წმიდათა ცხოვრების სატესტო ვერსია წარმოადგენს მანქანურ თარგმანს, შესაძლოა შეიცავდეს გრამატიკულ შეცდომებს!
ღირსი მამისა ჩვენისა მარკოზ არეფუსიელი ეპისკოპოსის ვნება
ღირსი მარკოზ არეფუსიელი ეპისკოპოსის ვნების შესახებ წმიდა გრიგოლი ნოსელი უღმერთო განდგომილ იულიანეს წინააღმდეგ თავის პირველ სიტყვაში ასე წერს: "ვინ არ იცის, რა შეემთხვა საკვირველ მარკოზ არეფუსიელს? და ვინ არ გაიხსენებს მას, მის ხსოვნას მიძღვნილი თხრობისას? მან, კონსტანტინე დიდის მეფობის ჟამს, მაშინ ქრისტიანთათვის ბოძებული უფლებებით სარგებლობით, დაანგრია ერთი წარმართული ტაძარი და მრავალი ადამიანი წარმართული ცთომილებისგან ხსნის სწორ გზაზე დააყენა, როგორც დარიგებითი საუბრებით, ისე უბიწო ცხოვრების მაგალითით. არეფუსიელ წარმართებს მისი დიდი ხანია სძულდათ; ხოლო როდესაც ქრისტიანული ხელისუფლება დაეცა და წარმართული უღმერთოება იწყო აღორძინება და გაღვივება, მან ვერ გადაურჩა იმ მძიმე ჟამს მტანჯველთა ხელებს. რადგანაც ხალხის ბრბო, თუნდაც დროებით აკავებდეს თავის რისხვასა და სურვილებს, ისევე როგორც ცეცხლი იმალება ღუმელში, ან მდინარე შეკავებულია კაშხლით, მაგრამ გარკვეულ დროს იგი მაინც გამოავლენს თავის აუვალ მძვინვარებას – ეს მისთვის ისეთივე დამახასიათებელია, როგორც ცეცხლის გაღვივება და მდინარის მიერ კაშხლის მძლავრად გარღვევა".
წმიდა მარკოზი, ხედავდა რა, რომ ხალხი მის წინააღმდეგ აღდგა და რაიმე ბოროტებას გეგმავდა, მაშინვე გაქცევა გადაწყვიტა, არა იმდენად შიშის გამო, არამედ უფლის მცნების მორჩილებით, რომლითაც ბრძანებულია ქალაქიდან ქალაქში გაქცევა, მდევნელთათვის ადგილის დათმობა. ხოლო ქრისტიანებს, თუნდაც მამაცებსა და მოთმინებაში მტკიცეებს, მხოლოდ საკუთარ ხსნაზე ზრუნვა კი არ მართებთ, არამედ მდევნელებიც უნდა შეიბრალონ, რათა მათ არ გაიორმაგონ საკუთარი დაღუპვა იმ მტრული სიბოროტით, რითაც სავსენი არიან. მაგრამ როდესაც სათნო მარკოზმა დაინახა, რომ მის გამო ბოროტი მტანჯველები მრავალს იჭერდნენ, ტანჯვასა და სხვადასხვა წამებას აძლევდნენ, სხვები კი, ამის ხილვისას, სულით იტანჯებოდნენ, მან ვერ აიტანა, რომ მისი გაქცევისა და თავის გადარჩენის გამო სხვები იტანჯებოდნენ; კეთილი და ბრძნული განზრახვის მიღებით, ის დაბრუნდა გაქცევისგან, ნებაყოფლობით ჩაბარდა ხალხს და მოემზადა საბრძოლველად მტანჯველთა მძვინვარების წინააღმდეგ. რა სისასტიკე აღარ იყო იქ! რა ტანჯვები არ მოუგონებიათ! როდესაც ყოველი მტანჯველი ცდილობდა მრავალ სხვადასხვა ტანჯვას თავისი, განსაკუთრებულად მოგონილი ტანჯვის სახე დაემატებინა, ვერაფრით გაღიზიანებულან ისე, როგორც წმიდანის მამაცური მოთმინებით; ისინი განსაკუთრებით გაბოროტდნენ, მისი დაბრუნება არა იმდენად ტანჯვისას გამოვლენილ სიმამაცედ, არამედ მათ მიმართ ზიზღად და შეურაცხყოფად მიიჩნევდნენ.
