წმიდათა ცხოვრების სატესტო ვერსია წარმოადგენს მანქანურ თარგმანს, შესაძლოა შეიცავდეს გრამატიკულ შეცდომებს!
წმინდა მოწამე ქალწულთა აღაპიას, ქიონიასა და ირინას წამება
როდესაც იმპერატორი დიოკლეტიანე იტალიის ქალაქ აკვილეაში იმყოფებოდა, მას რომიდან აუწყეს, რომ რომის ყველა საპყრობილე ქრისტიანებით იყო გადავსებული, რომლებიც, მართალია, მრავალგვარ სატანჯველს განიცდიან, მაგრამ არ უარყოფენ თავიანთ ქრისტეს. ყველა მათგანს ჰყავდა მოძღვრად ქრისოგონი და უსმენდნენ მას, მტკიცედ ეჭირათ რა მისი სწავლება. ამ ცნობის საპასუხოდ, დიოკლეტიანემ ბრძანა, ყველა ქრისტიანი სიკვდილით დაესაჯათ, გარდა ქრისოგონისა, რომელიც ბრძანა, მისთვის წამებისთვის მოეყვანათ.
როდესაც ქრისტეს წმინდა აღმსარებელი ქრისოგონი ბორკილდადებული მიჰყავდათ რომიდან აკვილეაში, იმპერატორ დიოკლეტიანესთან, წმინდა ანასტასია განმხსნელი მას შორიდან, როგორც თავის მოძღვარს, მიჰყვებოდა.
დიოკლეტიანესთან მიყვანის შემდეგ, ქრისტეს მოწამე სასტიკ წამებას მიეცა, როგორც უღმრთო მეფის ბრძანების ურჩი; შემდეგ მას სიკვდილი მიუსაჯეს და ქალაქგარეთ, შორეულ უდაბურ ადგილას, თავი მოჰკვეთეს. მისი პატიოსანი ცხედარი ზღვის სანაპიროზე იდო, მხეცებისა და ფრინველების საჯიჯგნად მიტოვებული.
იმ ადგილიდან არც ისე შორს ცხოვრობდა ერთი მღვდელი, სახელად ზოილი, ღვთისმოსავი მოხუცი. მის მახლობლად ცხოვრობდნენ სამი ქალწული, დები ხორცითა და სულით – აღაპია, ქიონია და ირინა. ამ მღვდელმა, ღვთის გამოცხადებით შეიტყო რა წმინდა მოწამე ქრისოგონის ცხედრის ადგილსამყოფელი, აიღო იგი თავთან ერთად და, ხის კუბოში ჩასვენებით, თავის სახლში დაფარა. ამის შემდეგ, ოცდამეათე დღეს მას ხილვაში გამოეცხადა წმინდა ქრისოგონი და უთხრა: „იცოდე, რომ ცხრა დღის გასვლამდე შენს მახლობლად მცხოვრები სამი ქრისტეს ქალწული წამებისთვის იქნება აღებული. ამიტომ უთხარი უფლის მხევალ ანასტასიას, რათა იზრუნოს მათზე, გაამხნევოს ისინი ღვაწლის მამაცურად დათმენისკენ, სანამ მოწამეობრივი გვირგვინით არ დაგვირგვინდებიან. შენც კეთილ იმედში იყავი, რომ მიიღებ შენი ღვაწლის ტკბილ ნაყოფს, რადგან მალე გათავისუფლდები მიწიერი ბორკილებიდან, სიხარულით მიხვალ ქრისტესთან და წმინდანებთან ერთად დაემკვიდრები“.
