წმიდათა ცხოვრების სატესტო ვერსია წარმოადგენს მანქანურ თარგმანს, შესაძლოა შეიცავდეს გრამატიკულ შეცდომებს!
ღირსი მამა ჩვენი სვიმეონ დივნოგორელი
ერთი ჭაბუკი, სახელად იოანე, მშობლებთან ერთად ედესიდან ანტიოქიაში ჩამოვიდა. იოანე ქორწინების ასაკში იყო, ამიტომ მისმა მშობლებმა, როდესაც აქ მშვენიერი ქალწული, სახელად მარფა იხილეს, მის მამასა და დედას ჰკითხეს, ხომ არ დასთანხმდებოდნენ, თავიანთი ვაჟისთვის მიეთხოვებინათ იგი. მათ ეს მარფას უამბეს. მაგრამ ქალწულს არ სურდა ქორწინებაში შესვლა, რადგან გადაწყვეტილი ჰქონდა თავი ქრისტეს, თავის ღმერთსა და უფალს განეწმინდა, რათა სიწმინდით დაეცვა თავისი ქალწულება. მაგრამ რაკი მშობლები აიძულებდნენ დაქორწინებას, მარფა მათგან წავიდა და სასწრაფოდ ანტიოქიის მახლობლად მდებარე ნათლისმცემლის ეკლესიისკენ გაემართა. იქ მისულმა, პირქვე დაემხო და ცრემლებით დაიწყო ლოცვა უფლისადმი, ევედრებოდა მას, ისე მოეწყო ყველაფერი, როგორც მისთვის სასარგებლო და საცხოვნებელი იქნებოდა. და ჰქონდა ამ ეკლესიაში მარფას ხილვა, რომელიც უბრძანებდა მას, დამორჩილებოდა მშობლებს და დაქორწინებულიყო. ღვთის ნების შემსრულებელი ქალწული იოანეს დაქორწინდა, თანაც იგი არამარტო მისი შემწე იყო ყველა საერო საქმეში, არამედ ხელმძღვანელიც, რომელიც მას ყოველ კეთილ საქმეზე მოძღვრავდა; მარფა ამკობდა თავის ცხოვრებას მარხვით, თავშეკავებითა და ლოცვით, ცდილობდა ღმერთისთვის სათნო ყოფილიყო. პატიოსანი მარფა ხშირად მიდიოდა ნათლისმცემლის ეკლესიაში და აქ დიდი გულმოდგინებით ლოცულობდა იოანე ნათლისმცემლისადმი, სთხოვდა მას, თავისი ლოცვებით გამოეთხოვა მისთვის ღვთისგან ნიჭი – ვაჟი შეეძინა; ამასთან, მარფა დაჰპირდა, რომ მას, ისევე როგორც ოდესღაც ანა სამუელისა, ღვთის სამსახურისთვის მიუძღვნიდა. ერთი წლის შემდეგ, როდესაც მარფა ღამით ლოცულობდა და ჩაეძინა, მას წმინდა იოანე ნათლისმცემელი გამოეცხადა და უთხრა: – „იმედი გქონდეს, დედაო. შენი ლოცვა მიღებულია და მიიღებ იმას, რასაც ითხოვ. ღვთის კეთილგანწყობის ნიშნად კი მიიღე ეს კეთილსურნელება (ამასთან ერთად, მან მას კმევის საცეცხლური მისცა კეთილსურნელებით); აკმიე ამ საცეცხლურით შენს სახლს.“
ძილიდან გამოღვიძებულმა მარფამ ხელში საცეცხლური იპოვა, საიდანაც გამოუთქმელი კეთილსურნელება გამოდიოდა.
შემდეგ მას კვლავ გამოეცხადა უფლის ნათლისმცემელი და უთხრა: – „წადი შენს ქმართან, რადგან დაორსულდები და ვაჟს შობ, რომელსაც სვიმეონს დაარქმევ. ის მხოლოდ შენი მარჯვენა მკერდიდან მიიღებს რძეს, მარცხენას კი სრულიად არ შეეხება. ის მარჯვენის ძე იქნება; ის არ შეჭამს არც ხორცს, არც ღვინოს, არც ადამიანის ხელით ოსტატურად მომზადებულ არანაირ სხვა საჭმელს; მისი საზრდო იქნება მხოლოდ პური, თაფლი, მარილი და წყალი. შენ დიდი ყურადღებით უნდა აღზარდო იგი, როგორც წმინდა ჭურჭელი, რომელიც განკუთვნილია უფალ ღმერთს ჩვენსას სამსახურებლად. მისი დაბადებიდან ორი წლის შემდეგ, შენ მას ჩემს ეკლესიაში მიიყვან და აქ მონათლავთ; როდესაც ჩვილი ნათლობის მადლის ღირსი გახდება, მაშინ ყველასთვის ცხადი გახდება, თუ რა გამოვა მისგან.“
მარფამ, შიშითა და სიხარულით აღვსილმა ასეთი ხილვისგან, დიდი მადლობა შესწირა ღმერთს და უფლის წმიდა იოანე ნათლისმცემელს. შემდეგ, ქმრის სახლში დაბრუნებულმა, მისგან დაორსულდა, და როდესაც დრომ მოიწია, ტკივილის გარეშე შვა ვაჟი და დაარქვა მას სვიმეონი. მარფა ჩვილს თავისი მარჯვენა მკერდით კვებავდა. ზოგჯერ, ხილვაში ნათქვამ წმინდა იოანე ნათლისმცემლის სიტყვების გამოცდით, ჩვილს მარცხენა მკერდს აძლევდა; მაგრამ ჩვილი ტირილით იბრუნებდა სახეს მარცხენა მკერდიდან და არავითარ შემთხვევაში არ სურდა მისგან რძის მიღება. საოცარი იყო ისიც, რომ რომელ დღესაც მარფა ხორცს ჭამდა ან ღვინოს სვამდა, იმ დღეს ჩვილი სრულიად არ მიიღებდა რძეს დედის მკერდიდან და მშიერი რჩებოდა მეორე დღემდე. ჩვილის მიერ საკვების არმიღების მიზეზის გაგების შემდეგ, მარფამ დაიწყო თავის შეკავება ხორცისა და ღვინის ჭამისგან და ასე კვებავდა მას, ვინც დიდი მმარხველი უნდა ყოფილიყო, თავად კი მუდმივ მარხვასა და ლოცვაში იმყოფებოდა.
მას შემდეგ, რაც ჩვილს ორი წელი შეუსრულდა, მშობლებმა ის ნათლისმცემლის ეკლესიაში მიიყვანეს და იქ მონათლეს. ნათლობის შემდეგ კი ჩვილი მაშინვე ალაპარაკდა და ცხადად თქვა შემდეგი სიტყვები: – „მყავს მამა, და არ მყავს მამა; მყავს დედა, და არ მყავს დედა!“
ამ სიტყვებს ის შვიდი დღის განმავლობაში იმეორებდა. მშობლები მეტად უკვირდათ ამას და წინასწარ ხედავდნენ, რომ მათი ჩვილი მიწიერ საქმეებს კი არა, ზეციურს მიბაძავდა. როცა ჩვილმა დედის რძე ჭამა, მისი კვება პურით, თაფლითა და წყლით დაიწყეს, რადგან ხორცის ჭამა არავითარ შემთხვევაში არ უნდოდა, ისევე როგორც არაფერი მოხარშული.
