წმიდათა ცხოვრების სატესტო ვერსია წარმოადგენს მანქანურ თარგმანს, შესაძლოა შეიცავდეს გრამატიკულ შეცდომებს!
წმიდა მოწამეთა ამფიანესა და ედესის ტანჯვა
წმიდა მოწამენი ამფიანე და ედესი ხორციელი ძმები იყვნენ და წარმართული, ბერძნული ოჯახიდან წარმოდგებოდნენ. მათი სამშობლო იყო ქალაქი პატარა, ლიკიაში. აქედან ისინი მშობლებმა გაგზავნეს ქალაქ ბირიტში წარმართული მეცნიერებების შესასწავლად. აქ ამფიანე და ედესი სიყმაწვილის დღეებს უმწიკვლოდ ატარებდნენ, თავიანთი სათნო ცხოვრებით აკვირვებდნენ ყველა თანატოლს. ყოველგვარი უგუნური საქციელისგან შორს მყოფნი, წმიდა ამფიანესა და ედესის, წერილის მიხედვით, სიბრძნე იყო ჭაღარა, ხოლო სიბერის ასაკი – უბიწო ცხოვრება. ამისთვის ისინი ღვთის მადლით დაჯილდოვდნენ, რამეთუ მათ გულებს ჭეშმარიტების შემეცნების ნათელი მოეფინა: გააცნობიერეს რა კერპთაყვანისმცემლობის ამაოება, ისურვეს, რომ რაც შეიძლება სრულყოფილად შეეცნოთ ქრისტიანული ღვთისმოსაობის გზა, რათა ყოფილიყვნენ უფლისა ჩვენისა იესო ქრისტეს მონები.
როდესაც ამფიანე და ედესი ბირიტიდან თავიანთ მშობლიურ ქალაქში დაბრუნდნენ, მამა ქალაქის მმართველის ხარისხში დახვდათ და ის კვლავინდებურად, მთელ თავის ნათესავებთან ერთად, უღმერთო წარმართულ ცხოვრებას ეწეოდა. ურჯულოთა და ცოდვილთა შორის ცხოვრების სურვილით არ მყოფნი, წმიდა ამფიანე და ედესი ფარულად დატოვეს მშობლების სახლი და ღვთის სულის ხელმძღვანელობით, პალესტინის ქალაქ კესარიაში ჩავიდნენ. აქ მათ შეხვდათ კეთილმსახური ქრისტიანი პრესვიტერი, სახელად პამფილე, რომელმაც შემდეგში ქრისტესთვის მოწამეობრივი გვირგვინი მიიღო. ამ წმიდა პრესვიტერისგან ქრისტიანული სარწმუნოების საიდუმლოებებში განსწავლულნი, წმიდა ამფიანე და ედესი იმავე პრესვიტერის მიერ წმიდა ნათლით განათლდნენ. ამის შემდეგ წმიდანები მუდმივად ნეტარ პამფილესთან ერთად იმყოფებოდნენ, ადიდებდნენ და აქებდნენ ღმერთს და დაკავებულნი იყვნენ წმიდა წიგნებისა და უფლის კანონის შესწავლით.
ამ დროს იმპერატორი იყო მაქსიმიანე, რომელმაც რომის იმპერიის აღმოსავლეთი ნაწილის მართვა თავისი ბიძისგან, მაქსიმიანე გალერიუსისგან, მიიღო. ეს იმპერატორი სასტიკად დევნიდა ქრისტიანებს, რადგან აღსავსე იყო წარმართული უღმერთოებით და სძულდა ჭეშმარიტი ღმერთი. ის უფრო სასტიკი იყო, ვიდრე ყველა მის წინამორბედი რომაელი წარმართი იმპერატორი. მაქსიმიანეს მეფობისას ქრისტიანები დიდ დაბნეულობაში იყვნენ, რადგან ქრისტეს სახელის ყოველგვარ აღმსარებელს უღმერთო მდევნელი სიკვდილს უთვლიდა. მრავალი მათგანი, ტანჯვისა და სიკვდილისგან თავის დაღწევის მიზნით, გაქცევით ეხსნებოდა მრისხანე მდევნელებს, ტოვებდნენ საკუთარ სახლებსა და ქალაქებს და სადმე საიდუმლო ადგილებში იმალებოდნენ. თუმცა, არც თუ ცოტა იყო ისეთი ქრისტიანი, რომლებიც ღიად გადასცემდნენ თავს თავიანთ მტანჯველთა ხელში და მამაცურად იტანდნენ თავიანთ მოწამეობრივ ღვაწლს. ამ უკანასკნელთა რიცხვს ეკუთვნოდა მამაცი ამფიანეც, თუმცა სხეულებრივი ასაკით ჭაბუკი (რადგან ჯერ ოცი წლისაც არ იყო), მაგრამ გონებითა და სიმტკიცით ასი წლის მოხუცივით იყო.