მსგავსი გამოცხადება ჰქონდა წმინდა ანასტასიასაც. ღვთაებრივი სულის მიერ აღძრულმა, იგი მივიდა პრესვიტერის სახლთან, რომელსაც მანამდე სრულიად არ იცნობდა, და ჰკითხა მას: – სად არიან ის ქალწულები, რომელთა მოწამეობრივი აღსასრულის შესახებ შენთვის ხილვაში გამოცხადდა? შეიტყო რა მათი საცხოვრებელი ადგილი, მივიდა მათთან, სიყვარულით მიესალმა და მათთან ერთი ღამე დარჩა, უწევდა რა მათთან სულის მხსნელ და ღვთაებრივი სიყვარულით აღსავსე საუბარს, რომელშიც ამხნევებდა მათ, რათა მამაცურად, სისხლის დათხევამდე, დამდგარიყვნენ თავიანთი სიძის – ქრისტესთვის. მღვდლის სახლში ქრისტეს წმინდა მოწამე ქრისოგონის, თავისი საყვარელი მოძღვრის, ნაწილების ხილვისას, ანასტასია დიდხანს ტიროდა მათზე, ცრემლებით რწყავდა მათ და თავს ამ წმინდანის ლოცვებს ავალებდა. ამის შემდეგ იგი კვლავ დაბრუნდა ქალაქ აკვილეაში და იქ განაგრძობდა თავის ჩვეულ მსახურებას ქრისტეს ტუსაღთა მიმართ, რომლებიც საპყრობილეებში იყვნენ, ეხმარებოდა მათ თავისი ქონებით.
მართლაც, ყველაფერი ასე მოხდა, როგორც ხილვაში თქვა წმინდა ქრისოგონმა მღვდელ ზოილს: ათი დღის შემდეგ ეს წმინდა პრესვიტერი უფალთან მიიცვალა, ხოლო სამი წმინდა ქალწული – აღაპია, ქიონია და ირინა – შეიპყრეს და იმპერატორ დიოკლეტიანესთან წამებისთვის მიიყვანეს.
მათი დანახვისას იმპერატორმა იკითხა: – რა სიგიჟემ გასწავლათ, გაჰყოლოდით საცოდავსა და ბილწ ცთომილებას, ამცირებდით ჩვენს სამართლიან კანონს და უწმინდურად მიიჩნევდით ჩვენს ღმერთებს? მაგრამ რადგან ვხედავ, რომ კეთილშობილი გვარისანი ხართ, ახალგაზრდები და მშვენიერნი, გეცოდებით და გირჩევთ, დაინდოთ თავი. უარყავით თქვენი ქრისტე და ღმერთებს მსხვერპლი შესწირეთ, და მე მოგცემთ ჩემი ამალის სამ კეთილშობილ ჭაბუკს, სრულად ღირსეულს თქვენი სილამაზისა, რათა გყავდეთ დიდებული ქმრები, რომელთა გამოც თავადაც პატივში იქნებით.
ამ სამეფო ცდუნებებს უპასუხა უფროსმა დამ, წმინდა აღაპიამ: – მეფეო, შენ გევალება ხალხის საქმეებზე, უცხოტომელებზე, ლაშქარზე ზრუნვა, შენ კი ბევრ უსამართლოს ამბობ, ამცირებ ცოცხალ ღმერთს, რომლის შემწეობაც დიდად გჭირდება და რომლის სიკეთეც დიდხანს გითმენს; შენ კი მას გმობ.
მაშინ დიოკლეტიანემ თქვა: – ეს ქალწული შეშლილია; მომიყვანეთ მეორე. ამის შემდეგ მასთან მიიყვანეს მისი და, წმინდა ქიონია, რომელმაც მეფეს შემდეგი უთხრა:
– ჩემი და, მეფეო, არ არის შეშლილი. პირიქით, საღი გონებით მსჯელობით, მან დაამტკიცა შენი შეგონების – კერპებისთვის თაყვანისცემის – უსამართლობა.
მეფეს კი აღარ სურდა ამ დის მოსმენა, ბრძანა, ახლოს მოეყვანათ მესამე და, წმინდა ირინა, და უთხრა მას: – რაკი შენი დები შეშლილები არიან, შენ, მათგან უმრწმესი, თაყვანი ეცი ღმერთებს, რათა შენმა დებმაც, შენზე შეხედვით, იგივე გააკეთონ.
მაგრამ წმინდა ირინამაც სიმტკიცით უპასუხა: – დაე, თავი მოუდრიკონ კერპებს ყველა შეშლილმა, ჭეშმარიტი ღმერთის მოწინააღმდეგემ თავის უღმერთოებაში. რა შეიძლება იყოს ამაზე ამაო და უგუნური, ვიდრე მხატვრის ნამუშევრისთვის თაყვანისცემა, რომელიც მან გარკვეული საფასურის სანაცვლოდ შექმნა? ვინაიდან ჯერ მხატვარს ეკითხები, რა ფასად და როგორი კერპი გააკეთოს – მდგომარე, თუ მჯდომარე, მწოლიარე თუ მოხტუნავე, მოცინარი თუ მოტირალი, რა მასალისგან – ხისგან, თუ ქვისგან, თუ სპილენძისგან, ან სხვა რომელიმე მასალისგან. და თუ ცუდად გააკეთებს, შენ არღვევ შეთანხმებას, ხოლო თუ კარგად – აძლევ დაპირებულ საფასურს. შემდეგ კი ამ ნაყიდ და შექმნილს თაყვანს სცემ, ღმერთს ეძახი კერპს, რომელსაც უფრო მეტად ნაყიდი მონა უნდა ეწოდოს, ვიდრე ღმერთი.
