საქართველოს საპატრიარქო

ღირსი მამა ჩვენისა გიორგი აღმსარებლის, მიტილინელი მიტროპოლიტის ხსენება

სიყრმიდანვე შეიყვარა ქრისტე, ღირსი მამა ჩვენი გიორგი ბერად შედგა, ეწეოდა მოღვაწეობით, სათნო ცხოვრებას და, როგორც არავინ სხვა, სრულყოფილად ფლობდა სიმდაბლეს. ლევ ისავრიელის მეფობისას იგი აღმსარებელი გახდა ქრისტესი, გადაიტანა რა ხატმებრძოლთა დევნა და შევიწროება. შემდეგ, მართლმადიდებელ კონსტანტინესა და ირინეს მეფობისას, იგი მღვდელმთავრად დაადგინეს მიტილინის, კუნძულ ლესბოსის მიტროპოლიის ქალაქში. წმინდა გიორგი მეტად მოწყალე იყო, გულუხვად ურიგებდა მოწყალებას მშიერ-მწყურვალთ. თავისი დიდი თავშეკავებისთვის იგი ანგელოზთა მეგობარი გახდა და უწმინდური სულების განდევნითა და განუკურნებელი სნეულებების განკურნებით სასწაულთმოქმედი გამომჟღავნდა.

იმპერატორ ლევ სომეხის მეფობამდე იცოცხლა, რომელმაც ხატმებრძოლობა განაახლა, და კვლავ, უკვე ხანდაზმულმა, წმინდა ხატებისთვის დევნა გადაიტანა. ჯერ კიდევ იმპერატორ ლევ სომეხის მმართველობამდე, ხატმებრძოლობის განახლებამდე და წმინდა გიორგის გაძევებამდე, მიტილინში ზოგიერთი ნიშანი გამოჩნდა, რაც ქრისტეს ეკლესიაში არეულობისა და უბედურების სწრაფ მოახლოებაზე მიანიშნებდა.

ერთხელ, წმინდა დიდმოწამე თეოდორას ტაძარში, ნავსადგურთან ახლოს, მწუხრის ჟამს, ხალხის საყოველთაო გალობისას „კირიე, ელეისონ“ – საკურთხეველზე მდგარი წმინდა ჯვარი მოულოდნელად, ძლიერი ხმაურით, უხილავმა ძალამ ასწია თავისი ადგილიდან და ჭერისკენ აიჭრა, შემდეგ კი ზედა ბოლო ქვემოთ დახარა და მიწაზე დაეცა. ხალხი, ამის მხილველი, დიდმა შიშმა და ძრწოლამ მოიცვა; თვალები და ხელები ზეცისკენ აღაპყრეს და დიდხანს, ხმამაღლა შესძახოდნენ: „კირიე, ელეისონ“ და არ სურდათ ეკლესიიდან გასვლა, რადგან მოელოდნენ, რომ კუნძულ ლესბოსს რაიმე უეცარი განადგურება ეწვეოდა. იმ დროს ტაძარში იმყოფებოდა ღირსი სვიმეონი თავის უმცროს ძმა გიორგისთან ერთად, რომელიც შემდგომში, თავის დროზე, პირველი გიორგის ტახტის მემკვიდრე გახდა. სვიმეონმა, რომელიც წინასწარმეტყველი იყო, ცრემლებით უთხრა ხალხს: – ძმანო, ისე არ იქნება, როგორც თქვენ ელით. ღმერთი არ გაანადგურებს საბოლოოდ ამ ქვეყანას, მაგრამ ამ დღეებში ტახტზე ავა ღვთისმოძულე და ღვთისმოწინააღმდეგე მეფე, რომელიც წმინდა ხატებს მიწასთან გაასწორებს და ეკლესიას მისი სილამაზეს წაართმევს.

