წმიდათა ცხოვრების სატესტო ვერსია წარმოადგენს მანქანურ თარგმანს, შესაძლოა შეიცავდეს გრამატიკულ შეცდომებს!
ღირსი მამაჲ ჩვენისა ევსტრატი პეჩორელის ცხოვრება და მოწამეობა
წმინდა ევსტრატი ქრისტეს მხნე მეომრად გამოჩნდა, რომელიც ჯვრის დროშის ქვეშ იბრძოდა როგორც თავისი სახელით, ისე თავისი სიცოცხლით. იგი თავისი რჩეული მხედართმთავრის, თავად იესო ქრისტეს მიმბაძველად იქცა და, მიიღო იგივე ტანჯვა, იმავე ადამიანებისგან და იმავე ჟამს, შეეძლო ჭეშმარიტად ეამაყა და ეთქვა: „მე უფლისა იესოჲს წყლულებასა ტანსა ჩემსა ვატარებ“.
ეს გულადი ქრისტეს მეომარი, ევსტრატი, წარმოშობით კიევიდან იყო. მას სურდა „შეემოსა ღმრთის ყოვლადსრული საჭურველი“, რაც ბერულ ცხოვრებას ეკუთვნის. რადგანაც იცოდა, რომ „არც ერთ მებრძოლს არ ეკისრება ამქვეყნიური საზრუნავი, რათა თავის მხედართმთავარს ესიამოვნოს“, მან თავისი ქონება გლახაკებს დაურიგა, ნაწილი კი ნათესავებს დაუტოვა, რათა მის შემდეგ მათ დაერიგებინათ. ასე რომ, გამდიდრების შემდეგ სიღატაკეში ჩავარდნილი, იგი პეჩორის მონასტრის ბერად აღიკვეცა. და დაიწყო მან ღმრთისსათნოდ მოღვაწეობა ჩვენთვის დამდაბლების მიმღები მხედართმთავრის, ქრისტეს დროშის ქვეშ, სულიერი მახვილით, ესე იგი, ლოცვის ძალითა და დიდი მარხვითა და თავშეკავებით, იმარცხებდა არა მხოლოდ საკუთარ ხორცს, არამედ უხილავ მტრებსაც, ამდაბლებდა და დამორჩილებდა მათ თავისი სიმდაბლითა და მორჩილებით. წმინდა ევსტრატი ფიქრობდა იმაზე, თუ როგორ ლოცულობდა გულმოდგინედ მისი ღვაწლის დამწყები, თავად იესო ქრისტე, მარხულობდა ორმოცი დღე, დაიმდაბლა თავი მორჩილებით; ამიტომ მანაც იგივე სათნოებებით შეიმოსა თავი. მაგრამ უპირველეს ყოვლისა იცოდა რა, რომ ადამიანი დამარცხდა პირველი ცოდვით თავშეკავების არქონის გამო, წმინდანი წინ მიიწევდა თავშეკავებითა და დიდმარხვით და ამიტომაც ეწოდა მას მმარხველი.
როდესაც, ღმრთის დაშვებით, რუსეთის მიწაზე მრავალრიცხოვან ყივჩაღებთან ერთად თავს დაესხა ბოროტი ბონიაკი და დაიპყრო იგი, მაშინ ნეტარი ევსტრატიც, წარმართების მიერ პეჩორის მონასტერში შეჭრისას, სადაც მრავალი მათი მახვილით იქნა მოწყვეტილი, სხვებთან ერთად ტყვედ ჩავარდა და ბერძნულ მიწაზე, ქალაქ კორსუნში ერთ ებრაელს მიჰყიდეს, ოცდაათ მონასტრის მუშაკსა და ოც კიეველ ქრისტიანთან ერთად.