როდესაც ჩვილს მეექვსე წელი შეუსრულდა, ანტიოქიაში მიწისძვრა მოხდა (იუსტინიანე დიდის მეფობის ჟამს) 3424. ამ მიწისძვრის დროს დაინგრა ქვის სახლი, რომელშიც სვიმეონის მშობლები ცხოვრობდნენ; მამამისი დაღუპა ჩამონგრეულმა სახლმა, დედა კი ცოცხალი გადარჩა, რადგან ღვთის განგებით, ამ მიწისძვრის დროს სახლიდან გამოსული იყო და ტაძარში იმყოფებოდა; ჩვილი სვიმეონიც მაშინ თავის სახლში კი არა, წმიდა პირველმოწამე სტეფანეს ეკლესიაში იმყოფებოდა, სადაც ღმერთმა ის მთლად და უვნებლად დაიცვა. ეკლესიიდან გამოსულმა სვიმეონმა არ იცოდა, რომელი გზით წასულიყო სახლში, რადგან ყველგან დანგრეული სახლების ნანგრევები ეყარა. ვერ იპოვა რა თავისი სახლი, დიდხანს დაეხეტებოდა, ანტიოქიის ნანგრევებზე დადიოდა; ბოლოს, ერთმა ღვთისმოსავმა ქალმა, რომელიც იცნობდა მის მშობლებს, ის მხრებზე აიყვანა და ქალაქიდან არცთუ ისე შორს მდებარე მთაზე მიიყვანა, სადაც თვითონ ცხოვრობდა.
ნეტარმა მარფამ კი, სვიმეონის დედამ, შეიტყო რა, რომ მისი სახლი დაინგრა და იფიქრა, რომ მის ქმართან ერთად მისი ვაჟიც დაიღუპა, ქვის კედლებით ქვეშ მოყოლილი, დიდ ტირილს მიეცა. ამის შემდეგ შვიდი დღის შემდეგ მას წმიდა იოანე ნათლისმცემელი გამოეცხადა და უთხრა, რომ მისი ყრმა ცოცხალი იყო, ასევე მიუთითა ადგილი, სადაც ის იმყოფებოდა. მარფა მაშინვე იმ მთისკენ გაემართა. იქ მისულმა მან სვიმეონი აღნიშნულ ქალთან იპოვა, ეს უკანასკნელი კი გაკვირვებით უთხრა სვიმეონის დედას, რომ ყრმას იმ შვიდი დღის განმავლობაში არაფერი უგემია, გარდა მცირე რაოდენობის პურისა და წყლისა. მისი წაყვანის შემდეგ დედა მასთან ერთად ნათლისმცემლის ეკლესიისკენ გაემართა და იქ ღმერთს და მის წმიდა მსახურს, იოანე ნათლისმცემელს, მადლობა შესწირა ყრმის ცოცხლად შენარჩუნებისთვის; შემდეგ თავისთან დაბრუნდა.
ერთხელ, როცა მარფა თავის თავში ფიქრობდა ყრმის შესახებ მისეულ ხილვებზე და მრავალ საოცარ საქმეზე, რაც უკვე მოხდა ყრმასთან დაკავშირებით, უკვირდა, რა გამოვიდოდა მისი შვილისგან; ჩაეძინა რა, ასეთი ხილვა ჰქონდა: მოეჩვენა, რომ ფრთები მიიღო და სიმაღლეზე აფრინდა, ხელში ყრმა ეჭირა; უფლისთვის შესაწირავად მიჰქონდა და ამბობდა:
– მსურს ვიხილო, შვილო ჩემო, შენი ასეთი ამაღლება. მშვიდობით განმსვენოს ჩემმა შემოქმედმა მე, ვინც მრავალ ქალზე მეტად იკურთხა, რადგან უზენაესს ჩემი მუცლის ნაყოფს ვუძღვნი.
ამის შემდეგ მარფა თავის ვაჟთან ერთად დასახლდა ანტიოქიაში, ერთ ადგილას, რომელსაც „ქერუბიმი“ ერქვა. ეს სახელწოდება იმ ადგილს შემდეგი მიზეზით ეწოდა: ტიტუსმა, ვესპასიანეს ძემ, რომაელთა იმპერატორმა 3425, იერუსალიმის დაპყრობის შემდეგ, იერუსალიმის ტაძრიდან წაიღო აღთქმის კიდობანზე მდგარი ორი ოქროს ქერუბიმი და ანტიოქიაში ჩაიტანა. სწორედ ის ადგილი, სადაც ეს ქერუბიმები იდგა, „ქერუბიმად“ იწოდებოდა.
იმ დროს, როცა ნეტარი მარფა აქ თავის ყრმასთან ერთად იმყოფებოდა, სვიმეონს ასეთი ხილვა ჰქონდა: მან იხილა უფალი იესო ქრისტე, რომელიც მაღალ ტახტზე იჯდა, თანაც მისკენ ყველა მხრიდან უამრავი მართალი მიდიოდა; ტახტის წინ სიცოცხლის წიგნი იყო გახსნილი, რომლის მიხედვითაც სამართალი ხდებოდა; აღმოსავლეთით ჩანდა ნეტარების სამოთხე, დასავლეთით კი ცეცხლოვანი გეენა. შემდეგ სულიწმიდამ უთხრა სვიმეონს:
– ისმინე, ყრმაო, და გაიგე ყველაფერი, რასაც აქ ხედავ; ეცადე ღმერთს სათნოეყო, და მაშინ დაიმსახურებ იგივე პატივსა და დიდებას, რაც სხვა წმიდანებს, და მიიღებ გამოუთქმელ სიკეთეს, რაც განმზადებულია უფლის ყველა მოყვარულისთვის.
ამ ხილვის შემდეგ, ყრმა ღვთიური სიბრძნით აღივსო და მიიღო გამოცხადება და ხილვა მრავალი უცნობი და საკვირველი საიდუმლოსი.
გარკვეული დროის შემდეგ სვიმეონმა იხილა ერთი მამაკაცი, საოცარი სახით, შემოსილი თეთრი სამოსით, რომელმაც უთხრა:
– გამომყევი.
სვიმეონი გაჰყვა მას. გამოცხადებულმა მამაკაცმა ის ტიბერინეთის მხარეში მიიყვანა, რომელიც სელევკიის მახლობლად მდებარეობდა. მამაკაცმა ყრმა პილად წოდებულ ადგილას მიიყვანა. აქ ყრმა უდაბნოს მთაში იმყოფებოდა და ცხოვრობდა მხეცებთან, როგორც კრავებთან. მისი თანამცხოვრებლები მხოლოდ მხეცები იყვნენ, ისე რომ ადამიანთაგან არავის უნახავს იგი. ღამით და დღისით მას ენით გამოუთქმელი ნათელი განანათებდა. სვიმეონი საჭმელს იმ ნათელი მამაკაცის ხელიდან იღებდა, რომელმაც ის აქ მოიყვანა. ის მამაკაცი ხშირად ეცხადებოდა მას, ასწავლიდა ყოველფერს და თავის დროზე საჭმელს აწვდიდა.
გარკვეული ხნის შემდეგ, იმავე მამაკაცის დარიგებით, სვიმეონი მთის წვერზე ავიდა და იქ პატარა მონასტერი იპოვა, რომლის იღუმენი იყო ნეტარი იოანე, რომელიც სვეტზე იდგა. ამ იღუმენს ხშირად ჰქონდა ხილვები, რომლებიც მიუთითებდნენ, რომ მასთან ნეტარი ყრმა სვიმეონი მოვიდოდა. მაგალითად, მან ნახა ყრმა თეთრი სამოსით, ზოგჯერ ეტლით მიემართებოდა მონასტრისკენ, ზოგჯერ ჰაერში დაფრინავდა და მონასტერზე ლივლივებდა, ზოგჯერ ნათელ სვეტზე იდგა და სვეტთან ერთად მონასტერს უახლოვდებოდა. ამ ნეტარმა იოანემ ნახა ანგელოზიც, რომელიც მას იმ ყრმაზე მიუთითებდა და ეუბნებოდა:
– აი, ეს არის ის, ვისი მეშვეობითაც შენ ხსნას მოიპოვებ.
