წმიდათა ცხოვრების სატესტო ვერსია წარმოადგენს მანქანურ თარგმანს, შესაძლოა შეიცავდეს გრამატიკულ შეცდომებს!
ღირსი მამა ჩვენი თომა სალოსის ხსენება
წმინდა თომა ბერად იყო კესარიის ერთ-ერთ მონასტერში. ის მონასტრის საჭიროებებისთვის შემოწირულობის შეგროვების მორჩილებას ასრულებდა. ამ მიზნით მას ანტიოქიაში გზავნიდნენ, რომლის მახლობლად მონასტრის კუთვნილი სოფელი მდებარეობდა. როდესაც ბერი ქალაქში ჩადიოდა, სალოსობის ღვაწლს იღებდა საკუთარ თავზე.
ერთხელ, ვიღაც კაცმა, სახელად ანასტასიმ, ერთი ეკლესიის ეკონომოსმა, ნეტარს სახეში სილა გაარტყა, რადგან ბერმა თავისი მონასტრისთვის მოწყალების თხოვნით შეაწუხა. იქ მყოფნი ამის გამო ანასტასიზე განაწყენდნენ. ნეტარმა თომამ კი მათ მიმართა და წინასწარმეტყველურად თქვა: „ამ დროიდან არც მე არაფერს მივიღებ ანასტასისგან და არც ანასტასი ვეღარ შეძლებს ჩემთვის რაიმეს გაცემას.“ ორივე მალევე ახდა: ანასტასი ერთი დღის შემდეგ გარდაიცვალა, ნეტარი თომა კი, ქალაქიდან მონასტრისკენ მიმავალ გზაზე, დასნეულდა და დაფნეს გარეუბანში, წმინდა ევფიმიას ეკლესიასთან არსებულ საავადმყოფოში შეჩერდა, სადაც, მძიმედ ავადმყოფმა, უკვდავ ცხოვრებაში გადაინაცვლა და იქვე დაკრძალეს, სადაც უცხოებს კრძალავდნენ.
ერთხელ აქ მიასვენეს ერთი გარდაცვლილი უცხო მოგზაური ქალი და ის ამ ნეტარი ბერის საფლავის თავზე დაკრძალეს; ქალი დღის მეორე საათზე დაკრძალეს, მეექვსე საათზე კი მიწამ ამოაგდო იგი – და ყველანი ძლიერ გაოცდნენ ამით. საღამოს ისევ იმავე სამარხში დაკრძალეს, მაგრამ მეორე დღეს დაინახეს, რომ ის ხელმეორედ იყო ამოგდებული საფლავიდან; მაშინ სხვა ადგილას დაკრძალეს.
რამდენიმე დღის შემდეგ სხვა ქალიც ზუსტად ასე დაკრძალეს მამა თომას მახლობლად, რადგან იმ ადგილის მცხოვრებლებს არ ესმოდათ, რომ უფალში განსვენებულ ბერს არ სურდა, მის სიახლოვეს ქალი ყოფილიყო დაკრძალული. როდესაც მიწამ ეს ქალიც ამოაგდო, მაშინ გაიგეს, რომ ბერს არ ესიამოვნა, რომ ვინმე მისი წმინდა ნაწილების მახლობლად ყოფილიყო დაკრძალული.
ყოველივე მომხდარის შესახებ პატრიარქ დომნეს აცნობეს. პატრიარქის ბრძანებით ყველა მოქალაქე სანთლებითა და გალობით დაფნეში წავიდა, წმინდანის ნაწილები წაასვენეს, პატივით ჩააბრძანეს ქალაქში და იმ სამარხში დაასვენეს, სადაც მრავალი წმინდა მოწამის ნაწილები ესვენა. წმინდანის ნაწილებზე მცირე ეკლესია ააგეს და მრავალი კურნება აღესრულებოდა მისი წმინდა ნაწილებისგან ავადმყოფთა მიმართ. მისი ლოცვებით ანტიოქიაში ჟამიანობა შეწყდა, რის გამოც ანტიოქიის მცხოვრებლებმა დაადგინეს, რომ მისი ხსენება ყოველწლიურად აღენიშნათ, ადიდებდნენ რა ქრისტე ღმერთს, რომლისთვისაც დიდება უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.