რამდენიმე დღის შემდეგ, ეკლესიაში და საკურთხეველში – ეკლესიის კარი შემთხვევით ღია იყო – შევიდა უზარმაზარი და საშინელი ტახი, რომელსაც ყურები და კუდი მოკვეთილი ჰქონდა, და დაწვა ამაღლებულ ადგილას. ეს რომ შენიშნეს, საეკლესიო მცველებმა დაუყოვნებლივ სცადეს ტახის გაძევება, მაგრამ უშედეგოდ, რადგან ის სასტიკი იყო და ყველას ეცემოდა, ვინც მის საკურთხევლიდან გაძევებას ცდილობდა, და გააქცია ისინი. ამის შემდეგ, უზარმაზარი ძელი მოიტანეს, დიდხანს სცემდნენ ცხოველს სისხლის დაღვრამდე და, გამოფიტულებმა, ძლივს შეძლეს მისი გაძევება. ეს რომ შეიტყო, იმავე ნეტარმა სვიმეონმა თქვა: – შვილნო, დაიჯერეთ, რომ ეს ტახი აღნიშნავს აქ მომავალ ეპისკოპოსს, რომელიც – ღვთის დაშვებით – ცხოვრებითა და ხასიათით ღორს დაემსგავსება.

ყოველივე ეს მალევე აღსრულდა. ზემოხსენებულმა იმპერატორმა ლევ სომეხმა, სამეფო ტახტზე ასვლისთანავე, ღვთის ეკლესიის წინააღმდეგ დევნა დაიწყო და ამავე დროს კონსტანტინოპოლში მრავალი ეპისკოპოსი შეკრიბა, რათა ისინი ხატმებრძოლური ერესის მიღებაზე დაერწმუნებინა. ღირსმა მამა ჩვენმა გიორგი მიტილინელმა, სხვა ეპისკოპოსებთან ერთად გამოძახებულმა, თავი ქრისტეს უშიშარ მეომრად წარმოაჩინა. მაშინ, როცა მრავალი იწონებდა მეფის მწვალებლობას, მან თავისი ჭეშმარიტი სიბრძნით შეარცხვინა მეფე, ცრუპატრიარქი თეოდოტე, მეტსახელად კასიტერა, და მათთან ერთად მოაზროვნე სხვა ერეტიკოსები, ზოგიერთი მათგანი კი საკუთარი შეცდომის გაცნობიერებამდე მიიყვანა. მეფემ და პატრიარქმა, ვერ აიტანეს რა მისი მხილება, იგი ხერსონში გააძევეს.

ხოლო მის ნაცვლად მიტილინში მიტროპოლიტად დანიშნეს ვიღაც ერეტიკოსი, რომელიც მდელოს ტახივით გააპარტახა და შებილწა ქრისტეს ვენახი: იგი თელავდა წმინდა ხატებს, უაზროდ აბნევდა სიტყვიერ ცხვრებს. წმინდა გიორგიმ კი, რომელმაც სიცოცხლის დარჩენილი დღეები გადასახლებაში გაატარა, ქრისტეს მადლით მრავალი სასწაული მოახდინა. მისი გარდაცვალების ჟამს ცაზე გაკაშკაშდა უბრწყინვალესი ვარსკვლავი, – მისი ნეტარი აღსასრულის მაცნე, – რომელიც ლესბოსზეც ჩანდა. ამ ვარსკვლავის მიხედვით მიტილინში სიტყვიერმა ცხვრებმა შეიტყვეს მათი მწყემსის, წმინდა გიორგის უფალთან მიცვალება.

წმინდანის ცხოვრება მისი კეთილი საქმეებით სინათლე იყო ქვეყნიერებისათვის. მისი ნეტარი აღსასრული კი ღმერთმა ნათელი ვარსკვლავით განადიდა და მისი გარდაცვალების შემდეგ, თავისი სათნოყოფილის სადიდებლად, მისი წმინდა ნაწილებიდან სასწაულმოქმედი მკურნალი წყაროები აღმოაცენა.