უღმრთო ებრაელმა თავის ტყვეებს ქრისტეს უარყოფას აიძულებდა და მოწინააღმდეგეებს ბორკილებში შიმშილით სიკვდილით ემუქრებოდა. მაგრამ მხნე ბერმა ევსტრატიმ, ლოცვით ამხნევებდა და ასწავლიდა ყველას და ასეთი სიტყვებით შეაგონებდა:
– ძმანო! ვინც თქვენგან მოინათლა და იწამა ქრისტე, ნუ უღალატებს ნათლობისას მიცემულ აღთქმას. ქრისტემ აღგვადგინა ჩვენ წყლითა და სულით, გამოგვისყიდა რჯულის წყევლისგან თავისი სისხლით და თავისი სასუფევლის მემკვიდრეებად გაგვხადა. თუკი ვცოცხლობთ – უფლისთვის ვცოცხლობთ; თუკი ვკვდებით – უფალში ვკვდებით და დროებითი სიკვდილით მოვიპოვებთ საუკუნო სიცოცხლეს. მივბაძოთ მას, ვინც თქვა: „ჩემთვის სიცოცხლე ქრისტეა, სიკვდილი კი – მონაპოვარია“.
ღირსის სიტყვებით გამხნევებულებმა, ტყვეებმა არჩიეს, რომ უკეთესი იყო დროებითი საკვებისა და სასმელის ნაკლებობისგან დაღუპვა, ვიდრე ქრისტეს უარყოფა, რომელიც არის საუკუნო სიცოცხლის საზრდო და სასმელი.
ამრიგად, გარკვეული ხნის შემდეგ, შიმშილისა და წყურვილისგან გამოფიტული, ორმოცდაათივე ადამიანი გარდაიცვალა: ზოგი სამი დღის შემდეგ, ზოგი ოთხის, ზოგი შვიდის, ხოლო უფრო ძლიერები – ათის შემდეგ. მხოლოდ ევსტრატი დარჩა ცოცხალი; თოთხმეტი დღის განმავლობაში შიმშილისგან ტანჯული, იგი მაინც ცოცხალი და უვნებელი რჩებოდა, რადგან სიყრმიდანვე მარხვას იყო შეჩვეული. უღმრთო ებრაელმა, როდესაც დაინახა, რომ ბერმონაზონი მისთვის ტყვეებში გადახდილი ფულის დაკარგვის მიზეზი გახდა, რადგან იმედი ჰქონდა, რომ მათ თავის ცრუმორწმუნეობაზე მოაქცევდა, გადაწყვიტა შური ეძია მასზე.
მაშინ ქრისტეს აღდგომის დღე ახლოვდებოდა. ებრაელმა დაიწყო თავისი პასექის ზეიმი და წმინდა ევსტრატის დასცინოდა ისევე, როგორც მისი მამები დასცინოდნენ თავად უფალს ჩვენს იესო ქრისტეს. და როგორც ძველად ებრაელებმა ჯვარს აცვეს ქრისტე, ასევე ეს მართალიც ჯვარზე გააკრეს წყეულმა ებრაელმა და მისმა მეგობრებმა.
ევსტრატი, ჯვარცმული, მადლობას უძღვნიდა ღმერთს იმისთვის, რომ მან დაიმსახურა უჭმელ-უსმელად ცხოვრება უკვე მეთხუთმეტე დღეს.
ებრაელი და მისი სხვა მეგობრები გმობდნენ ჯვარცმულს და ეუბნებოდნენ მას:
– უგუნურო! გემო გაუსინჯე ახლა კანონიერ პასექს, რათა ცოცხალი დარჩე და წყევლას გადაურჩე. რადგან მოსემ გადმოგვცა კანონი, რომელიც ღმრთისგან მიიღო, და თავის წიგნებში თქვა: „წყეულია ყოველი, ვინც ხეზეა ჩამოკიდებული“.