წმიდა მოწამე საბა სტრატილატი და მასთან სამოცდაათი მხედარი
წმიდა მოწამე საბა წარმოშობით გოთი იყო და ცხოვრობდა იმპერატორ ავრელიანეს მეფობის დროს რომში. მას სტრატილატის, ანუ მხედართმთავრის, წოდება ჰქონდა და იყო ერთგული და სათნო ზეციური მეფის, უფლისა ჩვენისა იესო ქრისტესთვის. იგი ხშირად აკითხავდა დილეგებში ქრისტეს სახელისთვის ტანჯულებს, ეხმარებოდა მათ თავისი ქონებიდან, განამტკიცებდა მათ ტანჯვის მოთმინებით გადასატანად და აღძრავდა მათ მამაცური ღვაწლისკენ. მისი ასეთი კეთილმსახური ცხოვრება იმდენად სათნო იყო ღვთისთვის, რომ მან, წმიდანის სიწმიდისა და მარხულობის გამო, უბოძა მას ეშმაკებზე ხელმწიფება და ის განასხამდა ადამიანებიდან უწმინდურ სულებს.
მალე მეფეს მოახსენეს, რომ წმიდა საბა ქრისტიანი იყო, და ის მეფეს დაკითხვაზე მიჰგვარეს. იქ მან უშიშრად აღიარა ქრისტე და, თავისი სამხედრო სარტყელი მოხსნა რა, გადააგდო იგი, უარყო რა მხედართმთავრის წოდებაც, და ამით გამოხატა თავისი მზადყოფნა, ქრისტეს სახელისთვის ყოველგვარი ტანჯვისთვის.
მაშინ, მტანჯველის ბრძანებით, წმიდანი ჩამოკიდეს და სასტიკად სცემეს, შემდეგ ცეცხლით წვავდნენ და ბოლოს, ჩააგდეს ქვაბში ადუღებული ფისით. მაგრამ წმიდანი, ღვთის უხილავი ძალით დაცული, უვნებლად დარჩა და ქვაბიდან ხელუხლებლად გამოვიდა.
ამ სასწაულის ხილვით, იქ მყოფ სამოცდაათ მხედარს სწამა ქრისტე, რომლებმაც ხმამაღლა აღიარეს თავი ქრისტიანებად. მაშინვე ისინი, მტანჯველის ბრძანებით, მახვილით მოჰკვეთეს და ამგვარად, მიიღეს მოწამეობრივი გვირგვინი, თითქოს თვით ქრისტეს ხელიდან.
წმიდა საბა კი საპყრობილეში ჩააგდეს და იქ ღვთაებრივი ხილვისა და დახმარების ღირსი გახდა: როდესაც იგი შუაღამისას ლოცულობდა, მას ქრისტე გამოეცხადა, რომელმაც თავისი დიდების შუქით გაანათა იგი და შეაგონა, რომ არ შეშინებოდა ტანჯვისა, არამედ უშიშრად წარმდგარიყო თავისი ღვაწლისთვის. და როდესაც საბა მეორედ მიიყვანეს დაკითხვაზე და, აიძულებდნენ კერპთაყვანისმცემლობას – ხან ალერსით, ხან დაყოლიებით, ხანაც სასტიკი წამებით, არ დაემორჩილა მტანჯველებს, მაშინ ის მდინარეში ჩააგდეს, სადაც, დახრჩობით, დაასრულა თავისი მოწამეობრივი ღვაწლი, მიაღწია რა წყნარ თავშესაფარს ქრისტეს სასუფეველში.
Тропарь, глас 5: Земнаго сана пояс оставив и почести, страдальче, пред мучителем льстивым царем, Христа Бога суща исповедал еси, и Того ради многа страдания подъял еси, славне. Тем прекрасным победы венцем увязлся еси от Царя всех царствующаго, с Небесными вои светло преукрашен. Предстоя Тому, Савво, моли, да спасет души наша. Кондак, глас 4: Непобедимый явлься, стратилат, варварския козни победил еси и, страдальчествовав, славне, твердейши, множество врагов невидимых поборил еси, темже венец исплел еси победы. О нас моли Христа, Савво всеблаженне, верою почитающих тя.ღირსი დედა ელისაბედ სასწაულთმოქმედის ხსენება
ღირსი ელისაბედი ჯერ კიდევ დედის საშოდან იყო გამორჩეული ღვთის მსახურებისთვის, რადგან მის დაბადებამდე დედამისს ღვთისგან ეუწყა, რომ მას შეეძინებოდა ასული, რომელიც სულიწმიდის გამორჩეული ჭურჭელი იქნებოდა. ყმაწვილობიდანვე ღვთის სამსახურისთვის მიცემული და უკვდავ სასიძოს, ქრისტეს შეერთებული, წმინდა ელისაბედი სხვა ქალწულ მონაზვნებთან ერთად, ანგელოზებრივ წესში ემსახურებოდა ღმერთს, მარხვითა და ღვაწლით განლევდა თავის სხეულს და ისე სათნოეყო ღმერთს, რომ მისგან მიიღო ნიჭი ადამიანთა სნეულებათა განკურნებისა, არა მხოლოდ ხორციელისა, არამედ სულიერისა. თავისი ლოცვით იგი კურნავდა ყოველგვარ ხორციელ სნეულებას, ხოლო თავისი სიტყვებითა და ღვთივშთაგონებული დარიგებებით კურნავდა ადამიანთა სულებს, შეაგონებდა მათ სინანულისა და ყოველგვარი სათნოებისკენ. მისი სამოსელი იყო მხოლოდ ერთი უხეში ძაძა და თუმცა მისი სხეული სიცივისგან ეყინებოდა, მისი სული ყოველთვის ღვთაებრივი სიყვარულის ალმით იწვოდა.