---

წმიდა მოწამე კალიოპეს მარტვილობა

პამფილიის პერგიაში ცხოვრობდა კეთილმსახური და ღვთისმოშიში ქალი თეოკლია; როგორც თავად, ისე მისი ოჯახი ღვთის შიშით იყო განმსჭვალული; კეთილმსახური ცხოვრებით, თეოკლია გულუხვ მოწყალებას გასცემდა. საპატიო, სენატორული და პატრიციული გვარის კაცზე გათხოვილ თეოკლიას მრავალი წლის განმავლობაში შვილები არ უჩნდებოდა. გულმოდგინე ლოცვებით გამოითხოვა ღვთისგან თავისი უნაყოფობისგან განკურნება და გათხოვებიდან დიდი ხნის შემდეგ დაორსულდა. ამ დროს გარდაიცვალა მისი ქმარი და მას უზარმაზარი ქონების მემკვიდრედ დატოვა. ძის დაბადების შემდეგ, მას კალიოპე დაარქვა. მეცნიერებებს რომ ასწავლიდა, თეოკლია ძირითადად ცდილობდა, მასში ღვთის შიში ჩაენერგა და საღვთო წერილის სიბრძნე ესწავლებინა. იმ ხანებში ფართოდ იყო გავრცელებული კერპთმსახურება, ჭეშმარიტება სიცრუით იყო დაფარული და ადამიანთა უმრავლესობა თაყვანს სცემდა და მსხვერპლს სწირავდა საძაგელ კერპებს. წმიდა კალიოპეს ცხოვრების მუდმივი თანამგზავრები კი ლოცვა და მარხვა იყო.

როდესაც წმიდა ყმაწვილის შესახებ მსაჯულს შეატყობინეს, რომ იგი ქრისტიანი იყო, მისმა დედამ, ნეტარმა თეოკლიამ, თავისი ვაჟი საკმარისი რაოდენობის ფულით, სამოსით აღჭურვა, თანაც მასთან ერთად რამდენიმე მსახური გაგზავნა და გემით სხვა ქვეყანაში გაუშვა, რათა უსამართლო განაჩენისთვის თავი აერიდებინა. ამგვარად, ნეტარი კალიოპე გაემგზავრა კილიკიის პომპეოპოლში. აქ დაინახა, რომ უღმრთო მთავარი მაქსიმე საძაგელი კერპების პატივსაცემად მსხვერპლშეწირვას, გალობასა და ცეკვას მართავდა. წმიდა ყმაწვილი გაოცდა და ვიღაცას ჰკითხა: „რა არის თქვენი ასეთი მხიარულების მიზეზი?“ – „დღეს დღესასწაულია ჩვენი ღმერთების პატივსაცემად, – უპასუხეს მას, – მოდი შენც და შემოუერთდი ჩვენს ნადიმს.“ – „მე ქრისტიანი ვარ, – თქვა წმიდანმა, – და მარხვაში ვატარებ ჩემი ქრისტეს პატივსაცემ დღესასწაულებს, და შეუფერებელია, რომ ქრისტეს მადიდებელმა ბაგეებმა მიიღონ უღმრთო ღმერთების შებილწული მსხვერპლი.“ წმიდანის ეს სიტყვები მხედართმთავარ მაქსიმეს ყურამდე მივიდა და მან, რისხვით ანთებულმა, ბრძანა, შეეპყროთ და თავისთან მიეგვარათ წმიდა ყმაწვილი დაკითხვაზე.