ღირსმა ამაზე უპასუხა:
– დიდი მადლით ღირსმყო უფალმა დღეს. მან მომცა მე მადლი, რათა ვიტანჯო მისი სახელისთვის ჯვარზე, მისი ვნების მსგავსად. ვიმედოვნებ, რომ მეც მეტყვის იგი, როგორც ოდესღაც ავაზაკს: „დღესვე იქნები ჩემთან სამოთხეში“ (ლკ.23:43). არ მჭირდება მე თქვენი პასექი, არ მეშინია წყევლისა, რამეთუ „ჩვენი პასექი, ქრისტე, დაიკლა ჩვენთვის“ (1კორ.5:7), რომელმაც გაანადგურა კანონის დარღვევისთვის ჩვენზე დადებული წყევლა და გვანიჭა მარადიული სიცოცხლე ჯვრის ხით, რომელზეც მიემსჭვალა, თავად ყოფილა ყოვლის სიცოცხლე, როგორც ამის შესახებ მოსემ იწინასწარმეტყველა: „და იქნება სიცოცხლე შენი დაკიდებული შენს წინაშე“ (რჯლ.28:66). ხოლო პასექის დღესასწაულზე დავითი ამბობს: „ეს დღე შექმნა უფალმა: ვიხაროთ და ვიშვათ მასში!“ (ფს.117:24). მაგრამ შენ, ჯვარზე გამკვრელო, და ყველა შენი სხვა თანამოაზრე, იტირებთ და იგლოვებთ, რადგან დაგატყდებათ თავს შურისგება ჩემი სისხლისა და თქვენ მიერ შეძენილი სხვა ქრისტიანთა სისხლისთვის. სძულს უფალს თქვენი შაბათები და თქვენს დღესასწაულებს გლოვად გადააქცევს, და უკვე მოახლოვდა თქვენი ურჯულოების მთავრის მოკვლის დრო.
ეს რომ მოისმინა, ებრაელი რისხვით აივსო, აიღო შუბი და ჯვარზე გაკრული განგმირა. და მაშინ გამოჩნდა ცეცხლოვანი ეტლი და ცეცხლოვანი ცხენები, რომლებმაც ზეცად აღიტაცეს მოზეიმე მოწამის სული, და გაისმა ხმა, რომელიც ამბობდა: „აჰა, ზეციური ქალაქის მამაცი მოქალაქე!“
წმინდა მოწამის ცხედარი ებრაელმა ჯვრიდან ჩამოხსნა და ზღვაში ჩააგდო, სადაც ამის შემდეგ მრავალი სასწაული მოხდა. მორწმუნეები გულმოდგინედ ეძებდნენ იქ წმინდა ნაწილებს, მაგრამ ვერ იპოვეს. ღვთის განგებულებით ისინი ნაპოვნი იქნენ გამოქვაბულში, სადაც დღემდე უხრწნელად განისვენებენ.
ხოლო წმინდა ვნებულის წინასწარმეტყველება იმის შესახებ, რომ მისი სისხლი შურძიძიებული იქნებოდა, აღსრულდა მისი ვნებისთანავე. რამეთუ იმ დღეს მოვიდა ბრძანება ბერძენი მეფისგან, განედევნათ მისი სამფლობელოდან ყველა ებრაელი, ჩამოერთმიათ მათთვის ქონება, ხოლო მათ უხუცესები დაესაჯათ ქრისტიანთა წამებისთვის. პირველთა შორის იქნა მოკლული, ნეტარი ევსტრატეს წინასწარმეტყველებისამებრ, ეპარქი, რომელმაც ებრაელები ქრისტიანთა წინააღმდეგ აღძრა. ეს კი ასე მოხდა: მოინათლა ერთი მდიდარი და სახელგანთქმული ებრაელი, და ამიტომ მეფემ, მისი გამორჩევის სურვილით, რამდენიმე დღის შემდეგ ის ეპარქად დაადგინა; მან კი, ეს წოდება რომ მიიღო, ფარულად განუდგა ქრისტეს და მის სარწმუნოებას და ნება დართო ებრაელებს ბერძნული სამეფოს მთელ ტერიტორიაზე, შეეძინათ ქრისტიანები და მონებად ექციათ ისინი. როდესაც ეს უღმრთო ეპარქი მხილებულ იქნა თავის ბოროტ მზაკვრობაში, მეფემ ბრძანა მისი მოკვდინება, ასევე ყველა ებრაელისა, ვინც ბერძნულ მიწაზე ცხოვრობდა. და იმ დროს, როდესაც ხოცავდნენ ებრაელებს, რომლებიც ბერძნულ ქალაქ კორსუნში ცხოვრობდნენ, ის უღმრთო ებრაელი, რომელმაც მოკლა ღირსი ევსტრატე, ხეზე ჩამოახრჩვეს, და ასე მიექცა „მისი ბოროტება მისსავე თავზე“ (ფს.7:17), და მან გაიზიარა იუდას ხვედრი.