ყველა ამ ხილვის შესახებ იღუმენი იოანე მასთან მყოფ ბერებს ესაუბრებოდა.
როდესაც, ღვთის განგებით, მის მონასტერში ნეტარი სვიმეონი მივიდა, ბერებს მეტად უკვირდათ, რომ ასეთი პატარა ბავშვი, ჯერ კიდევ ექვსი წლისაც არ იქნებოდა, მარტოს შეეძლო ასეთ უდაბნოში სიარული და მონასტრის პოვნა. იღუმენმა იოანემ კი, თავისი სვეტიდან სვიმეონის დანახვისას, მიხვდა, რომ ეს სწორედ ის ყრმა იყო, რომელსაც ის თავის ხილვებში არაერთხელ ჭვრეტდა. მეტად გაიხარა ყველაფერი მომხდარით, იოანემ სვიმეონი თავისთან მოიხმო, ხელში აიყვანა და აკოცა, ცრემლებით უმადლოდა ღმერთს. ყრმა კი სახით მეტად ლამაზი იყო, ქერათმიანი, მისი მზერა სუფთა და ნათელი იყო, რაც ყველას უჩვენებდა მის სულიერ სიკეთეს; ყრმა იყო მშვიდი, მდუმარე, სწრაფი პასუხის გაცემაში, გონიერი სიტყვით, ზეციური ნიჭებით აღსავსე. სვიმეონი იმ მონასტერში ყველასგან განცალკევებით იმყოფებოდა, პირს მდუმარებაში ინახავდა. მისი მარხვა ასეთი იყო: ზოგჯერ სამი დღის შემდეგ, ზოგჯერ შვიდი, ზოგჯერ კი ათი დღის შემდეგ ჭამდა წყალში ჩალბობილ ბარდას და სვამდა ძალიან ცოტა წყალს. ყოველივე ამის დანახვაზე იღუმენი იოანე მეტად უკვირდა.
იმ მონასტერში ცხოვრობდა ერთი უბრალო მწყემსი, რომელიც ფარას მწყემსავდა. იმ ყრმის ზებუნებრივი მარხვის დანახვისას, მას ეშმაკეული შური აღეძრა მის მიმართ და მისი მოკვლა განიზრახა. მაგრამ როდესაც მან თავისი ბოროტი განზრახვის აღსრულება დაიწყო, მაშინვე მისი ხელი განუხმდა; ის მთელი სხეულით დასნეულდა, ისე რომ სიკვდილთან ახლოს იყო; ამის შედეგად მან თავისი ცოდვა აღიარა იღუმენთან და ნეტარ სვიმეონთან და მოინანია იგი. ყრმამ კი, არაბოროტმა, არამხოლოდ მიუტევა მას ცოდვა, არამედ ილოცა ღმერთთან მის განკურნებაზეც, და მაშინვე, როგორც კი შეეხო მის გამხმარ ხელს, ის განიკურნა და იმ ადამიანის მთელი სხეული ჯანმრთელი გახდა. ამ დროიდან იღუმენმა და ძმებმა კიდევ უფრო მეტად დაიწყეს ამ ნეტარი ყრმის პატივისცემა, რადგან მასში ხედავდნენ იმას, ვინც ღმერთმა თავისი მსახურებისთვის დედის მუცლიდანვე წინასწარ ამოარჩია.
გარკვეული ხნის შემდეგ ნეტარმა სვიმეონმა გულმოდგინედ დაიწყო ძმების თხოვნა, რომ მისთვის სვეტი აეგოთ აბბა იოანეს სვეტის მახლობლად; მისი სურვილის თანახმად, სვეტი იოანეს სვეტის გვერდით აიგო. ყრმა მასზე ავიდა, სულ შვიდი წლის იყო, ნეტარი იოანეს მიერ ბერულ სამოსელში შემოსილი. და იდგა ის სვეტზე, აბბა იოანეს ბაძავდა.
მისი სვეტზე მოღვაწეობის დასაწყისში, მას გამოეცხადა ჩვენი უფალი იესო ქრისტე ყრმის სახით, რომელიც ენით გამოუთქმელი მშვენიერებით ბრწყინავდა. ამ ყრმის დანახვისას, წმინდა სვიმეონი მისდამი სიყვარულით აენთო მთელი თავისი გულიდან. როდესაც კი მიხვდა, რომ ეს მისი ღმერთი და უფალი იყო, მან გაბედულად ჰკითხა მას:
– უფალო, როგორ გაკრეს შენ ჯვარზე იუდეველებმა?
უფალმა კი, თავისი ხელები ჯვარედინად გაშალა და უთხრა:
– აი, ასე გამაკრეს მე იუდეველებმა ჯვარზე; თუმცა მე თვითონ კეთილინებე, რომ ჯვარცმას მივეცი თავი. შენ კი გამბედე და განმტკიცდი, ჩემთან ერთად ჯვარცმით მთელი შენი სიცოცხლის დღეებში.
ამ დროიდან წმინდა სვიმეონმა თითქოს სრულიად დაივიწყა თავისი სხეული და უსხეულო ქმნილებებს დაემსგავსა, ანგელოზებრივ ცხოვრებას ატარებდა და თავისი ღვაწლით მოძღვარ იოანესაც კი აღემატებოდა. იოანე ყოველ ღამე ოცდაათ ფსალმუნს გალობდა, სვიმეონი კი ორმოცდაათს, ზოგჯერ ოთხმოცსაც კი, ხშირად მთელ ფსალმუნს ერთ ღამეში გალობდა, სრულიად არ ეძინებოდა; დღისით კი წმინდანი განუწყვეტლივ აქებდა უფალს. მოძღვარი, სვიმეონის სიყმაწვილის შემბრალებელი და იმის შიშით, რომ ამხელა შრომით არ დაუძლურებულიყო, არიგებდა მას და ეუბნებოდა:
– შვილო! შეეშვი შენს ადამიანურ ძალას აღმატებულ შრომას, ისე რომ ჩვენც არ გვაძინებ; შენთვის საკმარისზე მეტია, რომ შენი დაბადებიდანვე ქრისტესთან ერთად ეცვი ჯვარს; აუცილებელია, რომ მცირეოდენი ზრუნვა მაინც გქონდეს შენს სხეულზე; აუცილებელია, რომ მცირე ხნით მაინც მიეცე ძილს და ზომიერად მიიღო საკვები, რათა შეძლო ბოლომდე გაუძლო სამარხვო ცხოვრების ღვაწლს; რადგან საჭმელი და სასმელი არ აბილწავს ადამიანს, როგორც თავად უფალი ამბობს თავის წმინდა წერილში:
„ყოველი მოძრავი, რაც ცოცხლობს, თქვენთვის საჭმელი იქნება; მწვანე ბალახივით ყველაფერს გაძლევთ თქვენ“ (დაბადება 9:3).