იმ დროს, როდესაც უღმერთო წარმართი იმპერატორის ბრძანებით, სპეციალურად გაგზავნილმა ადამიანებმა, კესარიაში ჩამოსვლის შემდეგ, ქალაქის თითოეული მოქალაქის მოწვევა დაიწყეს წარმართულ ტაძრებში, რათა იქ კერპებისთვის მსხვერპლი შეეწირათ, მამაცი ამფიანე, რომელიც ქრისტიანებთან ერთად ერთ დაფარულ ადგილას იმყოფებოდა, ფარულად დატოვა ის ადგილი და წარმართული ტაძრისკენ გაემართა, სადაც იმ დროს იგემონი ურბანუსი კერპებს მსხვერპლს სწირავდა. შიშის გარეშე მიუახლოვდა მას წმიდა ამფიანე, ხელი ჩაავლო მარჯვენა ხელში, რომელშიც მას მსხვერპლი ეჭირა, და საჯაროდ, გაბედულად დაიწყო მისი შეგონება, რომ მიეტოვებინა თავისი ცთომილება და არ ეცა თაყვანი ეშმაკებისთვის და კაცთა ხელით შექმნილი კერპებისთვის. მამაცი ამფიანეს ამ გაბედულმა საქციელმა მრავალი ქრისტიანი ქრისტიანულ სარწმუნოებაში კიდევ უფრო გაამტკიცა; მაგრამ წარმართები, და განსაკუთრებით თავად იგემონი, დიდ გააფთრებაში მოიყვანა. მაშინვე წმიდა ამფიანე იგემონის მეომრებმა წაიყვანეს, როგორც ცხვარი მგლებმა, და მიიღო მათგან უთვალავი ცემა პირში, სახეში და მთელ სხეულზე, მიწაზე დააგდეს და ფეხებით გათელეს; შემდეგ წმიდანი საპყრობილეში გადაიყვანეს და ბორკილებში ჩასვეს.
მეორე დღეს დილით წმინდა ამფიანი მმართველის წინაშე სამსჯავროზე წარადგინეს, რომელიც არწმუნებდა მას, კერპებისთვის მსხვერპლი შეეწირა. მაგრამ წმინდა ამფიანი ქრისტეს სარწმუნოების აღიარებაში ურყევი დარჩა. ამის შემდეგ ქრისტეს წმინდა მოწამე მძიმე სატანჯველს მიეცა: მეომრებმა ის ხეზე ჩამოკიდეს და ბასრი რკინის იარაღებით მისი მთელი სხეულის ტანჯვა და რკინის წნელებით ცემა დაიწყეს სახეზე, კისერსა და გვერდებზე. წმინდა მოწამის სახე და მთელი სხეული იმდენად იყო დაგლეჯილი მტანჯველების მიერ, რომ მისი ნაცნობებიც კი ვერ ცნობდნენ მას; მისი ყველა ნეკნი გადატეხილი იყო. მაგრამ ამ მძიმე ტანჯვის დროსაც ქრისტეს წმინდა მოწამე არ წყვეტდა ხმამაღალი ხმით იესო ქრისტეს აღიარებას, თითქოს არ ესმოდა, არ გრძნობდა თავის ტანჯვასა და ტკივილებს.
ამასობაში მტანჯველებმა ტანჯვა გაამძაფრეს: მათ წმინდანს ფეხებზე ზეთში გაჟღენთილი სელი შემოახვიეს და ეს სელი ცეცხლს მისცეს. მოწამე აენთო, ცვილივით დნებოდა. მაგრამ ამ ტანჯვამაც ვერ შეაშინა წმინდა მოწამე; პირიქით, სულ უფრო და უფრო მეტი გაბედულებით აღვსილი, მან კიდევ უფრო ხმამაღლა დაიწყო იესო ქრისტეს განდიდება, ამხელდა და საყვედურობდა ამავე დროს წარმართთა უღმერთობასა და უწმინდურებას. შემდეგ წმინდა მოწამე კვლავ საპყრობილეში ჩასვეს.
ამის შემდეგ, წმინდა ამფიანის საპყრობილეში ჩასმის მესამე დღეს, მტანჯველებმა კვლავ დაიწყეს მოწამის რწმენის სიმტკიცის გამოცდა ახალი წამებით. მაგრამ ვინაიდან წმინდანი ამჯერადაც ურყევი დარჩა ქრისტეს სარწმუნოების აღიარებაში, მმართველმა ბრძანა, სიკვდილით დაესაჯათ იგი ზღვის სიღრმეში ჩაგდებით. მეომრებმა ქვა მიაბეს მოწამის სხეულს და, ის საკმაოდ შორს რომ წაიყვანეს ნაპირიდან, ზღვაში ჩააგდეს. მაშინვე ზღვა აბობოქრდა, მიწა შეძრწუნდა, ქალაქი შეირყა და იქ მყოფი ყველა წარმართი დიდმა შიშმა და საშინელებამ მოიცვა. შემდეგ ზღვის ტალღებმა ზღვის სიღრმიდან წმინდა მოწამის სხეული ხმელეთზე გამორიყეს.