ხოლო დანარჩენმა ებრაელებმა, ღირსის მიცვალების შემდეგ საშინელი სასწაულები რომ იხილეს, ირწმუნეს ქრისტე და მიიღეს ნათლობა. ხოლო ის, ვინც ისინი ქრისტეს დაუმორჩილა და თავისი სიკვდილის შემდეგაც მისი კეთილი მეომარი და გამარჯვებული იყო, წმინდა ევსტრატე, ღირსმყოფელი იქნა უკვდავ ზეციურ ლაშქართან ერთად გამარჯვების საგალობლის შესამკებლად და სიკვდილზე გამარჯვებულ თავად ქრისტესთან ერთად სუფევისთვის, ვისთანაც იგი მებრძოლობდა, ადიდებდა მას და მადლობას სწირავდა მის დაუსაბამო მამასთან და ცხოველმყოფელ სულთან ერთად უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.
წმიდა მოწამეთა იონასა და ბარაქისის ხსენება
ეს წმიდა მოწამენი სპარსეთიდან იყვნენ, ცხოვრობდნენ სპარსეთის მეფე საპორის მეფობის ჟამს, სოფელ იასში. ერთხელ, თავიანთი საცხოვრებელი ადგილიდან წავიდნენ ქალაქ ვარავოხში და იქ იპოვეს წმიდა მოწამენი: ზაპიფანი, ლაზარე, მარუთანი, ნარსინი, ილია, მარინი, აბიბი, სივენფინი და საბა, რომლებიც საპყრობილეში იყვნენ გამომწყვდეულნი. მათ დაიწყეს მათი განმტკიცება, არწმუნებდნენ, რომ მტკიცედ დარჩენილიყვნენ ქრისტიანულ სარწმუნოებაში და მის აღიარებაში, და არ შეეცვალათ იგი იმ შემთხვევაშიც კი, თუ ამისთვის სიკვდილი დასჭირდებოდათ. ამის გამო შეიპყრეს ისინი და წარუდგინეს სამ მთავარს: მასდრაფს, სიროფს და მარმისს. მათგან უამრავი ტანჯვა და წამება დაითმინეს, რადგან არ ისურვეს თაყვანი ეცათ მზისთვის, ცეცხლისთვისა და წყლისთვის.
პირველად წმიდა იონა ეწამა. იგი შეკრეს სპარსელთათვის ჩვეული განსაკუთრებული მეთოდით. ჩვეულებრივ, ვისაც წამებას უპირებდნენ, სპარსელები მიწაზე აწვენდნენ და ხელ-ფეხს ერთ ხის ნაჭერზე აბამდნენ, რის გამოც შეკრული ქვავით უძრავი ხდებოდა და ორივე მხრიდან შეიძლებოდა მისი ცემა, რადგან ხეზე მყარად მიბმული, დარტყმებისგან თავის არიდებას ვერ ახერხებდა. ამგვარად შეკრული წმიდა იონა მტანჯველებმა დიდხანს სცემეს ორივე მხრიდან მსხვილი ჯოხებით, შემდეგ ტანზე თოკი შეაბეს და გაყინული ტბის ყინულზე ათრიეს, აიძულებდნენ სიცივისგან ეტანჯა და ბოლოს, მთელი ღამით დატოვეს შეკრული წამების ადგილას. ამის შემდეგ მოაჭრეს ხელისა და ფეხის თითები, თავიდან კანი გააძრეს, ენა მოკვეთეს და მდუღარე ფისით სავსე ქვაბში ჩააგდეს. მაგრამ რადგან წმიდა მოწამე ქვაბიდან უვნებლად გამოვიდა, ის წნეხით გაჭყლიტეს, რის შედეგადაც მისი ძვლები დაიმსხვრა. ყოველივე ამის შემდეგ ის შუაზე გადახერხეს და ღრმა ორმოში ჩააგდეს, სადაც აღესრულა კიდეც.
