წმიდათა ცხოვრების სატესტო ვერსია წარმოადგენს მანქანურ თარგმანს, შესაძლოა შეიცავდეს გრამატიკულ შეცდომებს!
ღირსი მამისა ჩვენისა იაკობ აღმსარებლის, ეპისკოპოსის ხსენება
ჩვენს ხელთ არსებული ცნობები წმინდა იაკობ აღმსარებლის შესახებ მეტად მწირი და არასრულია.
მხოლოდ ის ვიცით, რომ მან, ადრეული სიყრმიდანვე მოღვაწეობითი ცხოვრებისკენ მიდრეკილმა, მონაზვნური სქემა შეიმოსა და განუწყვეტელი მარხვითა და ლოცვით იმორჩილებდა თავის ხორცს.
წმინდა იაკობს მეტად უყვარდა წმინდა წერილის წიგნების კითხვა, რასაც წინ უძღოდა გონების ლოცვით განწმენდა. მოგვიანებით იგი ეპისკოპოსის ხარისხში იქნა აღყვანილი.
ხატმებრძოლი იმპერატორის კონსტანტინე კოპრონიმეს მეფობის ჟამს, წმინდა იაკობს აიძულებდნენ, უარი ეთქვა ხატთაყვანისცემაზე. მაგრამ მან არ დაემორჩილა უღმრთოებს, რისთვისაც მრავალ ტანჯვას დაატყდა თავს: იყო დევნილი, დატყვევებული, შიმშილითა და წყურვილით ნაწამები. მან მრავალი სხვადასხვაგვარი სატანჯველიც გადაიტანა, რომლებსაც მისი მტანჯველები იგონებდნენ. თავისი ტანჯვის ჟამს მან მიაბარა წმინდა სული ღმერთს, ვისთვისაც მოღვაწეობდა; მისგანვე მიიღო სასუფეველი ცათა, რათა მარადის ხარობდეს ზეცაში.
წმიდა კვირილე, კატანიის ეპისკოპოსი
წმიდა კვირილე წარმოშობით ანტიოქიიდან იყო; იგი მოციქულ პეტრეს მოწაფე გახლდათ და სწორედ მის მიერ დადგინდა კატანიის ეპისკოპოსად სიცილიაში. მან კეთილად და ღვთისმოსაურად მწყსო თავისი სამწყსო, ურწმუნონი ქრისტეს სარწმუნოებაზე მოაქცია და მრავალი სასწაული მოახდინა, რომელთაგან ერთს ვახსენებთ.
იმ მხარეში ერთი წყარო იყო, რომელსაც მწარე წყალი მოედინებოდა; ხოლო ღმერთშემოსილმა მღვდელმთავარმა კვირილემ, ღვთისადმი ლოცვის შემდეგ, იმ წყაროს სიმწარე სიტკბოებად გარდაქმნა. ამის ხილვისას, ელინმა მთავარმა, კერპთაყვანისმცემელმა, ირწმუნა ქრისტე, და მასთან ერთად მრავალმა სხვამაც ირწმუნა.
ღრმა სიბერეს მიღწეულმა, წმიდა კვირილემ წმიდათაგანი განსვენებით მიიცვალა და პატივით დაიკრძალა იმავე კუნძულზე, კურნებას უყოფდა მისდამი სარწმუნოებით მოლტოლვილთ.
ხსენება წმიდისა მამისა ჩვენისა თომასი, კონსტანტინოპოლელი პატრიარქისა
წმიდა მამა ჩვენი თომა, მრავალი სათნოების, გონიერებისა და ღვთისმოსაობისთვის, ღირსის იოანე მმარხველის მიერ დიდი კონსტანტინოპოლის ეკლესიის დიაკვნად იქნა დადგენილი, ხოლო მავრიკის მეფობის დროს საკელარიად იქნა ხელდასხმული. უწმიდესი იოანესა და მისი შემცვლელი ნეტარი პატრიარქი კირიაკეს გარდაცვალების შემდეგ, ტირან ფოკას ზეობისას, წმიდა თომა პატრიარქად დაინიშნა და მშვენივრად განაგებდა თავის ტახტს, მზრუნველად მწყემსავდა ქრისტეს სიტყვიერ სამწყსოს.
