წმიდათა ცხოვრების სატესტო ვერსია წარმოადგენს მანქანურ თარგმანს, შესაძლოა შეიცავდეს გრამატიკულ შეცდომებს!
წმინდა მოციქულისა და მღვდელმოწამე სვიმეონის, უფლის ნათესავის ხსენება
წმინდა სვიმეონი, ხორცით ჩვენი უფლის, იესო ქრისტეს ნათესავი, იყო კლეოპას, წმინდა იოსებ დამწინდველის ძმის, ძე, როგორც ამას ერთხმად მოწმობენ ბერძენი საეკლესიო ისტორიკოსები: კესარია-პალესტინის ეპისკოპოსი ევსევი, გიორგი კედრენე და კალისტეს ძე ნიკიფორე ქსანთოპული. იოსები, ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის დამწინდველი, და კლეოპა ერთი მამისა და დედისგან იყვნენ; პირველი უფროსი ძმა იყო, მეორე – უმცროსი. როდესაც იოსები ეგვიპტიდან დაბრუნდა, მის ქალიშვილ მარიამზე კლეოპა დაქორწინდა. ამ ქორწინებიდან დაიბადა წმინდა სვიმეონი, რომელმაც უკვე მოწიფულ ასაკში, ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს სასწაულების ხილვის შემდეგ, ირწმუნა იგი. იესო ქრისტეს ნებსითი ვნების, აღდგომისა და ზეცად ამაღლების შემდეგ სვიმეონი სამოცდაათ წმინდა მოციქულთა დასს მიეკუთვნა და, სხვებთან ერთად, ქადაგებდა ქრისტეს მოძღვრებას, დადიოდა ქალაქიდან ქალაქში, ასწავლიდა და სასწაულებს ახდენდა, ხალხს წმინდა სარწმუნოების ჭეშმარიტებაში ავალებდა და კერპთმსახურებას ამხელდა. ამ დროს იერუსალიმის პირველი ეპისკოპოსი იყო წმინდა იაკობი, ძმა უფლისა, იოსებ დამწინდველის ძე. უღმერთო იუდეველებმა ქრისტეს განდიდებისთვის იგი ტაძრის კიბიდან გადმოაგდეს და თავში ხელკეტის ჩარტყმით მოკლეს. მალევე ამ მკვლელობის შემდეგ, ტიტუსმა, ვესპასიანეს ძემ, იერუსალიმი დაანგრია, როგორც ეს თავად უფალმა იწინასწარმეტყველა. განადგურების შემდეგ შეკრებილმა ქრისტეს ცოცხლად დარჩენილმა მოწაფეებმა და მისმა ხორციელმა ნათესავებმა ღვთის ძმის, იაკობის ადგილას, იერუსალიმის მეორე ეპისკოპოსად აირჩიეს სვიმეონი, კლეოპას ძე, ასევე ქრისტეს ნათესავი, იოსებ დამწინდველის შვილიშვილი და ამავდროულად ძმისშვილი. იერუსალიმმა კვლავ დაიწყო დასახლება. წმინდა სვიმეონი პატივით იკავებდა იერუსალიმის კათედრას, გზააბნეულთ ქრისტესთან მოჰყავდა.
მრავალი წლის შემდეგ, ტრაიანეს მეფობისას, ზოგიერთმა ერეტიკოსმა შურით ატიკუსს, რომაელ მმართველს, სვიმეონის წარმოსახვითი დანაშაულებების შესახებ აუწყა, რომ იგი დავით მეფის სახლიდან იყო და ქრისტიანულ სარწმუნოებას აღიარებდა. ამ ორის გამო იმ დროს რომაელ იმპერატორთა მხრიდან დევნა იყო. დავითის შთამომავლებს ყველგან საგულდაგულოდ ეძებდნენ და კლავდნენ, რათა იუდეის სამეფო გვარის კვალიც არ დარჩენილიყო და რომაელ იმპერატორებს სამუდამოდ ემართათ იუდეის მიწა. ასევე, აწამებდნენ და კლავდნენ ქრისტეს მორწმუნეებს, რათა მთელ სამყაროს მხოლოდ წარმართული ღმერთები ეცათ თაყვანი. ამიტომ, წმინდა სვიმეონი, როგორც მეფე დავითის შთამომავალი, ასევე ქრისტეს მიმდევარი და ნათესავი, რომელმაც უკვე ას წელს მიაღწია, უღმერთო წარმართებმა მმართველ ატიკუსის ბრძანებით შეიპყრეს. ხანგრძლივი წამების შემდეგ, წმინდანი, როგორც ჩვენი უფალი იესო ქრისტე, ჯვარზე გააკრეს და სული ღმერთს შეჰვედრა.