– რა გქვია? – ჰკითხა მხედართმთავარმა წმიდა კალიოპეს, როდესაც იგი სამსჯავროზე მიიყვანეს. – მე ქრისტიანი ვარ, – უპასუხა წმიდანმა, – ჩემი სახელია კალიოპე. – დღეს, როდესაც მთელი სამყარო, – თქვა მხედართმთავარმა, – ღმერთების დღესასწაულის გამო ნადიმს მართავს, რატომ ხარ მარტო შენ, არ გსურს ჩვენთან ერთად დღესასწაულის გაზიარება და რაღაც ცთომილებაში იმყოფები? – აი თქვენ კი, – უპასუხა წმიდა კალიოპემ, – სწორედ ისეთები ხართ, რომლებიც სიბნელეში და ცდუნებაში დადიან, ვინაიდან თქვენ მიატოვეთ ცოცხალი ღმერთი, ცისა და მიწის შემოქმედი, რომელმაც ყოველივე თავისი სიტყვით შექმნა, და თაყვანს სცემთ ადამიანის ხელთა ქმნილებას – უგრძნობელ ხესა და გაბზარულ ქვას.

– შენი სიჭაბუკე გაგაბედნიერებს, – შეეპასუხა მხედართმთავარი, – და გიქადის ურიცხვი ტანჯვის გამოცდას! გვითხარი, რომელი ქვეყნიდან ხარ და ვისი გვარისა? – მე პამფილიის პერგიიდან ვარ, – უპასუხა წმიდანმა, – სენატორული და პატრიციული გვარისა, მაგრამ ყველაზე მეტად და საპატიოდ ჩემთვის ის არის, რომ მე ქრისტიანი ვარ. – მშობლები გყავს? – ჰკითხა მხედართმთავარმა. – დიახ, დედა მყავს, – უპასუხა წმიდანმა, – მამაჩემი კი დიდი ხნის წინ გარდაიცვალა. – ვფიცავ დიდ მზეს და ყველა ღვთაებას, – უპასუხა მხედართმთავარმა, – რომ თუკი თაყვანს სცემ ღმერთებს, ჩემს ერთადერთ ასულს მოგცემ ცოლად. – მე რომ დაქორწინება მინდოდა, – უპასუხა წმიდანმა, – შემეძლო შენი ასული შემერთო და იგი დედაჩემის საკუთრებაში შემეყვანა. მაგრამ იცოდე, რომ მე აღვუთქვი ჩემს ღმერთ ქრისტეს, რომელმაც შემქმნა თავისი ხატისამებრ, შევინარჩუნო ეს ხრწნადი სხეული წმინდა ქალწულებაში და წარვადგინო იგი უმანკოდ მის სამართლიან სამსჯავროს წინაშე. შენ ისე მოიქეცი, როგორც გსურს, მაგრამ მე ქრისტიანი ვარ.

– ბილწო და ბოროტო, – დაიყვირა მხედართმთავარმა, – ალბათ ფიქრობ, რომ ამ სიტყვებით ჩემში რისხვას აღძრავ, რათა უფრო სწრაფად მოგკლა? ამიტომ იცოდე, რომ დიდხანს გაწამებ, შენს სხეულს ნაწილებად დავანაწევრებ, მის ნარჩენს კი ცეცხლს მივცემ დასაწვავად. – რაც უფრო ხანგრძლივი, – უპასუხა წმიდანმა, – იქნება ჩემი ტანჯვა, მით უფრო ნათელი გვირგვინი მომეწნება ქრისტესგან ჩემი ვნებებისთვის. რადგან წმინდა წერილიც ამბობს, რომ არავინ არ დაგვირგვინდება, თუ კანონის მიხედვით არ იწამება.

– დადეთ ის, – მიმართა მხედართმთავარმა ჯალათებს, – და კალის წნელებით ყველა ძვალი გადაუმტვრიეთ!

ცემის დროს წმინდა კალიოპიოსმა თქვა: „გმადლობ შენ, ქრისტე, რომ შენი სახელის სადიდებლად ღირს-მყავი ტანჯვის დათმენისა.“

– მსხვერპლი შესწირე ღმერთებს, – განაგრძო მხედართმთავარმა, – რათა იხილო შენი სამშობლო და არ დაკარგო ქონება. ხედავ, როგორ სასტიკად გაწამებენ!