წმინდა ქალწულების ასეთ სიტყვებზე დიოკლეტიანემ თქვა: – ასეთ სიტყვებზე პასუხი წამებით უნდა გაიცეს, – და ბრძანა, წმინდა ქალწულები საპყრობილეში ჩაეგდოთ. ამასობაში, წმინდა ანასტასია (თავისი ჩვეულებისამებრ, საპყრობილეებში პატიმრების მოსანახულებლად დადიოდა) მივიდა ამ წმინდა ქალწულებთან და ანუგეშა ისინი ღვთის დახმარების იმედითა და მტრებზე დიდებული გამარჯვებისა და ზეიმის მოლოდინით.
გარკვეული დროის გასვლის შემდეგ მეფეს მაკედონიაში გამგზავრება დასჭირდა ზოგიერთი სახალხო საქმის მოსაგვარებლად. მის შემდეგ იქ წაიყვანეს ყველა ქრისტიანი, რომლებიც აკვილეაში იყვნენ დაპატიმრებულნი, რომლებთან ერთადაც იყვნენ სამი წმინდა ქალწული – აგაპია, ქიონია და ირინა; წმინდა ანასტასიაც გაჰყვა მათ. როდესაც მაკედონიაში ჩავიდნენ, მეფემ უბრძანა იგემონს დულკიციუსს, ქრისტიანები წამებისთვის დაექვემდებარებინა, რათა აეძულებინა ისინი, კერპებისთვის მსხვერპლი შეეწირათ; ურჩები კი სხვადასხვა წამების შემდეგ სიკვდილისთვის გადაეცა. ვინაიდან შეუძლებელია აღწეროს მრავალი წმინდა მოწამის ტანჯვა, რომლებიც იმ დროს იქ სხვადასხვა წამებას დაექვემდებარნენ, ჩვენ მხოლოდ ზემოხსენებული სამი წმინდა ქალწულის ტანჯულ ღვაწლზე ვიტყვით.
როდესაც ქრისტეს ეს სასძლოები იგემონ დულკიციუსის წინაშე საწამებლად მიიყვანეს, მაშინვე მან, მათი არაჩვეულებრივი სილამაზის დანახვისას, უწმინდური სურვილით აენთო მათ მიმართ. მან ბრძანა, დაეპატიმრებინათ ისინი და მცველის მეშვეობით შეუთვალა, რომ მიიღებდნენ თავისუფლებასა და მრავალ ძღვენს, თუ დათანხმდებოდნენ მთავრის უღმერთო სურვილის შესრულებას. მაგრამ წმინდა ქალწულებს ათასჯერ სიკვდილი ერჩიათ, ვიდრე თუნდაც ერთხელ შერცხვენილიყვნენ, ასე რომ, არც მოფერებით, არც მუქარით, არც საჩუქრებით, არც წამებით იგემონმა ვერ შეძლო მათი დარწმუნება, რომ დათანხმებულიყვნენ თავისი უღმერთო სურვილის შესრულებაზე. ვერ შეძლო რა დაეძლია ვნების ალმური, რომელიც მას წვავდა, იგემონმა გადაწყვიტა ღამით მისულიყო მათ ოთახში, სადაც ისინი იმყოფებოდნენ, რათა შერცხვენა მათთვის.