ღირსი მამისა ჩვენისა სტეფანე ვლადიმირ-ვოლინელი ეპისკოპოსის ცხოვრება
"მოთმინებას მიჩვეული, – ამბობს ღვთივგანბრძნობილი ეფრემ ასური, – ესწრაფვის სათნოებას, ხარობს მწუხარებაში, არ ეცემა სულით გაჭირვებაში, განსაცდელის დროს მხიარულობს". ასეთი იყო ჩვენი ღირსი მამა სტეფანე, რომელმაც ბევრი იტანჯა მონასტრის ძმობისგან. მაგრამ თუ მის ხვედრს მწუხარება ხვდა წილად, ღმერთმა მას დიდი სიხარული მიანიჭა. წინასწარმეტყველ მეფე დავითის სიტყვების გახსენებით: "ჩემს გულში მწუხარების მომრავლებისას, შენი ნუგეში სიამოვნებს ჩემს სულს", იგი ყველა უბედურებას ღვთისგან მოვლენილად თვლიდა და სიხარულით ითმენდა მათ. სათნო ცხოვრების გრძელი ღვაწლის გავლისას, იგი ბავშვობიდანვე იმყოფებოდა საღვაწო წინამძღვრის, ჩვენი მამა თეოდოსი პეჩორელის ხელმძღვანელობით, გამუდმებით იყო მისი მოწაფე, ტკბილად იკვებებოდა მასწავლებლის თაფლისმწურავი ბაგეებიდან მომდინარე ღვთივსულიერი სიტყვებით, როგორც ჩვილი დედის მკერდიდან. როგორც ღირსეული ძე, იგი ჰგავდა თავის სათნო მოძღვარს. ამიტომ სტეფანე მთელ ძმობას შეუყვარდა, მათ მიერ არჩეულ იქნა დოემესტიკოსად, ანუ ზედამხედველად, საეკლესიო წესდების შესრულებაზე და თვით იღუმენთან, ღირს თეოდოსისთან ერთად, ღირსეულად შეაგონებდა ძმობას ეკლესიაში თავისი სწავლებებით.
როდესაც ღირსი თეოდოსი ამ დროებითი სიცოცხლის დასასრულს უახლოვდებოდა, ყველანი ევედრებოდნენ მას, რომ იღუმენად სტეფანე დაედგინა, როგორც ძმობის ყველაზე ღირსეული წევრი. ღირსმა შეისმინა ძმობის ვედრება და თავისი საყვარელი მოწაფე, ნეტარი სტეფანე მოიხმო, ანდო მას ბერების მწყემსვა და ევედრა, დაესრულებინა ეკლესიის მშენებლობა, რომელიც სასწაულებრივი ნიშნებით დაფუძნდა. შემდეგ, მონასტრის წესდების დაცვის, ძმობის წმინდა გულით სიყვარულის, განუწყვეტლივ ღმერთთან ფიქრით მიქცევის, სტუმართა არდავიწყების მითითებების მიცემის შემდეგ, ღირსი მარადიულ სიცოცხლეში გადავიდა, დაპირდა რა, თუმცა, არ მიეტოვებინა თავისი დახმარებით პეჩორის სავანე, რომელიც სტეფანეს ანდო.