დებთან იღუმენიად დადგინების შემდეგ, წმინდამ კიდევ უფრო დიდი ღვაწლი აჩვენა, მათი სულების გადარჩენაზე ზრუნვით.
მისი თავშეკავება იყო განსაკუთრებული, რადგან მრავალი წელი გაატარა პურის გარეშე და იკვებებოდა მხოლოდ ხილითა და ბოსტნეულით. ზეთსა და ღვინოს კი მთელი თავისი სიცოცხლის მანძილზე არასოდეს იგემებდა. ხშირად მარხულობდა ორმოცი დღის განმავლობაში, დიდი მოსეს მსგავსად, ამ დროის განმავლობაში არაფერს იგემებდა. სამი წლის განმავლობაში იგი, სახარებისეული მეზვერის თავმდაბლობის მიბაძვით, თავის ხორციელ თვალებს ზეცისკენ არ აღაპყრობდა, ხოლო თავისი სულიერი თვალებით ყოველთვის ზეცად მყოფ ღმერთს შეჰყურებდა და გონებით ჭვრეტდა რა მას, მჯდომარეს მაღალ და დიდად შემკულ ტახტზე, სერაფიმებით გარემოცულს, თავის აზრებს მიწიერი საგნებისკენ არ მიმართავდა. როდესაც, ჩვეულებისამებრ, იგი მარტო ლოცულობდა ღამით, ზეციური ნათელი მოეფინებოდა.
გარდა ამისა, წმინდა ელისაბედი მრავალ სასწაულსაც აღასრულებდა: ერთხელ ლოცვით მოკლა სასტიკი გველი; სხვა დროს განკურნა ერთი ქალი, რომელიც დიდი ხნის განმავლობაში სისხლდენით იტანჯებოდა, ასევე განდევნიდა უწმინდურ სულებს ადამიანებიდან, მრავალ სხვა სასწაულსაც აღასრულებდა. სასწაულები მის მიერ აღესრულებოდა არა მხოლოდ მისი სიცოცხლეში, არამედ მისი ნეტარი მიცვალების შემდეგაც. მის საფლავზე უამრავი და სხვადასხვაგვარი კურნება მიეცემოდა სნეულთ; მაგალითად, მის საფლავზე მრავალი უსინათლო იბრუნებდა მხედველობას. განდიდდეს მის მიერ ქრისტე ღმერთი, საკვირველი თავის წმინდანებში!
წმიდა მოწამეთა პასიკრატესა და ვალენტინის მარტვილობა
ქრისტეს მოწამენი პასიკრატე და ვალენტინი მიზიის ქალაქ როდოსტოლიდან იყვნენ. ისინი მხედრებად მსახურობდნენ იმ მხარის ჰეგემონ ავისოლანთან. იმ მხარეში მრავალი კერპთმსახური იყო, რომლებიც მსხვერპლს სწირავდნენ ეშმაკებს, რადგან ქვეყნის მმართველები წამების მუქარით აიძულებდნენ ხალხს კერპთაყვანისმცემლობას. იმ ქვეყნის ქრისტიანები, წამების შიშით, გარბოდნენ და იმალებოდნენ. ეს ორი წმიდა კაცი კი, ღიად და გაბედულად აცხადებდა თავს ქრისტიანად და, ერთადერთ ჭეშმარიტ ღმერთს ადიდებდნენ რა, სწყევლიდნენ უსულო კერპებს. ამის გამო ისინი კერპთმსახურებმა შეიპყრეს და სამსჯავროზე მიიყვანეს, სადაც აიძულებდნენ, საკმეველი დაეკმევინებინათ კერპების წინაშე. იქ იდგა აპოლონის კერპი. წმიდა პასიკრატემ, კერპთან მივიდა რა, სახეში შეაფურთხა და თქვა: – ასეთი პატივი შეეფერება ამ ღმერთს!
მაშინვე პასიკრატე მძიმე ჯაჭვებით შეკრეს და საპყრობილეში ჩააგდეს. ქრისტეს მხედარი კი, ამ ბორკილებით, ვითარცა ოქროს სამეფო სამკაულით შემკული, ხარობდა, რომ ღირსი შეიქნა ქრისტესთვის ამ ჯაჭვების ტარებისა. მასთან ერთად საპყრობილეში ვალენტინიც იყო ჩაგდებული.