მღვდელმთავარ-მხცოვანი, რომელმაც ნებაყოფლობით იტვირთა მოწამეობის ღვაწლი, გაატარეს ქალაქში, სადაც იგი განსაკუთრებულ პატივისცემას იმსახურებდა ყველასგან, მდევნელთა და მტანჯველთა გარდა, თავისი პატივსაცემი ასაკის, და რაც მთავარია – თავისი სათნო ცხოვრების გამო. მას მრავალი თან ახლდა, ასაკისა და წოდების მიუხედავად; ყველა ერთნაირად შეურაცხყოფდა: იქ იყვნენ კაცები და ქალები, ახალგაზრდები და მოხუცები, იყვნენ ქალაქის ხელისუფალნი და წარჩინებული პირებიც; ყველას ერთი სწრაფვა ჰქონდა: როგორმე ერთმანეთისთვის ეჯობნათ მძვინვარებასა და სისასტიკეში; ყველა გამონაკლისის გარეშე დიდ ღვაწლად მიიჩნევდა, რაც შეიძლება მეტ ტანჯვაში მიეცათ და დაემარცხებინათ ურყევი მოხუცი-მოსაგრე, რომელიც მთელ ქალაქს უპირისპირდებოდა.
წმიდანი, გზებზე თრევით, ჭაობში ჩასვეს; ამასთან, იგი ტანჯვების გარდა, უპატიოსნო შეურაცხყოფებს ითმენდა: მას რიგრიგობით ბავშვები თმებში და სხეულის სხვა ნაწილებში ექაჩებოდნენ; შემდეგ იგი სამარცხვინო ადგილას ჩამოჰკიდეს, თან, მამაცი მოწამის მერყევ სხეულს დანებით ჭრიდნენ და ბასრი ჯოხით ჩხვლეტდნენ, და ამ სატირალ სანახაობაზე ხმამაღლა იცინოდნენ და მხიარულობდნენ. რაიმე განსაკუთრებული იარაღებით მის წვივებს ძვლებამდე უჭერდნენ; ძალიან თხელი და უჩვეულოდ მაგარი სელის ძაფებით ყურებს აჭრიდნენ. მერე, თაფლითა და ცხიმით მოსვეს, ჩასვეს კალათში და შუადღისას, საშინელი მზის პაპანაქების დროს, სიმაღლეზე აწიეს, სადაც მას ფუტკრები და კრაზანები კბენდნენ. და რაც უფრო მეტად დნებოდა მზის სიცხისგან ცხიმი და თაფლი წმიდანის ნეტარ სხეულზე, მით უფრო იტანჯებოდა იგი კრაზანებისა და ფუტკრების ნაკბენებისგან.
წმიდა მარკოზმა, მიუხედავად ასაკისა, თავის ვნებულ ღვაწლში ძალღონით სავსე გამოავლინა თავი; მას არ შეუცვლია თავისი სახის ნათება, არამედ იმ ტანჯვებისგან გარკვეულ სიამოვნებასაც კი გრძნობდა და მტანჯველებს საყვედურობდა.
მასზე კიდევ ერთი, ღირსსახსოვარი ამბავი მოგვითხრობენ: როდესაც ხედავდა, რომ სიმაღლეზე იყო აღმართული, ხოლო მტანჯველები მის ქვემოთ იდგნენ, წმინდა მარკოზი ამ დროს ისე შორს გრძნობდა თავს მათგან, რომ ტკივილს ვერ ამჩნევდა, თითქოს სხვა ვინმე, და არა ის, ითმენდა ტანჯვას, რომელსაც თავისთვის დიდებად, და არა შეურაცხყოფად მიიჩნევდა. განა ასეთი სანახაობა არ მოიყვანდა სინანულში იმას, ვისშიც მოწყალებისა და კაცთმოყვარეობის თუნდაც ერთი წვეთი იქნებოდა?! მაგრამ ეს შეუძლებელი იყო ტანჯვის მუქარისა და მეფის რისხვის გამო, რომელიც ქალაქებსა და იგემონებს ქრისტიანთა ტანჯვას მოვალეობად უწესებდა; თუმცა, ბევრი, არ იცოდა რა მეფის ფარული ბოროტება და მისი მზაკვრობა, მასზე სხვაგვარად ფიქრობდა.