ასე რომ, ღირსი თეოდოსის გარდაცვალების შემდეგ, სტეფანემ იღუმენობა იტვირთა წმინდა პეჩორის ლავრაში და, ასკეტური ღვაწლის აღსრულებისას, განსაკუთრებული გულმოდგინებით შეუდგა ეკლესიის მშენებლობას, რომელიც ღირსმა თეოდოსიმ დაიწყო და უკვე ღვთის წყალობით იყო აღნიშნული, აგრეთვე სხვა სამონასტრო შენობების მშენებლობას.
ღვთის მადლით, ჩვენი ღირსი მამების, ანტონისა და თეოდოსის ლოცვებით, სტეფანემ რამდენიმე წელიწადში დაასრულა ეკლესიისა და ახალი მონასტრის მშენებლობა, სადაც ძმობა ძველიდან გადაიყვანა. ძველში მან რამდენიმე ბერი დატოვა, რადგან იქ, ჩვეულებისამებრ, გარდაცვლილ ბერებს კრძალავდნენ. სტეფანემ ისეთი წესი დააწესა, რომ მონასტერში ყოველდღიურად აღსრულებულიყო ლიტურგია გარდაცვლილი ძმობისა და ნეტარი დამაარსებლების მოსახსენებლად. ღვთის წყალობა სავანისადმი არ მცირდებოდა და ამ წმინდა ადგილას ღვთის მადლი სულ უფრო ცხადად ვლინდებოდა. მაგრამ ყოველივე კარგისა და ღვთის მსახურთა მტერმა – ეშმაკმა – შეიძულა ნეტარი იღუმენი წმინდა სავანეზე ასეთი ზრუნვისთვის და თავისი ბოროტი ხრიკებით ისე მოახერხა, რომ ზოგიერთმა ძმობიდან არეულობა გამოიწვია და არა მხოლოდ ჩამოაგდეს სტეფანე იღუმენობიდან, რომელიც მათ ერთხმად აირჩიეს, არამედ უდანაშაულოდ გააძევეს იგი მონასტრიდან. ბოროტების გარეშე დაითმინა ყველაფერი ძმობისგან ღირსმა სტეფანემ და, ბერებისგან განშორებული, განაგრძობდა მათ სიყვარულს. იგი მხურვალედ ლოცულობდა მათთვის და, მისსავე სახელის მქონე პირველმოწამე სტეფანეს მიბაძვით, შესძახა:
– უფალო, ნუ მიუჩენ მათ ამას ცოდვად!
როგორც რკინა მაგნიტისკენ, ისე შეუჩერებლად მიისწრაფოდა იგი ღირსი თეოდოსის განსასვენებლისკენ. მრავალი ბოიარი და დიდებული, მისი სულიერი შვილები, რომლებიც მას ღირსმა თეოდოსიმ ჩააბარა, შეიტყვეს რა თავიანთი მოძღვრის ღრმა მწუხარების შესახებ, თანაგრძნობით განეწყვნენ უდანაშაულოდ ტანჯულის მიმართ და გულმოდგინედ მიართვეს მას ყველაფერი საჭირო. მაშინ ღირსმა სტეფანემ გაიხსენა ის დიდებული სასწაულები, რომელთა თვითმხილველიც თავად იყო: როგორ მივიდნენ კონსტანტინოპოლიდან ოსტატები ღირს ანტონისა და თეოდოსი პეჩორელებთან, მიიტანეს ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის ხატი და მოუთხრეს დედოფლის ხილვის შესახებ, რომელიც ვლაქერნის ტაძარში მოხდა. და აი, ღვთის შეწევნითა და ღირსი მამების ანტონისა და თეოდოსის ლოცვით, ნეტარმა სტეფანემ პეჩორის ლავრიდან არც თუ ისე შორს, კლოვსკის უროჩიშჩეზე, ააშენა მონასტერი და მასში ქვის ეკლესია ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის სახელზე, მისი პატიოსანი სამოსლის (რიზის) დადების ხსოვნისთვის, კონსტანტინოპოლის ვლაქერნული ეკლესიის ნიმუშის მიხედვით. ყოველ წელს ღირსი სტეფანე საზეიმოდ აღნიშნავდა მეორე ივლისის დღეს და მრავალრიცხოვანი საძმოს შეკრებით ღვთისმოსავ ცხოვრებას ეწეოდა. მან ეკლესიის წესდება და მთელი სამონასტრო მოწყობა გადმოიღო და ბრძანა, რომ დაეცვათ იმ წესის მიხედვით, რომელიც ღირსმა თეოდოსიმ დაადგინა პეჩორის მონასტერში.