ნეტარმა სვიმეონმა უპასუხა მოძღვარს:
– თუმცა საჭმელი არ აბილწავს ადამიანს, მაგრამ ის ბადებს ცოდვილ აზრებს, ბინდავს გონებას, ამკვიდრებს ვნებას, სულიერ ადამიანს ხორცეულად აქცევს, მის აზრებს მიწიერი ვნებებისკენ მიმართავს; ჩვენ კი, ბერებს, გვმართებს დღე და ღამე უფლის კანონში დავმოძღვრათ, რათა არ დავეცეთ ძილის ცდუნებაში და არ ჩავვარდეთ მწუხარებაში, როგორც ამბობს წინასწარმეტყველი:
„სული ჩემი დაუძლურდა მწუხარებისგან“ (ფსალმუნი 118:28). განსაკუთრებით ღვთის სადიდებლად უნდა გავაღოთ ბაგეები დაუძინებელი სიფხიზლით, და მაშინ მოვიზიდავთ ჩვენზე სულიწმიდის მადლს. თუმცა, რა გესაქმება შენ, პატიოსანო მამაო, ჩემს სიტყვებთან? მე ჩემთვის, მაგრამ არანაირად სხვებისთვის, ვუთითებ კანონს, რადგან მე აუცილებლად უნდა დავთრგუნო ჩემი ახალგაზრდა სხეული ამხელა ღვაწლით.
მოძღვარი დიდად გაოცდა ყრმის ასეთი გონივრული პასუხით.
ერთხელ, როდესაც სვიმეონი სულიწმიდის ნათლით იყო გაბრწყინებული, მას გამოეცხადა ეშმაკის მთელი სამეფო და ყველა დემონური ხილვა, რადგან მან იხილა თავად სიბნელის მთავარი, რომელიც იჯდა დიდ ტახტზე, თავზე ედგა გვირგვინი, რომელიც ბრწყინავდა, და დემონთა ლაშქარი იდგა მის წინაშე; სიბნელის მთავრის წინაშე ჩანდა ყველა ამქვეყნიური ცდუნება, რომელსაც ის ამზადებდა: ოქრო, ვერცხლი, ძვირფასი ქვები, მარგალიტები; ეს ყველაფერი თითქოს რაღაც ჭაობში იყო; ყველგან ისმოდა საყვირების, სტვირებისა და სხვა მუსიკალური ინსტრუმენტების ხმები. და ჩანდა ცოდვა ლამაზი ქალის სახით, რომელსაც მოსდევდნენ მაცდუნებელი მსახურები, რომლებიც ადამიანებს ცოდვისკენ აცდუნებდნენ: ჩანდა ამაოების სული, უწმინდურების სული, სიზარმაცის სული და ვერცხლისმოყვარეობის სული; ჩანდა გველი, რომელიც არასოდეს კმაყოფილდებოდა თავისი პირით, მზად იყო მთელი სამყარო გადაეყლაპა. ეს მაცდუნებელი სულები ცდილობდნენ სვიმეონიც ცოდვისკენ მიექციათ; ისინი სხვადასხვა მზაკვრული სიტყვებით მოუწოდებდნენ მას ცოდვისკენ, მაგრამ მან, თავისი ჩვეული იარაღით – პატიოსანი ჯვრის ნიშნით – დაიცვა თავი და ქრისტეს სახელის მოხმობით, ყოველთვის განდევნიდა მისგან ყველა იმ დემონურ ხილვას, ისევე როგორც მზე განდევნის სიბნელეს. ეკლესიისკენ გახედვისას კი სვიმეონმა იხილა ღვთის ტახტი, საიდანაც ღვთის დიდება გამოდიოდა, რომელმაც სვიმეონიც გააბრწყინა; ამ დროს წმინდა სვიმეონთან ეკლესიიდან მოვიდა ერთ-ერთი პატრიარქი, რომელსაც ხელში სურნელოვანი მირონი ეჭირა; სვიმეონის თავზე დაღვრით, მან თქვა:
– ამ მირონის ძალით განდევნე ეშმაკები! ზემოდან ღვთაებრივი ძალით შემოსილმა, ათასობით გაწყვიტე ისინი და ათი ათასობით დაამარცხე ისინი. გამბედაობა იქონიე, შემოქმედის იმედით, რადგან „მტერი არ მოერევა მას და უკანონობის ძე არ შეავიწროებს მას“ (ფსალმუნი 88:23).
ამ დროიდან ნეტარმა სვიმეონმა მიიღო ძალაუფლება უწმინდურ სულებზე და განდევნიდა მათ ადამიანებისგან, რომლებსაც კურნავდა ყოველგვარი სხვა დაავადებისგანაც.
ერთხელ ღვთის მსახურმა სვიმეონ მესვეტემ ასეთი სიტყვებით მიმართა ნეტარ მოძღვარს:
– მამაო! არც ისე დიდი ხნის წინ, სულ რამდენიმე დღის წინ, უფალმა გამიცხადა სატანის ძალაუფლება და მთელი მისი დამღუპველი სიმდიდრე; მე ვიხილე მისი მთელი მლიქვნელობა და მზაკვრობა, რომლითაც ის მართალ ადამიანებთან ბრძოლას ეწევა.
იოანემ კი უპასუხა სვიმეონს:
– ღმერთმა დაგიფაროს შენ, შვილო, მისი ყოველი მზაკვრობისგან.
სვიმეონმა თქვა:
– თუმცა ბოროტმა დემონურმა ძალამ მრავალი ბოროტების მიყენება მოგვიძრა, ამაში ის ვერაფერს მიაღწევს.
ბერმა კი, დაინახა რა, რომ ყრმა არაფრად აგდებდა დემონების ცდუნებებს და იმის შიშით, რომ მაღალ აზრში არ ჩავარდნილიყო, უთხრა მას:
– ყოველ შემთხვევაში, შვილო, უნდა ვუფრთხილდეთ დემონურ მრავალგვარ მზაკვრობას და არ არის საკმარისი მხოლოდ ჩვენს სათნოებაზე დაყრდნობა; რადგან ჩვენმა მტერმა რკინის ჩექმები ჩაიცვა, და მუდამ ცდილობს ბერების ცდუნებას; და ყოველთვის, როგორც კი ხელსაყრელ შემთხვევას დაინახავს, მძიმე ბრძოლას აღძრავს ბერებზე. ჩვენ კი აუცილებელია, რომ მუდამ ვევედრებოდეთ ღმერთს და დახმარებისთვის მოვუხმობდეთ ემანუელს, რათა ის მუდამ ჩვენთან იყოს და დაამარცხოს მტრის მთელი ძალა.
სანამ წმინდანები ასე საუბრობდნენ, სატანა, რომელმაც მათი საუბარი გაიგონა, რისხვით აღივსო და კბილების ღრჭიალი დაიწყო ახალგაზრდა მოღვაწის მიმართ; შემდეგ კი მისი შეშინება დაიწყო სხვადასხვა მოჩვენებითი ხატებით, გადაიქცეოდა ხან სასტიკ გველებად, ხან მხეცებად, მიეშურებოდა მასზე ყოველდღე და ყოველ ღამე და თითქოს მის გადაყლაპვას აპირებდა. ნეტარი სვიმონი კი, ყოვლისშემძლე ღმერთი ჰყავდა რა დამხმარედ, ჯვრის ნიშნით იცავდა თავს და ამბობდა:
– არ შემეშინდება „ღამის საშინელებისა, დღისით მფრინავი ისრისა, ბნელში მოარული წყლულისა, შუადღისას გამანადგურებელი ჟამისა“ (ფსალმ. 90:5-6).