– მე ვჭვრეტ ქრისტეს მიერ აღთქმული მომავალი სიმშვიდის სიტკბოებას და არ განვიცდი ტანჯვას, – თქვა წმინდანმა. – და თუმცა ამჟამად უცხო ქვეყანაში ვიმყოფები, მაინც ვიცი, რომ „უფლისა არს ქვეყანაი და სავსებაი მისი“ (ფსალმ. 23:1). აქაც ვხედავ ჩემს დედას და ჩემს სამშობლოს. დედაჩემი არის მართლმადიდებელი ქრისტეს ეკლესია, ხოლო სამშობლო – ზეციური იერუსალიმი, მოციქულთა სიტყვისამებრ. „ჩვენი სამყოფელი კი ზეცაშია“ (ფილიპ. 3:20). თუკი შენ ჩემს ხორციელ დედას მახსენებ, არსებობს ღვთაებრივი ხმა, რომელიც ამბობს: „ვისაც მამა ან დედა ჩემზე მეტად უყვარს, არ არის ჩემი ღირსი“ (მათ. 10:37). მე არაფრად მიმაჩნია სიმდიდრის სიუხვე და ვთვლი, რომ ჯვარცმულ ქრისტესთან ერთად ტანჯვა სჯობს ცოდვასთან ერთად ამ უგუნური სამყაროს ხანმოკლე კმაყოფილებას.

– რადგან ის უკვე დადებულია, – უთხრა მხედართმთავარმა მსახურებს, – გადმოატრიალეთ და მუცელზე უმი ძარღვებით სცემეთ, თან ეუბნეთ: უღვთო, არ უპასუხო არც ეს, არც ის, არამედ – კითხვას!

– ზეციური სიკეთეებისგან მოკლებული და მხეცზე უფრო მრისხანე, უგუნურო! – თქვა წმინდა მოწამემ მხედართმთავარს. – მე გეუბნები ჭეშმარიტების სიტყვებს, შენ კი, სულის დაბრმავებული თვალებითა და დახშული ყურებით, რათა არ მოისმინო უფლის სიტყვები, უსამართლოდ მაყენებ ტანჯვას, როგორც ავაზაკს მკლავ!

– დადგით, – უბრძანა მაშინ მხედართმთავარმა ჯალათებს, – მტანჯველი ბორბალი ბასრი რკინებით და მის ქვეშ ძლიერი ცეცხლი დაანთეთ, და კალიოპიოსი ბორბალზე მაგრად გაჭიმეთ, თუნდაც სახსრების დაწყვეტამდე, ასეთ მდგომარეობაში მიაბით ბორბალზე და ატრიალეთ, რათა დაიღუპოს, რკინით გაჭრილი და ცეცხლით დამწვარი.

როდესაც ასე დაიწყეს წმინდა ყმაწვილის წამება, მან, მძიმე ტანჯვაში, უფალს შესძახა და თქვა: „მოდი, ქრისტე ჩემო, შენს მონას შემწედ, – რათა აღსასრულამდე ჩემ მიერ განდიდდეს შენი წმინდა სახელი, და რათა ყველამ იცოდეს, რომ შენზე სასოებანი არ შერცხვებიან უკუნისამდე.“ და აჰა, მაშინვე წარსდგა უფლის ანგელოზი, ჩააქრო ცეცხლი, შეაჩერა ბორბალი და უმოძრაოდ აქცია, და ჯალათებმა ვეღარ შეძლეს მისი ტრიალი. მოწამის ახალგაზრდა სხეული ბორბალზე სისხლით იღვენთებოდა და ღრმა ჭრილობებიდან ძვლები მოჩანდა, რადგან ბორბალს ორივე მხრიდან ბასრი, ხერხისებრი ხმლები ჰქონდა. მხედართმთავარმა უბრძანა მოწამის გათავისუფლება და ბორბლიდან ჩამოხსნა. ტანჯვის ხილვამ ყველა მნახველი ააღელვა, და ხალხმა შესძახა და თქვა: „ოჰ, უსამართლო მსაჯულო! და რა სასტიკად იღუპება ასეთი ყმაწვილი!“

– არ გითხარი, – უთხრა მხედართმთავარმა წმინდანს, – რომ შენი ახალგაზრდობა თავხედს გხდის, რის გამოც სასტიკ ტანჯვას გიყენებ?