წმინდა მარკოზმა მთელი ტანჯვა იმისთვის დაითმინა, რომ დაანგრია წარმართული ტაძარი, რისთვისაც მტანჯველებს ერთი ზლატნიცაც არ მისცა; ნათელია, რომ ის თავისი ღვთისმოსაობის გამო იტანჯებოდა. როდესაც არეფუსიელები მოითხოვდნენ, რომ მას ან სრულად გადაეხადა დანგრეული ტაძრისთვის მათ მიერ დადგენილი საკმაოდ მაღალი ფასი, ან ისევ ხელახლა აეშენებინა იგი, წმინდა მარკოზი უფრო ღვთისმოსაობის გამო ეწინააღმდეგებოდა, ვიდრე იმიტომ, რომ წარმართების დაკმაყოფილების შესაძლებლობა არ ჰქონდა. მათი მოთმინებით გადალახვით და ნელ-ნელა მათ მიერ დადგენილი ფასის შემცირებით, მან მიიყვანა ისინი იქამდე, რომ ცოტაოდენ ფულს ითხოვდნენ მისგან, რისი გადახდაც ადვილად შეიძლებოდა. ამრიგად, ორივე მხრიდან კამათი მიმდინარეობდა: მტანჯველები ცდილობდნენ წმინდანის იძულებას, ის კი ურყევი რჩებოდა, ანუ მათ უნდოდათ, რომ წმინდანს მაინც გადაეხადა რაღაც თანხა, მას კი ერთი პენიც არ უნდოდა მიეცა მათთვის
(თუმცა ბევრი იყო ასეთი ადამიანი, რომელთაგან ზოგი, თავისი მოწყალებით, ზოგი კი, მისი მტკიცე და უძლეველი მოთმინებით შეხებული, მზად იყო მისთვის დიდი ფული გადაეხადა); აქედან ნათელია, რომ მან მოწამეობრივი ღვაწლი მიიღო არა ვერცხლისმოყვარეობის, არამედ კეთილმსახურების გამო. წმინდა მარკოზი იყო იმ ადამიანთა შორის, ვინც დამალა იმპერატორ იულიანე – ჯერ კიდევ ყმაწვილი – როდესაც ამ იმპერატორის უზნეო და უღმერთო მოდგმა ნადგურდებოდა. და ფიქრობენ, რომ სამართლიანად დაითმინა წმინდა მარკოზმა ასეთი სასტიკი ტანჯვა ამ თავისი საქციელისთვის; ის უფრო დიდი ტანჯვის ღირსიც იყო, რადგან, მართალია უმეცრებით, მაგრამ გადაარჩინა სიკვდილისგან ასეთი დიდი ბოროტება მთელი სამყაროსთვის.
აგრეთვე მოგვითხრობენ, რომ არეფუსიის ეპარქს, მიუხედავად იმისა, რომ უღმერთო და წარმართი იყო, არ შეეძლო წმინდა მარკოზის სხვადასხვა ტანჯვის სანახაობის ატანა და თამამად უთხრა მეფეს:
– მეფეო! განა არ გვრცხვენია ყველა ქრისტიანის წინაშე, რომ ერთი მოხუციც კი ვერ დავამარცხეთ? თუმცა მასზე გამარჯვება არ იქნებოდა არც დიდებული და არც პატიოსანი, ხოლო ჩვენ თვითონ დავმარცხდით მისგან – ეს პირდაპირ დიდი სირცხვილია!
ასე არცხვენდა ქრისტიანთა სიმამაცე ამაყ ეპარქებსა და მეფეებს.
არეფუსიელთა ტანჯვა კი ისეთი იყო, რომ ეხეტისა და ფალარიდის სისასტიკე მცირე იქნებოდა, თუკი მათ სისასტიკეს შევადარებდით; ისინი თავიანთი ბოროტებით ბოროტების გამომგონებელსა და მათ მომავლინებელ ეშმაკსაც კი აღემატებოდნენ.
ეს არის წმინდა გრიგოლ ნოსელის მოთხრობა წმინდა მარკოზზე. თეოდორიტე კი მოგვითხრობს, რომ არეფუსიელები, როდესაც ხედავდნენ საოცარი მოხუცის, წმინდა მარკოზის ურღვევ სიმტკიცეს, დამშვიდდნენ, გაკვირვებულნი მისი დიდებული მოთმინებით; მათ გაათავისუფლეს იგი. შემდეგ, მისი დარიგებების მოსმენის შემდეგ, წმინდა სარწმუნოებაზე მოექცნენ და ყველა ქრისტიანი გახდა.