ღამის დადგომისას წმინდა ქალწულები ლოცვაზე დადგნენ, ღმერთს მთელი ღამის სადიდებელსა და ფსალმუნებს უგალობდნენ. იგემონს სურდა მათთან შესვლა, მაგრამ როგორც კი მათი ოთახის ზღურბლს შეეხო, მაშინვე გაგიჟდა და ვეღარ გააგრძელა გზა. იმ ოთახის მახლობლად, სადაც სამი და იმყოფებოდა, იყო სამზარეულო, სადაც უამრავი ჭურჭელი – ქოთნები, ქვაბები და ტაფები იდგა, ჭვარტლით გაშავებული. იგემონმა, ვეღარ შეძლო შესულიყო ოთახში, სადაც წმინდა ქალწულები იყვნენ, ეშმაკთა მიერ შეცდენილი სამზარეულოში შევიდა, სადაც ჭვარტლში გაისვარა, სახე, ხელები და მთელი ტანსაცმელი მოისვარა და ასეთი სახით გამოვიდა მის მომლოდინე მსახურებთან, რომლებიც იმ ოთახთან იდგნენ ანთებული სანათურებით ხელში. მსახურებმა, როდესაც იხილეს იგემონი მთლად შავი, საშინელი, ეთიოპელივით, ძლიერ შეშინდნენ და სანათურები დააგდეს, იქიდან გაიქცნენ. იგემონი კი, გაკვირვებული, თუ რატომ გაიქცნენ მსახურები მისი დანახვისას, იფიქრა, რომ დასცინოდნენ და დასცინოდნენ მას, და ძლიერ განრისხდა. ამ დროს უკვე განთენდებოდა და სადაც არ უნდა გაევლო მთავარს, ყველგან ყველა იფანტებოდა მისი დანახვისას – როგორც მსახურები, ასევე მცველები და მეომრები, მისგან იხსნიდნენ თავს, თითქოს რაღაც საშინელებისგან.
მაშინ იგემონი გაემართა სამეფო სასახლისკენ, აპირებდა მეფისთვის ეჩივლა თავისი მმართველობის ქვეშ მყოფი მეომრებისთვის იმის გამო, რომ ისინი არ უსმენდნენ და დასცინოდნენ კიდეც. მაგრამ როგორც კი მიუახლოვდა სამეფო სადგომს, გაიგონა ხმამაღალი და ხანგრძლივი სიცილი, რომელიც იქიდან აღწევდა მასთან, ზოგიერთმა იქ მყოფმა კი გაქცევას მიმართა, შეშინებულმა მისგან, სხვებმა კი დაიწყეს მისი ცემა, სამეფო სადგომის კარიდან მოგერიებით, რადგან არავინ ვერ იფიქრებდა, რომ ეს იგემონი დულკიციუსი იყო, არამედ ყველას ეგონა, რომ ეს იყო რომელიმე იუროდივი. თუმცა იგემონი მაინც ვერ ხვდებოდა, რომ ის სულ ჭვარტლში იყო, რადგან მისი თვალები, ეშმაკის მოქმედებით, დაბინდულიყო. მას ეგონა, რომ სახით თეთრი იყო და ტანსაცმელი და ხელები სუფთა ჰქონდა. მაგრამ როდესაც, ბოლოს და ბოლოს, მისმა მსახურებმა მიხვდნენ, რომ მათი ბატონი გაგიჟდა, მაშინვე გაეკიდნენ და სახლში წაიყვანეს, თან ეუბნებოდნენ: „შეხედე საკუთარ თავს, როგორი ხარ!“
როდესაც ის სახლში შევიდა, მაშინ მისმა ცოლმა და ყველა შინაურმა მონამ და მხევალმა ძლიერად დაიწყეს ტირილი, ფიქრობდნენ, რომ ის ჭკუიდან შეიშალა, სხვები კი მას ერიდებოდნენ და არ ეკონტაქტებოდნენ. თვითონ კი მაინც გაკვირვებული იყო და უკვირდა, რატომ ტიროდნენ მასზე ზოგიერთები, სხვები კი ზიზღით უყურებდნენ. შემდეგ მისი უწმინდური თვალები გაეხსნა და მან დაინახა თავი დაბინძურებული, სარკეში შეამჩნია, რომ მისი სახე შავი იყო, როგორც ეთიოპელის, და მიხვდა, რომ ეშმაკმა შეარცხვინა. მაშინ მან ძლიერად განრისხდა წმინდა ქალწულებზე, ფიქრობდა, რომ მათ თავისი ჯადოქრობით მოახდინეს მასთან ეს ყველაფერი, და ფიქრობდა, როგორ შური ეძია მათზე. სხეულის დაბანისა და ტანსაცმლის გამოცვლის შემდეგ, ის დაჯდა მსაჯულის ადგილას მთელი ხალხის წინაშე.