მრავალს შრომობდა რა თავისი სულიერი სრულყოფისთვის, იგი სულ უფრო და უფრო მეტ დიდებას მოიპოვებდა, ისე რომ ყველაზე შორეულ ადგილებშიც კი იცნობდნენ და აქებდნენ მას მისი კეთილმსახური ცხოვრებისთვის. ამიტომ, როდესაც გარდაიცვალა დიდებული ქალაქ ვლადიმირის ეპისკოპოსი, რომელიც დიდმა მთავარმა ვლადიმირმა თავისი სახელის პატივსაცემად დააარსა, მაშინ ღირსი სტეფანე ამ ქალაქის არქიეპისკოპოსის ტახტზე იქნა არჩეული და კიევის მიტროპოლიტმა, უწმიდესმა იოანემ, ეპისკოპოსად აკურთხა. იგი იყო კეთილი მწყემსი მისთვის მინდობილი ცხვრებისა, თავისი სამწყსოსთვის მაგალითს აძლევდა სიტყვით, კეთილმსახური ცხოვრებით, სიყვარულით, ამაღლებული სულით, რწმენითა და სიწმიდით.
როდესაც ღვთის შეწევნითა და პეჩორის იღუმენის, ნეტარი იოანეს, განზრახვით, აპირებდნენ ჩვენი ღირსი მამის თეოდოსის პატიოსანი ნაწილების გამოტანას გამოქვაბულიდან ღვთის მითითებით აშენებულ ეკლესიაში, მაშინ საქებარი ეპისკოპოსი სტეფანე ვლადიმირიდან თავის კლოვსკის მონასტერში ჩავიდა. ღამით, მინდვრის იქით, გამოქვაბულზე კაშკაშა შუქის დანახვისას, მან იფიქრა, რომ ღირსი თეოდოსის პატიოსან ნაწილებს გადაასვენებდნენ (მას განზრახვის შესახებ სმენოდა) და დასწყვიტა გული, რომ ზეიმი მის გარეშე მიმდინარეობდა. მაშინვე ცხენზე შეჯდა და გამოქვაბულისკენ გაქანდა კლიმენტესთან ერთად, რომელიც მან მის შემდეგ კლოვსკის სავანეში იღუმენად დააყენა. როდესაც გამოქვაბულს მიუახლოვდნენ, დაინახეს, რომ კაშკაშა შუქი, რომელიც შორიდან დაინახეს, მრავალი ანთებული სანთლიდან გამოდიოდა, მაგრამ როდესაც ახლოს მივიდნენ, ვერაფერი დაინახეს და მიხვდნენ, რომ ღირსი თეოდოსის პატიოსანი ნაწილებიდან გამომავალი ღვთაებრივი დიდების შუქის ხილვის ღირსი გახდნენ: ნაწილების თავზე მიწა უკვე გახსნილი იყო და ისინი გამოქვაბულის გასასვლელთან გამოიტანეს. ამ ხილვიდან მეორე დღეს, სხვა ეპისკოპოსებს შორის, რომლებიც თავიანთი მამისა და მოძღვრის, ღირსი თეოდოსის პატიოსან ნაწილებს გადაასვენებდნენ, ნეტარი სტეფანეც იყო. ვლადიმირის ტახტზე დაბრუნების შემდეგ, იგი გულმოდგინედ ასწავლიდა თავის სამწყსოს ჭეშმარიტების გზას თავისი სათნოებებით, რომლებითაც მოიპოვა დიდების უჭკნობი გვირგვინი. ამ გვირგვინის მისაღებად, რომელიც მისი სახელით წინასწარ იყო ნაუწყები და მისი კეთილი საქმეებით დამსახურებული, მან 1094 წელს ქრისტეს შობიდან ქრისტესთან, ყოველი მწყემსის წინამძღვართან, განუტევა სული.