– უსირცხვილო ძაღლო, – მიუგო წმინდანმა, – ნუთუ გგონია, რომ შენი წამების შემეშინდა?

– შენ, საწყალობელო, – შენიშნა მხედართმთავარმა, – მლანძღავ, რათა მალე დაგღუპო, მაგრამ ეს არ მოხდება! მაშ, მოდი და მსხვერპლი შესწირე ღმერთებს, რათა თავი აარიდო კიდევ უფრო სასტიკ ტანჯვას!

– მე ჩემს ქრისტეზე ვარ მინდობილი, – მიუგო წმინდა მოწამემ, – და შენ არ შეგიძლია ჩემში ღვთის აღიარება შებილწო. ჩემი სხეული შენ გეკუთვნის: აწამე ის, როგორც გინდა, ამისთვის ღვთისგან შურისგებას მიიღებ საშინელი სამსჯავროს დღეს, „რადგანაც... რა საწყაოთიც მიუწყავთ, იმავე საწყაოთი მოგეწყვებათ თქვენც“ (მათ. 7:2).

– რკინის ბორკილებით შებორკეთ, – უბრძანა მხედართმთავარმა ჯალათებს წმინდა კალიოპიოსთან დაკავშირებით, – იცავით ის შიდა საპყრობილეში, არაფერი იზრუნოთ მასზე და არავის, მის ახლობელ ქრისტიანებსაც კი, არ მისცეთ მასთან შესვლის უფლება, რათა ვინმემ არ შეაქოს მისი მოთმინებისთვის. ჯალათებმა დაუყოვნებლივ შებორკეს წმინდა ტანჯული და შიდა საპყრობილეში ჩააგდეს.

ნეტარმა თეოკლიამ, როდესაც შეიტყო თავისი ერთადერთი ძის, წმინდა კალიოპის ასეთი ტანჯვის შესახებ ქრისტესთვის, ანდერძი დაწერა თავისი სახლისა და მთელი ქონების თაობაზე: მან გაათავისუფლა თავისი მონები და მხევლები, ორას ორმოცდაათი ადამიანი, და გაუნაწილა ღარიბებს მთელი ოქრო, ვერცხლი და ძვირფასი სამოსელი, რაც ჰქონდა. მთელი დანარჩენი ქონება და უძრავი ნივთები – სოფლები, მინდვრები, ვენახები – უწმინდეს ეკლესიას გადასცა და, თავისი სამშობლოს დატოვების შემდეგ, გაემგზავრა კილიკიაში თავის ქრისტესთვის მტანჯველ ძესთან. გადაუხადა რა ფული საპყრობილის მცველებს, შევიდა შიდა საპყრობილეში და, ძის დანახვისას, დაეცა, თაყვანი სცა მას და უწმენდდა წყლულებიდან გამონადენ ჩირქს. წმინდა კალიოპის, რომელიც მთლიანად რკინით იყო შეკრული და უთვალავი ჭრილობისგან დასიებული, არ შეეძლო ფეხზე წამოდგომა დედის წინაშე, და მხოლოდ წარმოთქვა:

– კარგი ქენი, რომ მოხვედი, დედაო ჩემო და მოწამეო ჩემი ქრისტესთვის ტანჯვისა!

თეოკლია, ხედავდა რა ძის ჭრილობებით დასერილ სხეულს, ეუბნებოდა მას:

– ნეტარ და კურთხეულ არს ჩემი მუცლის ნაყოფი, რადგან მე წარგადგინე შენ, როგორც ანამ სამუელი, ღვთისთვის განწმენდილ ჭურჭლად, და როგორც სარამ ისააკი შესწირა, მეც შენ შეგწირე ქრისტესთვის სასურველ მსხვერპლად!