შემდეგ იგემონმა ბრძანა, წამებისთვის იარაღის მომზადების შემდეგ, კვლავ მოეყვანათ წმინდა ქალწულები. როდესაც წმინდა ქალწულები მოიყვანეს, იგემონმა ბრძანა მათი გაშიშვლება, რათა ენახა მათი სხეულები. მაგრამ როგორც კი დაიწყეს მათგან სამოსის შემოძარცვა, ვერაფერი მოახერხეს, რადგან, ღვთის ნებით, წმინდანთა სამოსი ისე მჭიდროდ მიეკრა მათ სხეულებს, როგორც კანი სხეულს – და ყველას უკვირდა ასეთი სასწაული. მსახურები, თუმცა დიდხანს ცდილობდნენ წმინდანთა სამოსის გახდას, ვერ შეძლეს.
იგემონი კი, სამსჯავროზე მჯდომარე, უეცრად წათვლიმა და უცებ ისეთი მაგარი ძილით დაიძინა, რომ მისი გაღვიძება არანაირად არ შეეძლოთ: მას უბიძგებდნენ და ხმამაღლა უყვიროდნენ მის ირგვლივ, მაგრამ ის მკვდარივით ეძინა. მაშინ, მძინარე აიყვანეს და მის სახლში წაიყვანეს. მაგრამ როგორც კი ის სახლში შეიტანეს, მაშინვე გაიღვიძა.
როდესაც შეიტყო ყველაფერი, რაც იგემონ დულკიციუსს შეემთხვა, მეფე ძლიერ განრისხდა მასზე და ბრძანა წმინდა ქალწულები წამებისთვის გადაეცათ მსაჯულ სისინიუსისთვის. ამ მსაჯულმა თავისი დაკითხვა უმცროსი დისგან, ირინასგან, დაიწყო. მან იკითხა: „ემორჩილები თუ არა სამეფო ბრძანებას?“ წმინდამ უპასუხა: „არა, არ ვემორჩილები, რადგან მე ქრისტიანი ვარ, ყოვლისშემძლე ღმერთის მხევალი.“ მაშინ მსაჯულმა ბრძანა მისი დილეგში წაყვანა. შემდეგ, ბრძანა მოეყვანათ სამსჯავროს წინაშე აღაპია და ქიონია, და უთხრა მათ:
– თქვენი უმცროსი და ცთუნებულია და თქვენგან არის ნასწავლი, რომ უგულებელყოს ღვთაებრივი კანონები; ამიტომაც გადავწყვიტე, მისი წამება ჯერ გადამედო, რათა თქვენი წამების ხილვით შეშინებოდა და დაგვმორჩილებოდა. თუკი წამებისგან თავის დაღწევა გსურთ, შესწირეთ მსხვერპლი ღმერთებს, როგორც ჩვენ ვწირავთ, მეფის ბრძანების მორჩილებით.
წმინდა აგაპიამ უპასუხა მსაჯულს:
– ჩვენი რწმენა ურყევია.
მაშინ მსაჯულმა ქიონიას უთხრა:
– შენ რას იტყვი?
ქიონიამ უპასუხა:
– ჩვენი რწმენა უცვლელი დარჩება.
მაშინ მსაჯულმა იკითხა:
– გაქვთ თუ არა რაიმე ქრისტიანული წიგნები?
წმინდა ქალწულებმა უპასუხეს:
– წიგნები გვაქვს, მაგრამ ისინი ჩვენს გონებაშია დაფარული, საიდანაც ქრისტეს მტრებს მათი აღება შეუძლებელია.
მსაჯულმა იკითხა:
– ვინ გასწავლათ, ნებაყოფლობით მიგეღოთ ასეთი წამება?
წმინდა ქალწულებმა უპასუხეს:
– ეს წამებები დროებითია და დიდ სარგებელს მოაქვს, რადგან მათი მეშვეობით შეიძლება მარადიული დიდების მიღწევა.
მსაჯულმა მკაცრად თქვა:
– შეასრულეთ მეფის ბრძანება და შესწირეთ მსხვერპლი ღმერთებს.