ბარაქისს კი მთავრების ბრძანებით ხელებზე გახურებული ბორკილები დაადეს, შემდეგ კი ქუთუთოებზე, ნესტოებში, ყურებსა და პირში მდნარი ტყვია დაასხეს. ბოლოს, ფეხებზე თოკი შეაბეს და საპყრობილეში ჩამოკიდეს. ამგვარი წამების შემდეგ წმიდა ბარაქისს სამოსელი გაუხადეს, შეკრეს და ეკლიან მცენარეებზე ათრიეს. შემდეგ წვეტიანი ჯოხებით დასერეს, მბრუნავ ბორბალზე დადეს, რითაც მისი მთელი სხეული დაგლიჯეს, და ბოლოს, პირში მდუღარე ფისი ჩაასხეს, რის გამოც წმიდა მოწამემ უფალს შეავედრა სული თვისი. წმიდა იონასა და ბარაქისის ცხედრები, ზემოხსენებულ წმიდა მოწამეთა ცხედრებთან ერთად, ერთმა ღვთისმოსავმა კაცმა, სახელად ავდისოტმა, დაკრძალა. წმიდა მოწამენი იონა და ბარაქისი 28 მარტს აღესრულნენ, ხოლო დანარჩენნი — მარტის 27 რიცხვს.
ღირსი მამა ჩვენი ილარიონ ახალი
ღირსმა ილარიონმა სიყრმიდანვე შეუდგა სამონაზვნო ღვაწლს: ჯვარცმულ ქრისტეს მიმბაძველმა, ზიდა თავისი ჯვარი, და ზომიერებით ამარცხებდა ხორციელ ვნებებს. დაყუდებულში წასვლისა და მრავალი წლის განმავლობაში მდუმარებაში ყოფნის შემდეგ, უბიწოებით განათლებულმა, სათნო ცხოვრებით აღემატა ყველა ბერს, რის გამოც მღვდლობის ხარისხს ეზიარა და შემდგომში აზიაში, ჰელესპონტთან ახლოს მდებარე პელიკიტის მონასტრის იღუმენი გახდა.
ღირსმა ილარიონმა მრავალი საკვირველი სასწაული მოახდინა. თავისი სიტყვით განდევნიდა მინდვრებიდან და ვენახებიდან მცენარეებისთვის მავნე ცხოველებს; ლოცვით შეაჩერა ძლიერი სეტყვა და გვალვის დროს დედამიწაზე წვიმა მოიყვანა; წინასწარმეტყველ ელისეს მსგავსად, გაკვეთა მდინარე; განკურნა ხმელხელიანი, თვალი აუხილა ბრმას, ხსნიდა დასახიჩრებულ კოჭლებს, განდევნიდა ეშმაკებს და უიღბლო თევზაობისას მრავალი თევზით აავსო მეთევზეთა ბადეები.
ღირსი იოსებ მგალობელი, მის მიერ წმინდანის პატივსაცემად დაწერილ კანონის მე-8 ძლისპირის ტროპარში გვაუწყებს, რომ წმინდა ილარიონმა მაცხოვრის პატიოსანი ხატის თაყვანისცემის გამო მტანჯველთაგან დევნა და შეურაცხყოფა დაითმინა, რის გამოც მას წამებულს უწოდებს. ზოგიერთი ცნობით, ღირსი ილარიონი ლეონ სომეხის მეფობის ჟამს ცხოვრობდა, რომელიც წმინდა ხატებს გმობდა; სხვები კი მის ცხოვრების ხანად მიიჩნევენ ლეონ ისავრიელისა და მისი ძის, კონსტანტინე კოპრონიმეს მეფობის ჟამს, რომლებიც ლეონ სომეხზე გაცილებით ადრე იყვნენ, რაც, როგორც ჩანს, უფრო სამართლიანია. ხოლო წმინდა ხატებისთვის ის იმ დროს ეწამა, როდესაც დიდ ხუთშაბათს კოპრონიმეს მხედართმთავარი ლახონდრაკონი მოულოდნელად თავს დაესხა პელიკიტის მონასტერს მეომრებით: ღვთისმსახურების დროს, მან თავხედურად შევიდა ეკლესიაში, შემდეგ კი საკურთხეველში, ბრძანა შეეწყვიტათ გალობა და მიწაზე დაანარცხა ქრისტეს წმინდა და ცხოველმყოფელი საიდუმლოებანი; შემდეგ, შეიპყრო და რკინის ბორკილებით შეკრა ორმოცდაორი რჩეული ბერი; დანარჩენ ძმათაგან ზოგს ჭრილობები მიაყენა, სხეულს უგლეჯდა, ზოგს კი წვერებსა და სახეებს ფისი წაუსვა და დაუწვა, ზოგს ცხვირი მოაჭრა; და, ბოლოს, ეკლესიასთან ერთად მონასტერი გადაწვა. ხოლო ორმოცდაორი რჩეული წმინდა მამა მან ეფესოს ოლქის განაპირა მხარეში გადაასახლა და იქ, ძველ აბანოში გამოკეტა და ძალადობრივი სიკვდილით დასაჯა. ვარაუდობენ, რომ ამ დროს ეწამა ღირსი ილარიონიც, როგორც იღუმენის ხარისხით უხუცესი ხსენებულ მამებს შორის.