დეკემბრის თვეში ღამით, კერძოდ, ღამის მეორე გუშაგობისას, ეშმაკმა, შეკრიბა რა მთელი თავისი ლაშქარი, უეცრად წმინდა სვიმონისკენ გაემართა და, სვეტის თავზე მოწყობილი სახურავი მოხადა, ნეტარი სვიმონი სვეტიდან ქვემოთ ჩამოაგდო. მაგრამ ყრმას ღვთის ხელი იცავდა; ამიტომაც წმინდანი სვეტთან იდგა დაუზიანებლად, სულით მხნედ, რადგან არაფრით არ შეუშინებია მტრის თავდასხმას. შემდეგ ეშმაკმა ზღვიდან ძლიერი და მძაფრი ქარი აღძრა; ქარიშხალი ამოვარდა, ჭექა-ქუხილის ხმა ისმოდა, ელვა ჩანდა, რომელიც მთელი ღამე ურტყამდა სვიმონის სვეტს. ღირსი იოანე კი, ფიქრობდა რა, რომ სვიმონი უკვე მოკლული იყო ჭექა-ქუხილითა და ელვით, ტირილი დაიწყო და ბერებს სთხოვდა წასულიყვნენ და ენახათ, ცოცხალი იყო თუ არა ყრმა და სვეტზე თუ იყო. ბერებმა კი არ უპასუხეს იოანეს, რადგან იმ ეშმაკისეული ცდუნების შიშის გამო თავიანთი სენაკებიდან არ გამოდიოდნენ; იყვნენ ბერებს შორის ისეთებიც, რომლებიც სიძულვილს გრძნობდნენ ყრმა სვიმონის მიმართ, დაემორჩილნენ რა დემონურ ცდუნებას. ბერები ერთმანეთს ეუბნებოდნენ: – სად არის იმ ყრმის მარხვა, რომელიც ადამიანურ ძალებს აღემატება? სად არის მისი ღვაწლი? სად არის სასწაულები? დაეხმაროს ახლა თვითონ თავის თავს!
ნეტარმა სვიმონმა კი, გაიგონა რა, რომ ბერი იოანე მასზე ტიროდა, ხმამაღლა შეჰყვირა მას და უთხრა:
– ნუ სწუხარ ჩემზე, მამაო, რადგან არაფერში არ დავზიანებულვარ, ქრისტეს მადლით დაცული; ეშმაკი კი შერცხვენილია.
როდესაც დადგა დილა, ბერები სვიმონის სვეტისკენ გაემართნენ, ფიქრობდნენ, რომ ყრმას უკვე მკვდარს იპოვნიდნენ, მაგრამ, დაინახეს რა ის ცოცხალი და მოხარული, როგორც ღვთის ანგელოზი სახით მოკაშკაშე, შერცხვათ. ბერი იოანესგან საყვედურით, შერცხვენილნი, თავიანთ სენაკებში დაბრუნდნენ.
ნეტარი სვიმონის შესახებ გაიგო ეფრემმა, ანტიოქიის მთავარეპისკოპოსმა. შეიტყო რა, თუ რაოდენ დიდ ღვაწლში ატარებდა ის თავის ცხოვრებას, ეფრემი მივიდა მასთან და, დაინახა რა ყრმა, სხეულით ასეთი ახალგაზრდა, მაგრამ უკვე საკმაოდ სრულყოფილი სათნო ცხოვრებაში, ქრისტესთან ერთად ჯვარცმული, ადიდა ღმერთი და ცრემლებით დაბრუნდა თავის ქალაქში, ყველგან მოქალაქეთა სარგებლობისთვის ყვებოდა ქრისტეს მონის მკაცრი სამარხვო ცხოვრების შესახებ.
ამ დროიდან ნეტარ სვიმონთან მრავალმა დაიწყო მისვლა, როგორც ბერებიდან, ისე ერისკაცებიდან – ზოგი იმისთვის, რომ ენახა ის, ზოგი იმისთვის, რომ მისი ღვთივსულიერი საუბრით დატკბობოდა და, ბოლოს, მესამენი იმისთვის, რომ განკურნებულიყვნენ თავიანთი სხეულებრივი სნეულებებისგან, რადგან სვიმონში უსასყიდლო მკურნალსა და მკურნალს ხედავდნენ.
ერთხელ ნეტარმა სვიმეონმა მასთან მისულებს სთხოვა მაგარი და უხეში თოკი და ყველასგან მალულად შემოიხვია ის სხეულზე ისე, რომ თოკი მის ძვლებამდე ჩაუვიდა; მისი სხეული წყლულებით დაიფარა, საიდანაც სისხლი მოედინებოდა; ძაძა, სისხლით გაჟღენთილი, წმიდანის სხეულს მიეკრო; მისი ხორცი უკვე ლპობას იწყებდა, მაგრამ წმიდა სვიმეონი მამაცურად ითმენდა თავის ღვაწლს; ბოლოს, მისი ლპობადი ხორციდან ცუდი სუნი გავრცელდა. ბერებმა, რომლებიც მასთან მიდიოდნენ სვეტზე, თავიდან არ იცოდნენ, საიდან მოდიოდა ეს სუნი; შემდეგ კი, წმიდანის დიდ ღვაწლს მიხვდნენ, ყველაფერი აბბა იოანეს აუწყეს. იოანემ, შეძრწუნებულმა ასეთი დიდი ღვაწლით, ბრძანა, ნელ-ნელა ამოეღოთ თოკი სვიმეონის სხეულიდან და აუკრძალა მას სხეულის ასეთი სასტიკი ტანჯვისთვის გადაცემა.
ნეტარ სვიმეონს ჰქონდა სწავლების მადლიც, რომელიც მდინარესავით მოედინებოდა მისი ბაგეებიდან. ძმების მოხმობით, ბერი იოანე უბრძანებდა სვიმეონს ქადაგება ეთქვა და თვითონაც სიყვარულით უსმენდა მას. და ამგვარად, ახალგაზრდა ყრმა იყო ბრძენი და სასარგებლო მოძღვარი მოხუცებისთვის, ვინაიდან მისი ბაგეები სულიწმიდის მადლით იყო აღვსილი.
ბერი იოანე მას სწავლების ნიჭის გამო ახალ დავითს უწოდებდა; ელაპარაკებოდა მას იმ ხილვაზეც, რომელიც მას სიზმარში ჰქონდა მასთან დაკავშირებით, კერძოდ, ამბობდა, რომ ხედავდა რაღაც ღვთაებრივ ძალას, რომელსაც მარჯვენა ხელში თაფლის ფიჭა ეჭირა, რომელიც ყრმის თავზე მოედინებოდა.
სხვა ბერმა ერთხელ ძმებს ჰკითხა, სვიმეონის სვეტზე მიუთითებდა: „ბინადრობენ თუ არა მტრედები ამ სვეტში?“ ძმებმა უპასუხეს: „არა“. მაშინ ბერმა თქვა: „მე ვნახე მტრედი, ნათელი შესახედაობის, რომელიც ყრმასთან შეფრინდა კარებიდან, შემდეგ ერთი საათის შემდეგ გაფრინდა მისგან და ცისკენ აღევლინა.“
იმ დროს, როცა ის ბერი ძმებს ესაუბრებოდა, ნეტარ სვიმეონს ჰქონდა ხილვა: მას ეგონა, რომ სიმაღლეზე იყო აღტაცებული და მთელ სამყაროს შემოუფრინავდა, თითქოს ფრთები ჰქონდა; შემდეგ მას წარმოედგინა, რომ შვიდი კიბით მაღალ მთაზე იყო აყვანილი, სადაც, წმიდა მოციქულ პავლეს მსგავსად, ხედავდა იმას, „რაც თვალს არ უნახავს“, ესმოდა ის, „რაც ყურს არ სმენია“ (1 კორ. 2:9).
წმიდა სვიმეონმა, იქიდან ჩამოსვლისას, თავის მეგზურს ჰკითხა: „რა იყო ეს, რაც ვნახე?“ მან კი უპასუხა: „ეს არის შვიდი ცა, რომლებზეც შენ იყავი აღტაცებული.“
შემდეგ წმიდანმა იხილა სამოთხე, მშვენიერი ბაღები, ბრწყინვალე და უზარმაზარი სასახლეები და მშვიდობის წყარო, რომელიც იქ მოედინებოდა. აქ ღირსმა არავინ ნახა, გარდა ადამისა და გონიერი ავაზაკისა.