მაგრამ წმინდა ქალწულებმა თქვეს:
– ჩვენ ღმერთს შევაწირავთ ქების მსხვერპლს, ეშმაკს კი არასოდეს შევწირავთ მსხვერპლს. ნუ იფიქრებ, რომ ჩვენს უფალ იესო ქრისტეს ღმერთისგან განგვაშორო, არამედ შეასრულე ის, რაც შენმა მიწიერმა მეფემ გიბრძანა, როგორც ჩვენ ვასრულებთ ჩვენი ზეციური მეფის მცნებებს.
მაშინ, განრისხებულმა მსაჯულმა სისინიუსმა წმინდანებთან დაკავშირებით ასეთი ბრძანება გასცა:
– ვბრძანებ, აგაპია და ქიონია, რომლებმაც სასამართლო შეგონების შემდეგ არ ისურვეს მეფის ბრძანების შესრულება, ცოცხლად დაწვან.
ასეთი განაჩენის გაგონებისას წმინდა ქალწულები სიხარულით აღივსნენ და ხმამაღლა შესძახეს:
– გმადლობთ შენ, უფალო იესო ქრისტე, რომ ღირსი გაგვხადე შენი ყოვლადწმინდა სახელის აღმსარებლები ვყოფილიყავით. შენს ხელში, მეუფეო, მიიღე ჩვენი სულები!
ცეცხლში ჩაგდებულებმა, წმინდა ქალწულებმა იქ ილოცეს და ლოცვით ჩააბარეს სულები თავიანთი უფლის ხელში 2578. ამასობაში, ძლიერმა ალმა სრულებითაც არ დააზიანა არა მხოლოდ წმინდა ქალწულთა სხეულები, არამედ არც მათ სამოსს შეეხო, ისე რომ ცეცხლის არანაირი კვალი არ დარჩენილა მათზე. ეს მოხდა იმის ნიშნად წარმართთათვის, რომ წმინდა ქალწულები ცეცხლისგან კი არ დაიღუპნენ, არამედ თავიანთი ლოცვებით გამოითხოვეს ღმერთისგან ნეტარი აღსასრული. მათი პატიოსანი სხეულები, ცეცხლისგან დაუზიანებელი, წმინდა ანასტასია უზორშეშელიცას მსახურებმა ღამით აიღეს და თავიანთ ბედიას მიუტანეს. წმინდა ანასტასიამ კი, მათი წმინდა სხეულები ნელსაცხებლებით ცხო, პატივით დაასვენა ახალ საფლავში, სულით უხაროდა და ევედრებოდა უფალს, რომ ისიც ამ წმინდა ქალწულთა ნეტარებაში მონაწილეობის ღირსი გაეხადა.
მეორე დღეს მსაჯული სისინიუსი კვლავ დაჯდა სამსჯავროზე და ბრძანა, წმინდა ირინე მოეყვანათ. როდესაც ის მიიყვანეს, უთხრა:
– შესწირე მსხვერპლი ღმერთებს, რათა შენც არ დაიღუპო ცეცხლში ისევე, როგორც შენი დები დაიღუპნენ.
მაგრამ წმინდამ გაბედულად უპასუხა:
– არ შევწირავ მსხვერპლს, რადგან დიდად მსურს, ჩემი დების ნეტარებაში მონაწილე ვიყო, რათა არ ვიყო მათგან შორს, როდესაც ისინი ღვთის პირისპირ წარდგებიან.
– მოუსმინე ჩვენს შეგონებას, – თქვა მსაჯულმა, – წინააღმდეგ შემთხვევაში, შენ უფრო სასტიკ წამებას დაგექვემდებარები, ვიდრე შენი დები.
– მე მზად ვარ ყოველგვარი წამებისთვის, – უპასუხა წმინდამ, – რადგან მსურს, ჭეშმარიტებისთვის მოვკვდე და სიკვდილით მოვიპოვო მარადიული სიცოცხლე; მსურს, ცეცხლში გავლის შემდეგ ნუგეშს მივაღწიო.
მაშინ მსაჯულმა უთხრა:
– მე ვბრძანებ, შიშველი წაგიყვანონ საროსკიპოში, რათა იქ შეურაცხყოფას მიეცე, სანამ არ მოკვდები.