ღირსი მამისა ჩვენისა სტეფანე აღმსარებლის ხსენება
ღირსი სტეფანე, ქრისტეს აღმსარებელი, მეფე ლეონ სომეხის დროს ცხოვრობდა. ბავშვობიდანვე შეიყვარა მან მოსაგრე ცხოვრება და სათნოებითი ცხოვრებით შეამკო თავი, მოგვიანებით კი ტრიგლიის მონასტრის იღუმენი გახდა, მიიღო რა იღუმენის ხარისხი ძმათა დაჟინებული თხოვნით; თავისი სწავლებით იგი მრავალს მოუწოდებდა, ღვთივსათნოდ და სიწმინდით ეცხოვრა. მაგრამ აი, უღმერთო მეფე ლეონ სომეხმა ქრისტიანთა სასტიკი დევნა დაიწყო, წმინდა ხატების განადგურებით. მაშინ მან ღირსი სტეფანე იხმო და აიძულებდა, მართლმადიდებლური სარწმუნოებისთვის ზურგი ექცია, წმინდა ხატების თაყვანისცემაზე უარი ეთქვა და საკუთარი ხელით მოეწერა ხელი მართლმადიდებლობაზე უარის თქმისთვის.
ღირსმა მამამ არა მხოლოდ უარი თქვა ამაზე, არამედ ამხილა კიდეც მეფე მისი უღმერთობისთვის. მართლმადიდებლობისადმი სიმტკიცისთვის ღირსმა სტეფანემ მრავალი ტანჯვა და საპყრობილის ბორკილები დაითმინა; შემდეგ გადაასახლეს და იქ, ტანჯვისა და ავადმყოფობისგან ძალზე დაუძლურებული, ღირსი სტეფანე ქრისტე ღმერთთან მიიცვალა, რომლისთვისაც მრავალი ტანჯვა დაითმინა და სიკვდილი მიიღო.
ამბავი ტაქსიოტ მეომრისა
კართაგენში ცხოვრობდა ერთი მამაკაცი, სახელად ტაქსიოტი, მეომარი, რომელიც ცხოვრებას დიდ ცოდვებში ატარებდა. ერთხელ ქალაქ კართაგენს გადამდები სენი მოედო, რისგანაც მრავალი ადამიანი იღუპებოდა; ტაქსიოტი შიშმა მოიცვა, ღმერთს მიმართა და თავისი ცოდვები მოინანია. ქალაქის დატოვების შემდეგ, იგი მეუღლესთან ერთად ერთ სოფელში გადავიდა, სადაც ღვთისმოსაობაში ატარებდა დროს.
გარკვეული დროის შემდეგ, ეშმაკის მოქმედებით, იგი მრუშობის ცოდვაში ჩავარდა მეზობლად მცხოვრები მიწისმუშაკის მეუღლესთან; მაგრამ რამდენიმე დღის გასვლის შემდეგ, ამ ცოდვის ჩადენიდან, მას გველი უკბინა და მოკვდა.