როდესაც სვიმეონი გონს მოეგო, ყველაფერი ნანახი ბერ იოანეს უამბო. მან კი, მოისმინა რა, თქვა: „შვილო! კურთხეულ არს ღმერთი, რომელმაც შენ ასეთი მადლი გიბოძა.“
ამასობაში ყრმა უფრო და უფრო წარემატებოდა სამარხვო ღვაწლში. თუ მასთან მოდიოდა ვინმე, ვისაც ტანსაცმელი არ ჰქონდა, ის, თავისი ტანსაცმლის გახდით, აძლევდა მოსულს, თვითონ კი შიშველი რჩებოდა; ასე იქცეოდა ის არა მხოლოდ ზაფხულში, არამედ ზამთარშიც. ბერმა იოანემ არაერთხელ შემოსა იგი, თუმცა მას ეს არ უნდოდა, იმის შიშით, რომ ყრმა სიცივისა და ყინვისგან არ მომკვდარიყო. მაგრამ ყრმა, მკერდში ირტყამდა ხელს, ტიროდა და ამბობდა: „ვაი მე, საწყალს! აი, წმიდა ორმოცი მოწამე ქრისტეს სახელის გულისთვის ითმენდა სიცივესაც და ყინვასაც ტბაში 3428, მე კი მეშინია ოდნავ გაყინვაც კი. როგორ გადავრჩები ამ შემთხვევაში მარადიულ კბილთა ღრჭენას? როგორ შემიძლია წმიდანებთან ერთად მივიღო იგივე ხვედრი?“
და სვიმეონი დიდხანს გლოვობდა ასეთი და მსგავსი სიტყვებით.
ბერმა კი, გაბრაზებულმა, თქვა: „კიდევ რის გაკეთებას აპირებ შენს თავს, სვიმეონ? აი, მხოლოდ დანა გაკლია, რომ თავი მოიკლა!“
გარკვეული ხნის შემდეგ სვიმეონმა ასეთი ტანჯვა მოიგონა თავისი ხორცისთვის: ის თავის ფეხებზე დაჯდა და მთელი წლის განმავლობაში არ ადგა; ღირსის თეძოები და წვივები ამის გამო ლპობას შეუდგა, ისე რომ ლპობისგან ირგვლივ ცუდი სუნი ვრცელდებოდა. აბბა იოანემ, ექიმის მოხმობით, სთხოვა მას სვიმეონის წყლულები განეკურნა, მაგრამ სვიმეონმა, გაღიმებულმა, თქვა: „ცოცხალ არს ჩემი უფალი! დაე, არ შემეხოს ადამიანის ხელი ან დახმარება.“
უფალმა კი თავისი მადლით მიანიჭა მას ჯანმრთელობა, და ადგა ყრმა, ჯანმრთელი ორივე ფეხითა და თეძოებით, ისე რომ მათზე საერთოდ არ ჰქონდა წყლულების ან ჭრილობების ნარჩენები. მუხლებზე დადგომით, წმიდანი დიდხანს სწირავდა ღმერთს მადლობას თავისი განკურნებისთვის.
როდესაც დადგა სულთმოფენობის წმიდა დღესასწაული, სადღესასწაულო დილას ნეტარმა სვიმეონმა ჰკითხა ღირს იოანეს: – მამაო, ვინ არის ღირსი, მიიღოს სულიწმიდა ისევე, როგორც ის მიიღეს წმიდა მოციქულებმა ცეცხლოვან ენებში?
ბერმა უპასუხა: – ნუ ეძიებ იმას, რაც შენზე მაღლაა, და ნუ იძიებ იმას, რაც შენთვის უცნობია; იფიქრე იმაზე, რაც გიბრძანია.
ყმაწვილმა ამაზე თქვა: – წმიდა წერილში ნათქვამია: „მოშიშთა თვისთა სურვილსა ჰყოფს და ვედრებასა მათსა შეისმენს და აცხოვნებს მათ“.
ეს რომ თქვა, ყმაწვილმა ზეცად აღაპყრო თვალები და გულის სიღრმიდან ასეთი სიტყვებით შეევედრა ღმერთს: – უფალო, რომელმან მოავლინე სული შენი წმიდა შენს წმიდა მოწაფეებსა და მოციქულებზე, მომივლინე მადლის შენი ნიჭი მეც; „გამაგებინე მე, და ვისწავლო მცნებანი შენნი“, რადგან შეგიძლია „ყრმათა და ძუძუმწოვართა პირისაგან“ აღასრულო შენთვის ქება. მომივლინე სული შენი წმიდა, რათა ადამიანებს ვამცნო მარადიული სიცოცხლის სიტყვები.
მაშინ, როდესაც წმიდანი ასე ლოცულობდა, მასზე სულიწმიდა გადმოვიდა ციდან ანთებული სანთლის სახით და მისი გული აღავსო სიბრძნითა და გონებით, ისე რომ წმიდანმა მრავლის თქმა დაიწყო, ყველას ასწავლიდა საღმრთო წერილიდან; ვერავინ შეეწინააღმდეგებოდა მისში მცხოვრები სულის სიბრძნეს. და არა მხოლოდ ბაგეებით, არამედ წერილობითაც მრავალი სულისგამოსყიდველი საუბარი გადმოსცა ბერმონაზვნობაზე, მონანიებაზე, ქრისტეს განკაცებაზე, მომავალ სამსჯავროზე; გარდა ამისა, მან განმარტა წმიდა წერილის მრავალი გაუგებარი ადგილი.
ბერი იოანე დიდად უკვირდა ყმაწვილის ასეთ ნიჭს და ამბობდა: – ამ ყმაწვილზე აღსრულდა ის, რაც დავითმა დაწერა: „სიტყვამან უფლისამან გამოცადა იგი“. ახლა მივხვდი, რომ ის მრავალ საკვირველ საქმეს მოიმოქმედებს, თითქმის ისეთივე დიდებულს, როგორსაც მოციქულები.
ყველა დანარჩენი ბერი დიდად უკვირდა ყმაწვილს და მისი შიშიც კი დაიწყეს, არა მხოლოდ მისი სწავლებით, არამედ მის მიერ აღსრულებული სასწაულებითაც გაოცებულნი.
ზოგიერთმა იმ ბერებიდან ძილისეულ ხილვაში იხილა სამი სავანე, სამი ტახტი მათში და სამი გვირგვინი, რომლებიც ტახტებზე იდო. როდესაც იმ ბერებმა იკითხეს, ვისთვის იყო გამზადებული ასეთი დიდება, მათ გაიგონეს ხმა, რომელიც ამბობდა: – სვიმეონ ყმაწვილისთვის!