წმინდამ უპასუხა:
– ჩემი სხეული ისევე იტანჯება მეძავისგან, როგორც კბენია ძაღლისგან, ან მგლისგან, ან დათვისგან, ან გველის ნაკბენისგან. და ჩემთვის ბევრად უკეთესია, თუკი ჩემი შებილწული სხეული დაიტანჯება, ვიდრე მე ჩემს სულს კერპთაყვანისმცემლობით შევბილწავ, რადგან დაუძლევლად ჩადენილი ცოდვა, როდესაც სული ამას არ თანხმდება, ღვთის წინაშე დანაშაულად არ ითვლება. განა შებილწულან წმინდანები, რომლებიც ადრე იესო ქრისტეს სახელის აღიარებისთვის დაიტანჯნენ, რომელთაც მტანჯველები ძალადობრივად უსხამდნენ პირში კერპთშეწირულ სისხლს?
– განა არ შებილწულან ისინი, ვინც ჩვენი მსხვერპლი იგემეს? – იკითხა მსაჯულმა.
– არა მხოლოდ არ შებილწულან, – მიუგო წმინდანმა, – არამედ ღვთისგან დაგვირგვინებულნი იქნენ ამისთვის, რადგანაც მათ, ვისაც ხელები ჰქონდათ შეკრული, ძალით აღებდნენ პირს და ძალითვე უსხამდნენ კერპთმსხვერპლ სისხლს. ნებაყოფლობით ჩადენილი ცოდვა სასჯელს იმსახურებს, ხოლო უნებურად ჩადენილი არ შეერაცხება. ასევე მეც, ვინც ჩემი სხეული ჩემს ქრისტეს მივუძღვენი, თუკი რამეს ძალით გამიკეთებთ, – იმედი მაქვს, რომ არ შევრცხვები ჩემი უკვდავი საქმროს წინაშე, არამედ მისგან ჯილდოს მივიღებ, რადგანაც მისი გულისთვის ვითმენ თქვენგან ძალადობას. ყურადღებას არ მივაქცევ იმას, რის გაკეთებასაც მოისურვებთ ჩემს სხეულთან: გადასცემთ მას შებილწვას, ჭრილობებს თუ ცეცხლს, მზად ვარ ყველაფერი დავითმინო ჩემი უფალ ღმერთის სახელის გულისთვის. მაგრამ ჩემს ღმერთს აქვს ძალაუფლება და ძალა და არ მოგცემთ ნებას, რომ გააკეთოთ ის, რაც ჩემთან დაკავშირებით მოიფიქრეთ.
მაშინ მსაჯულმა უბრძანა მეომრებს, რომ ახალგაზრდა ქალწული საროსკიპოში წაეყვანათ და ბრძანა, რომ იქ ის შეურაცხყოფას მისცემოდა, სანამ არ მოკვდებოდა. გზაზე, როდესაც წმინდანს მიჰყავდათ მეომრებს, მათ დაეწიათ სხვა ორი მეომარი, გარეგნობით დიდებულნი და სახით ნათელნი, და უთხრეს წმინდანის მიმყვან მეომრებს:
– მსაჯულმა გამოგვგზავნა, რომ გითხრათ, ეს ქალწული იქ მიიყვანოთ, სადაც ჩვენ გაჩვენებთ. და წაიყვანეს ისინი ქალაქგარეთ და, ერთ მეტად მაღალ ბორცვზე აყვანის შემდეგ, უთხრეს მეომრებს:
– წადით, უთხარით მსაჯულ სისინიოს, რომ ქალწული ბორცვზე დააყენეთ, როგორც გებრძანათ. მეომრები მსაჯულთან გაეშურნენ, ხოლო ორი ნათელი მამაკაცი უხილავი გახდა, რადგანაც ისინი ღვთის ანგელოზები იყვნენ.
წმინდა ქალწული ირინე კი ბორცვზე იდგა, აქებდა და მადლობდა ქრისტე ღმერთს, რომელმაც ის მეძავების ხელიდან იხსნა.
როდესაც მსაჯულს მოახსენეს მომხდარის შესახებ, ის მეტად განრისხდა იმის გამო, რომ მისი ბრძანება არ შესრულდა, და ცხენზე შეჯდა, იმ ბორცვისკენ გაემართა.