წმინდა დიაკონ კირილეს შესახებ კი იგივე თეოდორიტე ასე მოგვითხრობს:
– ვინ შეძლებს ცრემლების გარეშე გაიხსენოს ის ბოროტება, რაც ფინიკიაში ჩაიდინეს წარმართებმა? ვინაიდან ლიბანის მოსაზღვრე ქალაქ ილიოპოლისში, იმ ღმერთმძულველმა კერპთაყვანისმცემლებმა, გაიხსენეს დიაკონი კირილე, რომელიც კონსტანტინეს მეფობის დროს, გულმოდგინებით აღვსილმა, გაანადგურა ქალაქში მრავალი თაყვანისცემული კერპი, ის არა მხოლოდ მოკლეს, არამედ, მუცელი გაუჭრეს და გააფთრებულებმა კბილებით დაუწყეს შიგნეულობის კბენა. მაგრამ ეს არ დაფარულა ყოვლისმცოდნე ღმერთისგან, და მათ თავიანთი ბოროტებისთვის ღირსეული სასჯელი მიიღეს. მათ, ვინც გაბედა ის გაეკეთებინა, რაც ზემოთ ითქვა, უპირველეს ყოვლისა, კბილები დაკარგეს: ყველა ამოუვარდათ; შემდეგ დაკარგეს ენები: დაჩირქდა, დამპალა და ამოუვარდათ პირიდან. ბოლოს დაბრმავდნენ; ასეთი სასჯელებით თვალნათლივ დასტურდებოდა ჭეშმარიტი ღვთისმოსაობის ძალა.
პალესტინის ქალაქებში, ასკალონსა და ღაზაში, ჯერ წმინდა ხარისხის მქონე მამაკაცებს, შემდეგ კი ღვთისადმი მიძღვნილ ქალებსა და ქალწულებს მტანჯველებმა, მუცლების გაკვეთის შემდეგ, ქერი ჩაუყარეს და ღორებს დაუგდეს საჭმელად. ასე არაადამიანურად დასცინოდნენ მტანჯველები.
ამისთვის წმინდა მოწამეებს გამარჯვების გვირგვინები მოუმზადდათ ქრისტეს სასუფეველში, ხოლო მტანჯველებს – საუკუნო ტანჯვა ჯოჯოხეთში, რომელიც ელის მათ, როგორც სამართლიანი საზღაური ჩვენი ჭეშმარიტი ღვთისგან, იესო ქრისტესგან, რომელსაც დიდება უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.
ღირსი მამა იოანე განდეგილის ხსენება
ოდესღაც ცხოვრობდა ერთი მდიდარი, მეტად ლამაზი და ღვთისმოშიში დედაკაცი, სახელად იულიანია. ახალგაზრდა ასაკში დაქვრივდა და ორი მცირეწლოვანი შვილით, იოანეთი და ფემისტეთი, დარჩა. მას შემდეგ, რაც გამოცხადდა ბრძანება ქრისტიანთა სიკვდილით დასჯის შესახებ, მან, იოანესთან ერთად, რომელიც უკვე მოწიფულ ასაკში იყო, თავი ერთ დაუსახლებელ ადგილას შეაფარა და აღზრდიდა მას უფლის დარიგებით, მუდმივად ასწავლიდა მას წიგნების კითხვასა და ლოცვას. ჭაბუკი, დედას რომ დატოვებდა, ზოგჯერ მიდიოდა ახლომდებარე სამონასტრო სავანეში და, იქ განმარტოებით ფარულად ილოცებდა, შემდეგ კი ისევ უკან ბრუნდებოდა, რადგან იმ დროს ყველა ქრისტიანი წარმართთა შიშის გამო იმალებოდა.
ერთხელ, როდესაც ის ჩვეულებისამებრ სავანეში მივიდა, იქ მას ერთი ღვთისმოსავი კაცი შეხვდა და ურჩია, ლოცვითი ღვაწლისთვის უკეთესია უდაბნო ადგილებში სიარული, ვიდრე სავანეში მათ აღსრულებით მუდამ მტანჯველთა ხელში ჩავარდნის საფრთხეში იყო. ამ რჩევის მიღების შემდეგ, ჭაბუკმა თავის დედას უთხრა:
– დედაო ჩემო, ერთმა ღვთისმოსავმა კაცმა თავისთან წამოსვლა შემომთავაზა და ვფიქრობ, ეს ყველაზე მეტად შენი ლოცვებით მოხდა.