ღირსი სვიმეონი კი, თავისი ანგელოზებრივი ცხოვრებით მზესავით ბრწყინავდა, სულ უფრო და უფრო მაღლდებოდა მიწიერიდან ზეციურისკენ. მას სურდა კიდევ უფრო მაღალ სვეტზე მოღვაწეობა, რის გამოც მისთვის აიგო ორმოცსაფეხურიანი სვეტი. როდესაც სვიმეონი მოემზადა ამ სვეტზე ასასვლელად, ამის გაგებისას მასთან მივიდა ანტიოქიის მთავარეპისკოპოსი, ასევე სელევკიის ეპისკოპოსიც, რომელთაც ადრე გაუგიათ ახალგაზრდა ყმაწვილის ღვაწლის შესახებ. თავის სამღვდელოებასთან ერთად მონასტერში მისულებმა, პატივისცემით აიყვანეს ნეტარი ყმაწვილი და ანთებული სანთლებით ჯერ ეკლესიაში – წმიდა საკურთხეველში მიიყვანეს, სადაც დიაკვნის ხარისხში აკურთხეს, შემდეგ კი ფსალმუნების გალობით აიყვანეს იმ სვეტზე. და რვა წელი იმყოფებოდა ამ სვეტზე წმიდა სვიმეონი. ბერი იოანე დიდად განიცდიდა გულით ყმაწვილზე, რადგან მის სახეს ვერ ხედავდა. სვიმეონი კი, მაღალ სვეტზე მოღვაწეობდა, ყველას უჩვენებდა თავის ანგელოზებრივ ცხოვრებას, ქერუბიმებს ემსგავსებოდა და განუწყვეტლივ ადიდებდა ღმერთს.
მაგრამ რათა არცერთი ადამიანი არ დაიკვეხნოს და არ ამაღლდეს ღვთის წინაშე, ღმერთმა დაუშვა, რომ სატანას სვიმეონისთვის მძიმე ხორციელი ბრძოლა აემართა: სატანას სურდა მისი შეურაცხყოფა ძილისეული ოცნებებით, მაგრამ ყმაწვილი მამაცურად ეწინააღმდეგებოდა ცდუნებას; სვიმეონი თვალებს არ აძლევდა ძილს და გულმოდგინედ ლოცულობდა უფლისადმი, სთხოვდა მას შემწედ ყოფნას მის წინააღმდეგ აღმდგარი მტრის წინააღმდეგ. შემდეგ სვიმეონმა იხილა ერთი პატიოსანი კაცი, ნათელი სახით, ჭაღარა თმით, ზეციდან ჩამომავალი, შემოსილი სამღვდელო შესამოსელით და ხელში ეჭირა ბარძიმი ქრისტეს სხეულისა და სისხლის ღვთაებრივი საიდუმლოებებით; ამ დროს მთელი ჰაერი აუწერელი კეთილსურნელებით აივსო; როდესაც ის ნათელი კაცი მიუახლოვდა ნეტარ სვიმეონს, ზიარება მიაღებინა წმიდა და ცხოველმყოფელი საიდუმლოებებით და უთხრა: – გამხნევდი, და განმტკიცდეს შენი გული! ამიერიდან ძილისეული ოცნებები აღარ შეგაწუხებს, მხოლოდ გულმოდგინედ ადევნე თვალი შენს აზრებს და ღმერთს მიენდე.
წმიდა სვიმეონმა კი, ხილვის გამო უდიდესი სიხარულითა და გულის აუწერელი სიტკბოებით აღსავსემ, ადიდა ღმერთი.
ნეტარი ყმაწვილი თავს იცავდა როგორც სხვადასხვა უღმრთო აზრისგან, ასევე ადამიანებთან საუბრისგან: ყოველდღე ის მეცხრე საათამდე იკეტებოდა და არავისთან არ სურდა საუბარი, გარდა ერთადერთი ღვთისა.
ამასობაში დადგა მესვეტე ავვა იოანეს ნეტარი აღსასრულის დრო. ამ აღსასრულის განჭვრეტით, ნეტარმა სიმეონმა შეუთვალა იოანეს:
– ნუ სწუხარ, პატიოსანო მამაო, თუკი გაიგონებ შენი აღსასრულის დღის შესახებ, რადგან სიკვდილი – ყველა ადამიანის საერთო ხვედრია. მე ვიცი, რომ ახლა ქრისტე ღმერთი მოგიწოდებს განსასვენებლად, რათა შენი შრომის შემდეგ განისვენო სხვა წმინდანებთან ერთად. მაღირსე მე, პატიოსანო მამაო, აბრაამისეული კურთხევა და გამიხსენე, როდესაც მიხვალ თაყვანი სცე ყოვლადწმინდა და ერთარსი სამების დიდების ტახტს; ილოცე ჩვენთვის, რათა ჩვენც, დავამარცხოთ რა წუთისოფელი, მივიღოთ ცათა სასუფეველი და ვიხილოთ იქ ერთმანეთი.
იოანემ, ამ სიტყვების მოსმენის შემდეგ, არ შეუტანია ეჭვი მათ ჭეშმარიტებაში; არც გული შეშინებია, რადგან ყოველთვის მზად იყო სიკვდილისთვის, თუმცა ამ დროს არანაირი სნეულებით არ იტანჯებოდა, სრულიად ჯანმრთელი იყო სხეულით. იოანემ მოციქულის მეშვეობით უპასუხა სიმეონს:
– დაგლოცოს შენ, შვილო ჩემო, მამა ღმერთმა, რომელიც ეძიე, და მამა ღმერთის მხოლოდშობილმა ძემ, რომელიც შეიყვარე, და ღვთის ცხოველმყოფელმა სულმა, რომელიც მთელი გულით გსურდა. ყოვლადწმინდა სამების ერთარსი ღვთაება იყოს შენთვის ძალა და მფარველობა, და მან დაგმოძღვროს და მანვე ნუგეში გცეს. დალოცვილნი იყვნენ ყველა ისინი, ვინც შენ დაგლოცავს, შენდამწყევლელნი კი დაწყევლილნი იქნებიან. უფალმა მოგცეს პატივი და დიდება იმისთვის, რომ შენ მე, შენს სულიერ მამას, ხორციელი მამის მსგავსად მცემდი პატივს. მიიღოს მადლი და წყალობა უფლისგან შენმა ნეტარმა დედამაც, რომელმაც ბევრი მემსახურა.
ბერებმა, მოხუცის ირგვლივ მდგომებმა, ასეთი სიტყვების გაგონებისას, შიშით აღივსნენ და ჰკითხეს ნეტარ იოანეს:
– რა არის ეს, პატიოსანო მამაო, რას უანდერძებ ყმაწვილ სიმეონს?
მოხუცმა კი უპასუხა: – მე ძალიან მინდა, რომ თქვენ ყველანი იყოთ სიმეონის მიმბაძველნი ღვთისადმი მის მხურვალე ლოცვაში; და ღირსნი გახდეთ თქვენც ამ ყმაწვილის ლოცვითი დახმარებისა, რადგან ის – თვით ღვთის მიერ არჩეული ჭურჭელია, დიდი და პატიოსანი.
ამის შემდეგ ავვა იოანემ ძმებს სულის ცხონების მომგვრელი საუბრები ჩაუტარა და ილოცა მათთვის; მერე დაწვა სარეცელზე, თითქოს რათა ცოტა ხნით დაესვენა, და მალე ტკბილ ძილში გადავიდა საუკუნოდ, სხეულით ოდნავადაც არ შეუწუხებია, – და ასე განეშორა სხვა ნეტარ მამებს.
ნეტარი მოხუცი იოანეს აღსასრულის შემდეგ, წმინდა სიმეონმა კიდევ უფრო დიდი ღვაწლი იტვირთა. მისი ცხოვრების წესი ასეთი იყო: ადრიანი დილიდან მეცხრე საათამდე ის ლოცულობდა, მეცხრე საათის შემდეგ კი ვარჯიშობდა წიგნების კითხვასა და მათ გადაწერაში მზის ჩასვლამდე, მზის ჩასვლის შემდეგ კი კვლავ იწყებდა ლოცვას და მთელი ღამე უძილოდ რჩებოდა მუდმივ ლოცვაში დღის განთიადამდე.