მისი პატრიარქობის დღეებში გალატიის მხარეში შემდეგი სასწაული მოხდა. იქ, ზოგიერთ ქალაქში, ლიტანიობისა და ჯვრით მსვლელობისას დიდ ჯვრებს ატარებდნენ; ეს ჯვრები თავისით, საოცარი და შეუჩერებელი ძალით იწყებდნენ რყევას, ერთმანეთს ეხეთქებოდნენ და იმსხვრეოდნენ. როდესაც ამ სასწაულის ხმა ყველგან გავრცელდა, კონსტანტინოპოლელმა უწმიდესმა პატრიარქმა თომამ იმ მხარიდან წმიდა თეოდორე სიკეოტელი, წინასწარმეტყველი და სასწაულთმოქმედი კაცი, მოუხმო და ჰკითხა მას ამ სასწაულის შესახებ და იმაზე, თუ რას მოასწავებდა ეს სასწაული. წმიდა თეოდორემ უამბო, რომ სასწაული ნამდვილად მოხდა, მაგრამ რას ნიშნავდა, ამის თქმაზე უარს ამბობდა და ამბობდა, რომ ამ უცნობ საიდუმლოს არ იცნობდა. მაშინ უწმიდესი პატრიარქი თომა მის ფეხებში ჩაუვარდა თხოვნით და თავისი ასეთი სიმდაბლით დაარწმუნა ბერი, რომ მომავალი ეწინასწარმეტყველებინა. ამის შემდეგ ბერმა თქვა, რომ ჯვრები თავისით ირხეოდნენ, ეხეთქებოდნენ და იმსხვრეოდნენ, რაც ნიშანი იყო მრავალი უბედურებისა და განადგურებისა ღვთის ეკლესიისა და ბერძნული სამეფოსთვის, როგორც გარეშე, ისე შინაგანი მტრებისგან: გარედან მოხდებოდა ბარბაროსთა მძიმე შემოსევა, ხოლო სახელმწიფოს შიგნით ქრისტიანებს შორის სარწმუნოებაში განხეთქილება მოხდებოდა და დაიწყებდნენ ერთმანეთის დევნასა და განადგურებას, და ყოველივე ეს მალე მოხდებოდა. ეს რომ გაიგონა, პატრიარქი შეძრწუნდა და ღირს მამას სთხოვა, რომ მისთვის ელოცა ღმერთისთვის, რათა ღმერთს მანამდე მოეღო სული, ვიდრე დადგებოდა ნაწინასწარმეტყველები უბედურება, რათა მას არ ეხილა ასეთი უბედურებები ეკლესიაზე.
ცოტა ხნის შემდეგ, როდესაც ღირსი თეოდორე ჯერ კიდევ კონსტანტინოპოლში, წმიდა სტეფანეს ეკლესიასთან რჩებოდა, პატრიარქი დაავადდა და გაგზავნა მაცნე ღირს მამასთან, რომელიც კელიაში იყო განმარტოებული და მარხულობდა, რათა ეცნობებინა თავისი ავადმყოფობის შესახებ და ეთხოვა, რომ მისთვის ღვთისგან სწრაფი აღსასრული გამოეთხოვა. წმიდა მამა უარს ამბობდა, არ სურდა, მაგრამ ნეტარმა პატრიარქმა თომამ კვლავ გაუგზავნა მას გულმოდგინე თხოვნა, რადგან სურდა, ეკლესიაზე უბედურების დადგომამდე განშორებოდა სხეულს. მაშინ ღირსმა თეოდორემ, თავისი სურვილის საწინაინააღმდეგოდ, შეასრულა უწმიდესი პატრიარქი თომას ნება, ილოცა ღმერთს მისი სიკვდილისთვის და შეუთვალა: „მიბრძანებ, მოვიდე შენთან, თუ იქ შევხვდებით ერთმანეთს ღვთის წინაშე?“ წმიდა თომამ მაცნეს მეშვეობით უპასუხა: „ნუ შეწყვეტ, მამაო, შენს დუმილს, კმარა ჩემთვის ის, რაც თქვი: „იქ შევხვდებით ერთმანეთს ღვთის წინაშე““. და იმავე დღეს, საღამოსკენ, უწმიდესი პატრიარქი თომა სიხარულით განეშორა სხეულს და მივიდა უფალთან იმავე ფოკას მეფობის დროს.
წმიდა თომას გარდაცვალების შემდეგ საპატრიარქო ტახტი დაიკავა სერგიმ, იმავე დიდი ეკლესიის დიაკვანმა, რომელიც თავიდან მართლმადიდებელი იყო, შემდეგ კი გარყვნილი გახდა და მონოთელიტური, სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ერთნებათა ერესის მეთაურად იქცა, რომელიც უსამართლოდ აღიარებს უფალ ქრისტეში მხოლოდ ერთ ნებას. მაშინ დადგა უბედურებები ეკლესიისთვის: განხეთქილება, განადგურება, წამება და მართლმადიდებელთა დევნა ერეტიკოსთაგან; ამავე დროს, ღვთის ნებით, ერესების გამრავლების გამო, დაიწყო მძიმე ომი სპარსელებთან, ბერძნული მხარეების ტყვედ აყვანა და ცეცხლითა და მახვილით გაპარტახება; სპარსელებმა აიღეს იერუსალიმი და წმიდა ჯვრის პატიოსანი ხე ტყვედ იქნა აღებული და სპარსეთში წაიღეს; ასე სრულდებოდა ყველა უბედურება, ნაწინასწარმეტყველები ზემოხსენებული სასწაულით ჯვრებთან დაკავშირებით და წმიდა თეოდორე სიკეოტელის წინასწარმეტყველებით. ამ უბედურებების საკუთარი თვალით არდასახვისთვის, უწმიდესმა პატრიარქმა თომამ სიკვდილი ამჯობინა სიცოცხლეს და თავისი თხოვნით ნეტარი აღსასრული მიიღო ამ საშინელი დროის დადგომამდე. მან მწყემსავდა ქრისტეს ეკლესიას სამი წელი და ორი თვე, ბევრს ებრძოდა ერეტიკოსებს, ინახავდა მართლმადიდებლურ სწავლებას და ჭეშმარიტად პატივს მიაგებდა ქრისტეს, ღმერთსა ჩვენსა, რომლისა არს დიდება მამისა თანა და სულისა წმიდისა თანა უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.