იულიანიამ შვილი გაუშვა, რადგან ეგონა, რომ ის მალე დაბრუნდებოდა. მაგრამ იოანე, დედასა და დასთან დამშვიდობების შემდეგ, წავიდა უდაბნოში, ერთ ეგვიპტელ განდეგილთან, ფარმუთისთან და, მისგან ლოცვითი კურთხევის მიღების შემდეგ, უდაბნოს სიღრმეში შევიდა.
აქ მან იპოვა ცარიელი ჭა, რომელიც სავსე იყო გველებით, მორიელებითა და ქვეწარმავლებით, ილოცა და მასში ჩახტა. ჭა ოცი წყრთა სიღრმის იყო, მაგრამ უფლის ანგელოზმა იოანე შეიპყრო და ის უვნებელი დარჩა. ჭის ფსკერზე დადგა, ჯვრისებურად გაწვდილი ხელებით, უძილოდ, უჭმელად და უსმელად ორმოცი დღე გაატარა ლოცვაში და ყველა ქვეწარმავალი გამოვიდა ჭიდან. ამის შემდეგ ანგელოზმა, რომელიც ყოველთვის ფარმუთის საჭმელს მიუტანდა, იოანესთვისაც მოიტანა პური და ამ დროს ღირსს უთხრა:
– აი, ეს პური უფალმა გამოგიგზავნა, რომ ავვა იოანესთვის ჭასთან მიუტანო.
თავად ანგელოზს არ სურდა მისთვის პურის მიტანა, რათა იგი, ყმაწვილ ასაკში მყოფი, ამის გამო არ გაამპარტავნებულიყო.
ფარმუთი იოანესთან წავიდა და პური მისცა. ღირსმა, პური აიღო, ღმერთს მადლობა შესწირა და ჭამა დაიწყო. მას შემდეგ, დიდი ხნის განმავლობაში, ის ყოველდღე იღებდა საჭმელს ფარმუთისგან და ამისთვის უფალს ადიდებდა. ამასობაში ეშმაკმა, ღირსი იოანეს ღვთივსათნო ღვაწლს ვერაფრით შეურიგდა, ერთხელ მისი ყოფილი მსახურის სახე მიიღო და ფარმუთისთან მისვლისას, მოატყუა იგი, რის შემდეგაც ფარმუთიმ ის ჭასთან მიიყვანა, სადაც ღირსი მოღვაწეობდა. მაგრამ როდესაც ეშმაკმა იოანეს რაღაც შეუფერებელი უთხრა, იოანემ ფარმუთი შეცდომიდან გამოიყვანა და ეშმაკი შეარცხვინა, შემდეგ კი ის თავისგან განდევნა.
ამის შემდეგ ეშმაკმა, უამრავი დემონი შეკრიბა, უბრძანა მათ, მიეღოთ იოანეს დედისა და დის, მისი ნათესავებისა და მეზობლების, მისი მსახურებისა და ნაცნობების სახე და ყველა მათგანი ჭასთან მივიდა, ცრემლებით ევედრებოდნენ, რომ გამოჩენილიყო მათთვის, რადგან თითქოს მისი ნახვა სურდათ. მაგრამ ღირსმა, რომელიც ამ დროს ჭის ფსკერზე თავის ჩვეულ ლოცვას აღასრულებდა, უთხრა მათ: „განმშორდით მე“ და ყველა დემონი უხილავი გახდა.
ათი წელი რომ იცხოვრა ჭაში, აღასრულა ყოველგვარი სამონაზვნო ღვაწლი და ღირსეულად აამა უფალს, ღირსი იოანე მარადიულ სავანეებში მიიცვალა.
მისი დასაფლავებლად ანგელოზის მითითებით მოვიდა ერთი ბერი, სახელად ქრისიქი, რომელიც ოცდაათი წლის მანძილზე მოსაგრეობდა უდაბნოში. სამი დღე სთხოვდა იგი ღირსს, გამოსულიყო ჭიდან, თანაც ღვთიური ძალით შეჰფიცა, არაფერი დაემალა თავისი ცხოვრებიდან, არამედ ყველაფერი თანმიმდევრობით ეთქვა, რადგან ასე ნებავდა ღმერთს.