იმ ადგილიდან მცირე მანძილზე იდგა მონასტერი; ტაქსიოტის მეუღლე ამ მონასტერში მივიდა და მონაზვნებს სთხოვა, მოსულიყვნენ, გარდაცვლილის ცხედარი წაეღოთ და ეკლესიაში დაეკრძალათ: და დამარხეს იგი დღის მესამე საათზე. როდესაც მეცხრე საათი დადგა, საფლავიდან ხმამაღალი ძახილი გაისმა: „შეიწყალეთ, შემიწყალეთ მე!“ საფლავს მიუახლოვდნენ და დაკრძალულის ძახილი გაიგონეს, მონაზვნებმა მაშინვე გათხარეს იგი და ტაქსიოტი ცოცხალი იპოვეს; შიშით გაოცებულნი ეკითხებოდნენ მას, სურდათ გაეგოთ, რა შეემთხვა და როგორ გაცოცხლდა? მაგრამ მან ძლიერი ტირილისა და გოდებისგან ვერაფერი უამბო მათ და მხოლოდ ითხოვდა, მიეყვანათ იგი ეპისკოპოს ტარასისთან; და იგი მიიყვანეს მასთან.
ეპისკოპოსი სამი დღე ევედრებოდა მას, მოეყოლა, რაც იქ ნახა, მაგრამ მხოლოდ მეოთხე დღეს დაიწყო დაკრძალულმა საუბარი.
დიდი ცრემლებით მან შემდეგი უამბო:
– როდესაც ვკვდებოდი, დავინახე ზოგიერთი ეთიოპელი, რომლებიც ჩემს წინ იდგნენ; მათი სახე ძალიან საზარელი იყო და ჩემი სული შეძრწუნდა. შემდეგ დავინახე ორი ძალიან ლამაზი ყმაწვილი; ჩემი სული მათკენ ისწრაფვოდა და მაშინვე, თითქოს მიწიდან ავფრინდით, დავიწყეთ ცისკენ ასვლა, გზაზე ვხვდებოდით სასტიკოებს, რომლებიც ყოველი ადამიანის სულს აკავებენ და ყოველ ცალკეულ ცოდვაზე აწამებენ მას: ერთი სიცრუეზე, მეორე – შურზე, მესამე – ამპარტავნებაზე; ასე რომ, ყოველ ცოდვას ჰაერში თავისი გამომცდელები ჰყავს. და აი, დავინახე ანგელოზების მიერ დაჭერილ კიდობანში ჩემი ყველა კეთილი საქმე, რომლებიც ანგელოზებმა შეადარეს ჩემს ბოროტ საქმეებს. ასე გავიარეთ ეს სასტიკოები.
როდესაც ცის კარიბჭეს მივუახლოვდით და სიძვის სასტიკოს მივადექით, მცველებმა იქ შემაკავეს და დამიწყეს ჩვენება ჩემი ყველა სიძვითი ხორციელი საქმე, რაც ბავშვობიდან სიკვდილამდე ჩავიდინე, და ანგელოზებმა, რომლებიც მიმყავდათ, მითხრეს: „ყველა ხორციელი ცოდვა, რაც ქალაქში ყოფნისას ჩაიდინე, ღმერთმა მოგიტევა, ვინაიდან მოინანიე ისინი“. მაგრამ მოწინააღმდეგე სულებმა მითხრეს: „მაგრამ როდესაც ქალაქიდან წახვედი, მინდორში იმრუშე შენი მიწისმუშაკის მეუღლესთან“. ეს რომ გაიგონეს, ანგელოზებმა ვერ იპოვეს კეთილი საქმე, რომელიც იმ ცოდვისთვის დაუპირისპირდებოდა და, მიმატოვეს რა, წავიდნენ.