ასე დასრულდა წმინდა მოწამე ამფიანის ტანჯვა, აპრილის თვის მეორე დღეს, 2359 წელს.
ამის შემდეგ მრავალი სხვა ქრისტიანი წამების მისაღებად წაიყვანეს და მათ შორის – ამფიანის ძმა, ედესიც. ამასთან, ზოგიერთი ქრისტიანი მრავალგვარ ტანჯვასა და ტკივილს განიცდიდა, სხვები კი წარმართებმა პალესტინაში გაგზავნეს სპილენძის მაღაროებში სამუშაოდ; ამ უკანასკნელთა რიცხვს ეკუთვნოდა წმინდა ედესიც.
ერთი წლის შემდეგ წმინდა ედესი პალესტინიდან ეგვიპტის ქალაქ ალექსანდრიაში წაიყვანეს. ერთხელ აქ მან იხილა წარმართი მთავარი იეროკლე, რომელიც სამსჯავროზე იჯდა და ზედმეტად რისხავდა ქრისტიანებს (ის უბიწო ქრისტიან ქალწულებსა და დედებს წარმართთა დასაცინად აძლევდა). წმინდა ედესი სიმამაცითა და გაბედულებით აღივსო; იმ მთავრისკენ გაემართა, წმინდა ედესიმ ყველას თანდასწრებით სახეში დაარტყა მას, შემდეგ მიწაზე დააგდო, განაგრძობდა ცემას და ამავე დროს საჯაროდ საყვედურობდა მას მისი უსამართლო განაჩენისთვის. მაშინვე წმინდა ედესი აქ მყოფმა მეომრებმა შეიპყრეს და წამებას მიეცა, ისევე როგორც მისი ძმა, წმინდა ამფიანი. ხანგრძლივი წამების შემდეგ წმინდა ედესი ძმის მსგავსი სიკვდილით დასაჯეს, ზღვაში დაახრჩვეს. ამგვარად, წმინდა ედესიც ამფიანთან ერთად წმინდა მოწამებრივი გვირგვინი მიიღო, მას ქრისტესგან, ჩვენი მაცხოვრისგან, მიენიჭა.
ღირსი მამა ჩვენისა თიტე სასწაულმოქმედისა
ნეტარი მამა ჩვენი თიტე, სიყრმიდანვე შეყვარებულმა ქრისტე და მოძულებულმა ამქვეყნიური ამაოება, კინობიაში მოღვაწეობდა. ბერული აღთქმის მიღების შემდეგ, მან დიდი მოთმინებით განვლო აქ სამოღვაწეო ცხოვრების მწუხარე და ეკლიანი გზა. თავისი დიდი სათნოების, თავმდაბლობისა და მორჩილებისთვის, რითაც ღირსი თიტე იმ კინობიის ყველა ძმას აღემატებოდა, იგი პრესვიტერის ხარისხში იქნა აყვანილი – სიტყვიერი სამწყსოს მწყემსად.
ღირსი თიტე აღსავსე იყო დიდი სიყვარულით მოყვასისადმი. სიყრმიდანვე ინარჩუნებდა სიწმიდეს სულიერად და ხორციელად, წმიდა თიტე ვითარცა ღმრთის ანგელოზი, ისე ცხოვრობდა მიწაზე. თავისი სათნო ცხოვრებისთვის ღირს თიტეს ღმრთისგან სასწაულთმოქმედების ნიჭი ებოძა. ბერული ცხოვრების სათნოებებით გაბრწყინებული, წმიდა თიტე ამავე დროს მართლმადიდებლობის ურყევი სვეტი იყო, რადგან მოშურნეობით იცავდა წმიდა ეკლესიას მასზე ერეტიკოს-ხატმებრძოლთა თავდასხმებისგან.
დიდხანს იღვაწა რა და თავისი მიმდევრებისთვის სამაგალითო სამარხვო ცხოვრების ნიმუში დატოვა, ღირსი თიტე მშვიდობით მიიცვალა უფლის მიმართ.
წმიდა მოწამე პოლიკარპეს ხსენება, რომელიც ალექსანდრიაში ეწამა
ეს მოხდა იმპერატორ მაქსიმიანეს დროს. წმიდა პოლიკარპემ ამხილა ალექსანდრიის ჰეგემონი ქრისტიანთა უდანაშაულო სისხლის უსამართლოდ დაღვრის გამო, რისთვისაც მრავალნაირ სატანჯველს მისცეს. მაგრამ რადგანაც წმიდა პოლიკარპე წამების დროსაც მტკიცედ და მამაცურად აღიარებდა ქრისტეს სახელს, ამიტომაც, ჰეგემონის ბრძანებით, თავი მოჰკვეთეს მახვილით.