მიახლოებისას, მსაჯულმა იხილა წმინდა ქალწული, რომელიც ბორცვზე იდგა, მაგრამ ბორცვზე ასვლა ვერ შეძლო, რადგანაც მას მოეჩვენა, რომ ბორცვი თითქოს მაღალი კედლით იყო შემოზღუდული, რომლის გადალახვა შეუძლებელი იყო. ბორცვის გარშემო მოძრაობისას, ის ძლიერი რისხვით იწვოდა იმის გამო, რომ წმინდა ქალწულთან მიახლოება არ შეეძლო, და ასე დადიოდა ის დილიდან საღამომდე, ვერაფრის მიღწევის გარეშე. ზოგიერთმა კი მის თანმხლებმა მეომარმა, მშვილდები მოზიდა, წმინდანს ისრები ესროლა და დაჭრა იგი. მან კი შესძახა, მსაჯულისკენ მიმართვით:
– მე გეცინით თქვენ, წყეულო, რომ თქვენ, თითქოს რომელიმე ძლიერ მამაკაცზე, მე, სუსტ ქალზე გამოხვედით იარაღით. მაგრამ აი მე, თქვენგან წმინდა და შეუბილწველი, მივდივარ ჩემს უფალ იესო ქრისტესთან, რომელიც ახლა შემირაცხავს ჩემს დებს. ასე თქვა და ღმერთს მადლი შესწირა, წმინდა მიწაზე დაწვა და სული უფალს მიაბარა. ეს კი მოხდა წმინდა აღდგომის დღესასწაულამდე ერთი დღით ადრე 2579.
როდესაც ღამე დადგა, წმინდა ანასტასიამ თავისი მსახურები გაგზავნა, რომ წმინდა მოწამე ირინეს პატიოსანი სხეული ბორცვიდან ჩამოეტანათ და, არომატებით ცხების შემდეგ, ის თავისი დების სხეულებთან ერთად დაასვენა.
ასე აღასრულეს თავიანთი ტანჯული ღვაწლი წმინდა მოწამეებმა, სამმა დამ, ქალწულებმა – აღაპიამ, ქიონიამ და ირინემ და დიდებით წარდგნენ ყოვლადწმინდა სამების – მამისა და ძისა და სულიწმიდის, ერთადერთი ღმერთის ტახტის წინაშე, ვისაც დიდება უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.
იმავე დღეს არის წმინდა მოწამე ლეონიდეს და მასთან ერთად წმინდა ქალთა ხსენება: ხარიესა, ნუნექია, ვასილისა და თეოდორა, რომლებიც კორინთოში იტანჯებოდნენ და ზღვაში დაიხრჩვნენ 251 წელს.
წმინდა მოწამე ირინეს ვნება
წმინდა მოწამე ირინემ ვნება დაითმინა საბერძნეთში, წმინდა აღდგომის დღესასწაულის ჟამს. იგი მრავალ სხვა ქრისტიანთან ერთად ერთ გამოქვაბულში მკვიდრობდა და ყველა განუწყვეტელ ლოცვებში ატარებდა ჟამს.
უღმერთო კერპთა მსახურებმა ისინი მმართველთან დაასმინეს, წმინდა ირინა კი, მისი ბრძანებით, შეპყრობილ იქნა, ბორკილდადებული მიიყვანეს და საპყრობილეში ჩააგდეს. შემდეგ, მმართველის წინაშე წარმდგარმა, მან გამოკითხვისას მამაცურად აღიარა იესო ჭეშმარიტ ღმერთად, ყოვლისა მყოფად და მხსნელად, ადამიანთა გამომსყიდველად და კერპთა დამამხობლად. ამის გამო იგი სასტიკად გვემეს და კვლავ საპყრობილეში ჩააგდეს.
ამის შემდეგ მმართველი ქალაქის მკვიდრთაგან შემოსული საქმეების განხილვას შეუდგა, ხოლო შემდეგ, მათგან განთავისუფლების შემდეგ, კვლავ ბრძანა წმინდანის საპყრობილედან გამოყვანა. როდესაც იგი მასთან მიიყვანეს, მან აიძულა იგი ქრისტეს უარყოფაზე, მაგრამ წმინდანს ამის გაგონებაც კი არ სურდა. მაშინ, მტანჯველის ბრძანებით, იგი სასტიკ სატანჯველს მისცეს: მოაჭრეს ენა, ამოუგლიჯეს კბილები და ბოლოს, მახვილით მოჰკვეთეს თავი.