მაშინ ბოროტმა სულებმა, წამიყვანეს რა, დამიწყეს ცემა და შემდეგ ქვემოთ ჩამიყვანეს; მიწა გაიხსნა და მე, ვიწრო შესასვლელებით, ვიწრო და მყრალი ხვრელების გავლით, ჩავედი ჯოჯოხეთის საპყრობილეების ყველაზე ღრმა სიღრმეებამდე, სადაც მარადიულ სიბნელეში არიან გამომწყვდეულნი ცოდვილთა სულები, სადაც არ არის სიცოცხლე ადამიანთათვის, არამედ მხოლოდ მარადიული ტანჯვა, დაუცხრომელი ტირილი და გამოუთქმელი კბილთა ღრჭენა. იქ ყოველთვის ისმის სასოწარკვეთილი ძახილი: „ვაი, ვაი ჩვენ! ოჰ, ოჰ!“ და შეუძლებელია გადმოცემა იქაური ყველა ტანჯვისა, არ შეიძლება მოყოლა ყველა იმ ტანჯვისა და ავადმყოფობისა, რაც ვიხილე. კვნესიან სულის სიღრმიდან, და არავინ არ წყალობს მათ; ტირიან, და არ არის ნუგეშისმცემელი; ევედრებიან, და არავინ ისმენს მათ და არ იხსნის მათ. და მე ვიყავი გამომწყვდეული იმ ბნელ, საშინელი მწუხარებით სავსე ადგილებში, და ვტიროდი და მწარედ ვგოდებდი მესამე საათიდან მეცხრემდე.
შემდეგ დავინახე მცირე ნათელი და იქ მოსული ორი ანგელოზი; გულმოდგინედ დავიწყე მათთვის ვედრება, რომ გამოვეყვანე იმ უბედური ადგილიდან, რათა ღვთის წინაშე მომენანიებინა.
ანგელოზებმა მითხრეს:
– ამაოდ ევედრები: არავინ გამოვა აქედან, სანამ საყოველთაო აღდგომის ჟამი არ დადგება.
მაგრამ რადგან განვაგრძობდი მათთვის ძლიერ ვედრებასა და თხოვნას და დავპირდი, რომ მოვინანიებდი ცოდვებს, ერთმა ანგელოზმა მეორეს უთხრა:
– თავდებად დაუდგები თუ არა მას იმაში, რომ მოინანიებს, თანაც მთელი გულით, როგორც დაგვპირდა?
მეორემ თქვა:
– თავდებად ვუდგები!
შემდეგ მან ხელი გაუწოდა მას. მაშინ იქიდან მიწაზე გამომიყვანეს და საფლავთან მიმიყვანეს, სადაც ჩემი სხეული ესვენა, და მითხრეს:
– შედი იმაში, რასაც განეშორე.
და აი, დავინახე, რომ ჩემი სული მარგალიტივით ბრწყინავდა, მკვდარი სხეული კი ტალახივით შავი იყო და აუტანელ სუნს აფრქვევდა, ამიტომ არ მინდოდა მასში შესვლა. ანგელოზებმა მითხრეს: – შეუძლებელია მოინანიო სხეულის გარეშე, რომლითაც სცოდავდი. მაგრამ მე ვევედრებოდი, რომ სხეულში არ შევსულიყავი. – შედი, – უთხრეს ანგელოზებმა, – თორემ ისევ იქ წაგიყვანთ, საიდანაც წამოგიყვანეთ. მაშინ შევედი, გავცოცხლდი და დავიწყე ყვირილი: „შემიწყალეთ მე!“
მაშინ წმინდა ტარასიმ უთხრა მას: – მიიღე საჭმელი. მან კი არ ისურვა ჭამა, არამედ ეკლესიიდან ეკლესიაში დადიოდა, პირქვე ეცემოდა და ცრემლებითა და ღრმა ოხვრით აღიარებდა თავის ცოდვებს და ყველას ეუბნებოდა: – ვაი ცოდვილებს: მათ მარადიული ტანჯვა ელის; ვაი მათ, ვინც არ ინანიებს, სანამ დრო აქვთ; ვაი თავისი სხეულის შემბილწველებს!
თავისი აღდგომის შემდეგ ტაქსიოტმა ორმოცი დღე იცხოვრა და მონანიებით განიწმინდა თავი; სამი დღით ადრე განჭვრიტა თავისი აღსასრული და მივიდა მოწყალე და კაცთმოყვარე ღმერთთან, რომელიც ჯოჯოხეთში ჩამოდის და ყველას ხსნას ანიჭებს.