და აღესრულა საკვირველი სასწაული, რომელიც აოცებს ყოველგვარ სმენასა და მზერას: ჭის ფსკერზე მიწა თავისით ამაღლდა ოცი წყრთით და ღირსები ერთმანეთს შეხვდნენ. ბერი ქრისიქის ფიცის ძალით იოანემ არაფერი დაუმალავს, არამედ ყველაფერი უამბო ქრისიქის თავის შესახებ, და ამ უკანასკნელმა ძმური ამბორით მადლობა გადაუხადა მას. ამის შემდეგ ღირსმა იოანემ თავად მოამზადა თავი დასაფლავებისთვის და კვლავ უფალთან მიიცვალა.
მაშინ ქრისიქიმ მისი სხეული თავისი მანტიით დაფარა, ისე რომ მისი კიდეები ჭის ნაპირებზე გადაწვა, და ჩვეული ფსალმუნების გალობის შემდეგ, დასაფლავების ადგილას ფინიკი დარგა. დაუყოვნებლივ ფინიკმა ფესვები გაიდგა, დიდი მუხის სიმაღლემდე გაიზარდა, აყვავდა და უამრავი ნაყოფით დაიფარა.
ეს რომ დაინახა, ბერმა ქრისიქიმ მადლობა შესწირა ღმერთს, გულში თქვა რა:
– დიდება შენდა, მეუფეო, რამეთუ შენ თვითონ განგამჟღავნებ შენს მოყვარულთ და შენი სასუფევლის მემკვიდრეებად აქცევ მათ.
და იმ დროს, როცა ის ლოცულობდა და ამაზე ფიქრობდა, ანგელოზმა დაუყოვნებლივ აღიტაცა იგი და იმ ადგილას წაიყვანა, სადაც ის იმყოფებოდა. ამის შემდეგ, მოუხმო რა ერთ ღვთისმოსავ მამაკაცს, ქრისიქიმ სთხოვა მას, ჩაეწერა ყველაფერი, რაც ნახა და მოისმინა.
ღირსი მამა ჩვენი ევსტათი აღმსარებლის, ბითვინიელი ეპისკოპოსის ხსენება
წმინდა მამა ჩვენი და აღმსარებელი ევსტათი, ამ სოფლის სიკეთეებზე, როგორც მძიმე ტვირთზე, უარის თქმის შემდეგ, გულმოდგინედ აღასრულებდა ღვთის მცნებებს და სამონაზვნო ცხოვრებას შეუდგა. მოგვიანებით, ქრისტეს ამ უღლის თავის მხრებზე ტარებითა და თავისი სულის ხსნაზე ზრუნვით, ის მღვდელი გახდა. ამ ხარისხში მან მრავალი სულიერი სიხარული განიცადა, რისთვისაც განუწყვეტლივ მადლობდა უფალს. ღვთისადმი დიდი რწმენითა და ყველასადმი გულწრფელი სიყვარულით, ის იყო თავმდაბალი, მშვიდი და მოწყალე მოძღვარი და კეთილი საქმეების გულმოდგინე შემსრულებელი.
შემდეგ, ღვთის განგებით ბითვინიელ ეპისკოპოსად არჩეულმა, მრავალი წელი განაგებდა ეკლესიას, ღვთაებრივი მოციქულების სწავლებისა და გადმოცემის შესაბამისად. როდესაც ღვთის ყველა ეკლესიაში ხატმებრძოლური ერესის გამო არეულობა წარმოიშვა, მან, ღვთაებრივ წერილში გაწაფულმა, თავისი სიტყვის მახვილით განგმირა ყველა, ვინც ღვთის ეკლესიებს ემუქრებოდა. ამიტომ, ერესის ზოგიერთმა დამცველმა მასზე ცილი დასწამა იმჟამად მეფობდა უღმერთო იმპერატორს. როგორ აღვწეროთ ყოველივე ის, რაც გადაიტანა ღირსმა წმინდა და ყოვლადპატივსაცემი ხატების თაყვანისცემისა და პატივის მიგების გამო? მას ემუქრებოდნენ, აფურთხებდნენ, სცემდნენ, საპყრობილეში აგდებდნენ, შფოთსა და არეულობას უქმნიდნენ და ჯოხებით სცემდნენ. ბოლოს, წვეტიანი ჯოხებით დასერვის შემდეგ, მას კათედრა ჩამოართვეს და დევნილობაში გაგზავნეს.
დევნილობაში მრავალი წლის გატარების შემდეგ, ღირსი ევსტათი შეურაცხყოფის, გაბოროტების, მოკლებულობის, შიმშილის, წყურვილისა და სიშიშვლის მიუხედავად, მადლობდა ღმერთს და მარადიულ სამყოფელში განისვენა.