შესახებ შენი ხელწერილი აქვს.
მკვდარი წამოდგა და დაჯდა ყველას დიდი შეძრწუნების მიუხედავად, ვინც ამ საოცარ სანახაობას ესწრებოდა. მევალისთვის მრისხანედ შეხედვის შემდეგ, მკვდარმა დაიწყო მისი გაკიცხვა მოტყუებისთვის და სიცრუეში ამხილა, უთხრა, როდის და სად გადაუხადა მას ორასი ოქროს ვალი. მევალე, არ იცოდა რა ეპასუხა, კანკალებდა და მდუმარედ იდგა, როგორც მუნჯი. გაცოცხლებულმა კაცმა კი მევალეს თავისი ხელწერილი მოსთხოვა. მიიღო რა იგი, დახია სარეცელზე მჯდომარე. შემდეგ, მღვდელმთავრისთვის შეხედვის შემდეგ, უთხრა მას:
– კარგად მოიქეცი შენ, მართალო, რომ გამაღვიძე ამ ცოდვილის სამხილებლად; მიბრძანე ახლა კვლავ დავიძინო.
წმინდა დონატმა უთხრა:
– წადი მშვიდობით განსასვენებელში, შვილო, რადგან დაიბრუნებ შენს ხელწერილს.
და მაშინვე ის კაცი კვლავ სასიკვდილო ძილით მიიძინა. ყველამ, ვინც ეს საოცარი სასწაული იხილა და სხვებისგან ამის შესახებ გაიგო, დიდი სიხარულით ადიდეს ღმერთი, უკვირდათ რა ღვთის სათნოს სათნოების ძალა.
წმინდა დონატის კონსტანტინოპოლში ყოფნის დროს მოხდა უწვიმობა და ამის შედეგად დიდი გვალვა. მეფის თხოვნით წმინდანი გავიდა ქალაქგარეთ და აღასრულა ლიტანიობა, ევედრებოდა ღმერთს, გამოეგზავნა გამხმარი მიწისთვის საჭირო წვიმა. დონატის ლოცვისთანავე ისეთი დიდი წვიმა წამოვიდა, რომ მთელი ხალხი ამბობდა:
– ეს მეორე წარღვნაა.
იმპერატორ თეოდოსის ეშინოდა წმინდა ეპისკოპოს დონატისთვის, რათა ძლიერ არ დასველებულიყო, ასეთი დიდი წვიმის ქვეშ მდგომი, ვინაიდან მას მხოლოდ ერთი კვართი ეცვა. როდესაც წმინდა დონატი ლიტანიობის აღსრულების შემდეგ სამეფო სასახლეში დაბრუნდა, ყველამ დაინახა, რომ მისი სამოსელი სრულიად მშრალი იყო და არ ჰქონდა ტენის ოდნავი კვალიც კი, რადგან წვიმის არც ერთი წვეთი არ შეხებია მათ.
ყველა ძალიან უკვირდა ამ სასწაულს. იმპერატორი კი ძალიან ხარობდა, ხედავდა რა ღვთის წმინდა სათნოს დიდებულ საქმეებს, და მადლობას უხდიდა ღმერთს იმისთვის, რომ მან მისი მეფობის დროს გამოუგზავნა სამყაროს ასეთი ნათელი, ეს საკვირველი სასწაულთმოქმედი.
წმინდანთან მრავალრიცხოვანი საუბრისა და მისგან კურთხევის მიღების შემდეგ მეფემ ის თავის სამწყსოსთან გაუშვა. ამასთანავე, თეოდოსიმ წმინდა დონატს ბევრი ფული მისცა ახალი ეკლესიის ასაშენებლად და გასაფორმებლად, რომლის აშენებაც წმინდანს სურდა ზემოხსენებულ, მეფისგან გამოთხოვილ ადგილას.
თავის ეპისკოპოსიაში დაბრუნებულმა ნეტარმა დონატმა სამეფო ძღვენით ააგო მშვენიერი ეკლესია, სადაც მოამზადა ადგილი თავისი დასაფლავებლად.
ღრმა სიბერეს მიღწეულმა, ის უფალთან მიიცვალა, რათა წარდგომოდა მის წინაშე წმიდა მღვდელმთავართა დასში და მარადიულად ედიდებინა მამა, ძე და სულიწმიდა – ერთადერთი ღმერთი, წმინდა სამებაში განდიდებული ყოველთა წმიდათაგან უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.