მთელი ის ღამე დედა საპყრობილეში გაატარა, ძის ფეხებთან იჯდა, და მასთან ერთად უგალობდა და ადიდებდა ღმერთს. შუაღამისას საპყრობილეში კაშკაშა ნათელმა იკაშკაშა და ხმა გაისმა, რომელიც ღაღადებდა:

– თქვენ ხართ ქრისტეს წმინდა აღმსარებლები, კერპთა დამანგრეველნი, რომლებმაც დატოვეთ სამშობლო და ქონება ქრისტესთან ერთად ტანჯვისთვის!

დილის დადგომისთანავე, მხედართმთავარმა მაქსიმემ, სამსჯავროზე მჯდომმა, საპყრობილედან გამოაყვანინა წმინდა მოწამე კალიოპი დაკითხვისთვის. თავის წინ დააყენა რა იგი, ჰკითხა:

– დატოვე თუ არა შენი სიგიჟე და თანახმა ხარ თუ არა სიცოცხლის გადასარჩენად შეასრულო სამეფო ბრძანება და თაყვანი სცე ღმერთებს? თუ, პირიქით, გსურს მორჩილად დაიღუპო, როგორც შენი მოძღვარი ქრისტე?

– მე მიკვირს, – მიუგო წმინდანმა, – შენი უსირცხვილობა! შენ მრავალჯერ მოგისმენია ჩემგან ერთი და იგივე პასუხი: მე ქრისტიანი ვარ და ქრისტესთვის მოვკვდები; ახლა ისევ იმავეს მეკითხები და არ გრცხვენია, რომ ჭეშმარიტების წინააღმდეგ იბრძვი. მე მხურვალედ მსურს ვიტანჯო ჩემი მოძღვრის ქრისტეს მსგავსად და უანგაროდ ვესწრაფვი მისთვის სიკვდილს!

ეს რომ მოისმინა და მოწამის შეუპოვარი განზრახვა გაიგო, დარწმუნდა რა მის ურყევ სულიერ სიმტკიცეში, მხედართმთავარმა ბრძანა მისი ჯვარცმა ქრისტეს მსგავსად ჯვარზე. მაშინ იყო დიდი ხუთშაბათი, როდესაც აღინიშნება ქრისტეს წმინდა საიდუმლო სერობის ხსენება. წმინდა თეოკლიამ, დაინახა რა თავისი ძე, როდესაც მიჰყავდათ, ჯარისკაცებს ხუთი ოქროს მონეტა მისცა, ევედრებოდა მათ, რომ კალიოპი ჯვარცმულიყო არა ქრისტეს მსგავსად, არამედ თავდაღმა. ეს მან თავმდაბლობის გამო გააკეთა, მიაჩნდა რა უღირს საქმედ, რომ მისი ძე ჯვარცმის სახით თავისი უფლის ქრისტეს მსგავსი ყოფილიყო. ამგვარად, წმინდა კალიოპი ჯვარს აცვეს ქრისტესთვის თავდაღმა, საუფლო სერობის ხუთშაბათს. დიდ პარასკევს კი, დღის მესამე საათზე, მან სული უფლის ხელებს შეავედრა, როდესაც ზეციდან მას ღვთაებრივი ხმა ჩამოესმა: „შემოდი, ქრისტეს თანამოქალაქევ და წმინდანთა თანამემკვიდრევ“.

როდესაც წმინდა კალიოპის მკვდარი სხეული ჯვრიდან ჩამოხსნეს, მისმა ნეტარმა დედამ, ქრისტეს განმადიდებელმა, ძეს კისერზე მოხვია ხელი, შემდეგ კი უმალვე თავისი სულიც დალია. მოსულმა ქრისტიანმა ძმებმა, აიღეს ორივეს სხეულები და დაკრძალეს ისინი საპატიო ადგილას ერთ საფლავში, ადიდებდნენ რა მამასა და ძეს და სულიწმინდას. ამინ.