მალე ისინი კვლავ ჰეგემონის სამსჯავროზე მოითხოვეს. როდესაც ისინი სამსჯავროზე გამოცხადდნენ, იქ მივიდა პასიკრატეს ძმაც – პაპიანე. ის ქრისტიანი იყო, მაგრამ წამების შიშით კერპებს მსხვერპლი შესწირა. პაპიანემ ცრემლებით დაუწყო ვედრება ძმას, რომ ისიც, მისი მაგალითისამებრ, საკმეველი დაეკმევინებინა კერპისთვის, რათა, დროებით კერპთმსახურად მოჩვენებით, სასტიკი წამებისგან განთავისუფლებულიყო, მაგრამ პასიკრატემ უარყო ძმის თხოვნა და უღირსად მიიჩნია იგი თავისი მოდგმისთვის იმის გამო, რომ ქრისტეს სარწმუნოებას განუდგა. თავად კი, სამსხვერპლოსთან მივიდა რა და ხელი ცეცხლზე დადო, ჰეგემონს უთხრა: – სხეული მოკვდავია და, როგორც შენ თვითონ ხედავ, ცეცხლში იწვის, სული კი, უკვდავია რა, უარყოფს ყველა ამ ხილულ ტანჯვას.
წმიდა ვალენტინმა, იქვე ჰეგემონის მიერ დაკითხულმა, იგივე თქვა და გამოავლინა სრული მზადყოფნა, ქრისტესთვის ყველა ტანჯვა დაეთმინა. ორივეს მახვილით თავის მოკვეთა მიუსაჯეს. როდესაც მტანჯველის მსახურები მათ ქალაქგარეთ სიკვდილით დასასჯელად მიჰყავდათ, მათ უკან პასიკრატეს დედა მიჰყვებოდა, რომელიც მოუწოდებდა მას, უშიშრად წასულიყო სიკვდილზე, რადგან ეშინოდა, არ შეშინებულიყო, რადგან იგი ძალიან ახალგაზრდა იყო. წმიდა მოწამეებს თავები მოჰკვეთეს. წმიდა პასიკრატე ოცდაორი წლის იყო, ვალენტინი კი – ოცდაათის. დედამ კი სიხარულითა და მხიარულებით მიიღო მათი სხეულები და პატივით დამარხა ისინი, ადიდებდა რა ქრისტე ღმერთს.
წმიდა მოწამეთა ევსების, ნეონის, ლეონტის, ლონგინოზისა და სხვათა მათ თანა წამება
დიდმოწამე გიორგის აღსრულებიდან მალევე, იმპერატორმა დიოკლეტიანემ გამოსცა ბრძანება, რომ ყველა ქრისტიანი, სადაც არ უნდა ყოფილიყვნენ, განსაკუთრებით კი ისინი, ვინც საპყრობილეებში იმყოფებოდნენ, აეძულებინათ კერპებისთვის თაყვანისცემა. ვინც ამ ბრძანებას შეასრულებდა, გაათავისუფლებდნენ, ხოლო დაუმორჩილებელნი სიკვდილით დაესაჯათ.
დღეს ხსენებულნი წმიდა მოწამენი – ევსები, ნეონი, ლეონტი და ლონგინოზი – ამ დროს საპყრობილეში იმყოფებოდნენ. მათთან ერთად მრავალი ქრისტიანი იყო, დაახლოებით ორმოცი კაცი. წმიდა გიორგის მიერ აღსრულებული სასწაულების ხილვისას მათ ირწმუნეს ქრისტე და გაბედულად აღიარეს იგი ყველას გასაგონად, რის გამოც შეიპყრეს და ბორკილებით საპყრობილეში ჩააგდეს.
როდესაც ისინი საპყრობილედან მსაჯულთან წარადგინეს განსასჯელად, მათ არ უარყვეს ქრისტე, არამედ შეარცხვინეს წარმართული ღმერთები. ქრისტეს სახელის გაბედული აღიარებისთვის ისინი მრავალ სატანჯველს მისცეს: მტანჯველებმა ისინი ჩამოკიდეს, სცემეს და სხეულები სხვადასხვა რკინის იარაღით ისე დასერეს, სანამ მათი შიგნეულობა არ გამოჩნდა. ბოლოს, წმიდა მოწამეებს თავები მოჰკვეთეს და ამგვარად, ზეციურ სასუფეველში გვირგვინები მიიღეს.
იმავე დღეს იხსენიება ღირსი სავა პეჩორელი, რომელიც, სავარაუდოდ, XIII საუკუნის დასაწყისში მოღვაწეობდა. მისი ნაწილები ანტონის მღვიმეებშია.