როცა დღე თენდებოდა, სიმეონი ძილს, როგორც მონას, ცოტა ხნით უშვებდა თავისთან. ცოტა რომ წაიძინებდა, მალევე დგებოდა და იწყებდა თავის ჩვეულ ლოცვით კანონს. ლოცვისას მარჯვენა ხელში ეკავა საკმეველი, რომელიც დამწვარი ნაკვერჩხლების გარეშეც კი ავრცელებდა ირგვლივ კეთილსურნელებას.
ხანდახან ესმოდა მას ხმა, თითქოსდა ჰაერში მყოფი დიდი ხალხის ბრბოსი, რომელიც მასთან ერთად მღეროდა და შესძახებდა: – ალილუია! ეს წმინდა ანგელოზთა ხმა იყო.
ხშირად წმინდანი დღეებსა და ღამეებს სრულიად უძილოდ ატარებდა. ერთხელ ის სრულიად არ მიეცემოდა ძილს ოცდაათი დღე და ოცდაათი ღამე, ევედრებოდა რა ღმერთს, რომ ძილი გაეძევებინა მისი თვალებიდან. და უთხრა მას ღმერთმა: – შეგშვენის შენ, თუნდაც მცირე ხნით, დაასვენო შენი სხეული ძილით.
ეშმაკმა კი, ვერ აიტანა რა ნეტარი სვიმეონის ასეთი დიდებული ღვაწლი, კვლავ აღიჭურვა მის წინააღმდეგ მთელი თავისი ლაშქრით, ცდილობდა შეეშინებინა იგი სხვადასხვა წარმოსახვითი სახეებით; ხან გველად გარდაისახებოდა, ხან სხვადასხვა მხეცად, რომლებიც პირით ეცემოდნენ წმინდანს; ხან უჩვეულო ფრინველად გადაიქცეოდა, რომელსაც ყრმის სახე ჰქონდა და ეცემოდა ღირსს; ხან კი მრავალი მეომრის სახით ეცხადებოდა, რომლებიც დიდი ყვირილით მიდიოდნენ ბრძოლაზე, რათა წმინდანი სვეტიდან ჩამოეგდოთ და თვით სვეტიც მიწაზე დაემხოთ.
ერთხელ ეშმაკმა სვეტს დიდი ქვა დაარტყა; სვეტი გადაიხარა, თითქოს უნდა დაცემულიყო, მაგრამ ღვთის უხილავმა ძალამ იგი შეაჩერა და გაასწორა. სხვა დროს დემონი გამოეცხადა ქალწულის სახით, შავი სახით, უსირცხვილო ზნით, რომელიც ცდილობდა ხელებით მოეხვია წმინდანის კისერზე და ეუბნებოდა: – უკანასკნელად ვებრძვი შენ, და თუ შენ მომერევი, დროებით გაგეცლები. ყველა ამგვარ და მათ მსგავს წარმოსახვასა და დემონურ მოჩვენებას წმინდანი ლოცვითა და პატიოსანი ჯვრის ნიშნით განდევნიდა.
წმინდანს ჰქონდა ღვთაებრივი, საკვირველი ხილვაც: მან იხილა გახსნილი ცა და ჩვენი უფალი იესო ქრისტე, გარემოცული გამოუთქმელი ნათებით, თითქოს ცეცხლოვანი ალით; უფლის წინაშე იდგნენ წმინდა მთავარანგელოზები, მიქაელი და გაბრიელი, ერთი მარჯვენა მხარეს, ხოლო მეორე მარცხენა მხარეს. უფლის ფეხებთან იყო ბაგრისფერი ღრუბელი. ყოველივე ამის ხილვისას, წმინდა სვიმეონმა თაყვანი სცა თავის უფალს და ხელები გაუწოდა მისკენ, სთხოვდა მას, რომ თავისი გულმოწყალებით შეწეოდა მას კეთილი ნაყოფის მოღებაში. ქრისტე უფალმა კი სვიმეონი სამჯერ აკურთხა თავისი თითებით. შემდეგ, ქვემოთ ჩახედა, სვიმეონმა იხილა დედამიწაზე მრავალი ეშმაკი, რომლებსაც სხვადასხვა სახე ჰქონდათ: ზოგი მათგანი გარეული ტახის სახით იყო, სხვები – თხების. და მისცა უფალმა ძალაუფლება სვიმეონს ყველა იმ ეშმაკზე, რათა მას შეძლებოდა მათი განდევნა. ამ ძალაუფლების ნიშნად კი უფლისგან სვიმეონს მიეცა ფინიკის კვერთხი. მაშინვე ყველა ეშმაკი გაიქცა სვიმეონის სახიდან და უცნობ ადგილას გაუჩინარდნენ.
ნეტარი სვიმეონი განდევნიდა ყველა ბოროტ სულს ადამიანებისგან, რომლებსაც მასთან მიჰყავდათ და რომლებიც ეშმაკებით იყვნენ შეპყრობილნი; წმინდანი კურნავდა მრავალ სხვა დაავადებას და მკვდრებსაც კი აღადგენდა. ასე, ერთხელ წმინდანთან მივიდა ერთი ადამიანი, რომელსაც შვილი გარდაეცვალა. წმინდანს ცრემლებით მიემხო, ეს ადამიანი სთხოვდა ღვთის სათნოს, ეხსნა იგი ასეთი დიდი უბედურებისგან და ელოცა ღმერთისთვის მისი გარდაცვლილი შვილისთვის. წმინდანმა კი, ღმერთისთვის ლოცვის აღვლენის შემდეგ, უთხრა იმ ადამიანს: – წადი უფლის სახელით! შენი შვილი ცოცხალია! იმ ადამიანმა ირწმუნა წმინდანის სიტყვები. თავის სახლში მისულმა, მან მართლაც იპოვა თავისი ვაჟი მკვდრეთით აღმდგარი. იგი წაიყვანა და მასთან ერთად წმინდანთან წავიდა გამოუთქმელი სიხარულით და მადლობა შესწირა ღმერთს და მის სათნოს, წმინდა სვიმეონს.
შემდეგ სვიმეონმა კვლავ იხილა ჩვენი უფალი და ღმერთი, რომლის წინაშეც იდგნენ ანგელოზთა დასები; ამასთან, ანგელოზთა პირველნი თავიანთ ხელებში ეჭირათ სამეფო გვირგვინი, შემკული ძვირფასი ქვებით; გვირგვინის თავზე იყო ჯვარი, რომელიც ელვასავით ბრწყინავდა. ამ გვირგვინით ანგელოზებს სურდათ სვიმეონის მეფედ კურთხევა. ყოველივე ამის ხილვისას, სვიმეონმა უთხრა ანგელოზებს: – ნუ წამართმევთ ძაძის სამოსელს, რომელიც ქრისტეს სახელის გულისათვის შევიმოსე. ანგელოზებმა კი უპასუხეს მას: – ამისათვის მიიღებ შენთვის გამზადებულ ქრისტეს სასუფევლის გვირგვინს, და შეიმოსები ბაგრისფერი სამოსელივით სულიწმიდის მადლით, და იმეფებ სხვა წმინდანებთან ერთად უსასრულო სასუფეველში.
ნეტარმა სვიმეონმა კი, უფალს შეხედა და თქვა: – უფალო და ყოვლის შემოქმედო! თუ ინებებ, რომ შენი წმინდანების დიდების ღირსი გამხადო შენს სასუფეველში, – მაშინ, ვევედრები შენს სიკეთეს, გააკეთე ისე, რომ არ ვჭამო ხრწნადი ადამიანური საჭმელი! და გაიგონა სვიმეონმა, რომ უფალი თანხმდებოდა მის ვედრებას. ამის შემდეგ ნეტართან მოვიდნენ ანგელოზები, მის სამარხვო ძაძის სამოსელზე დაასხეს ნათელმოსილი სამეფო სამოსელი, გვირგვინით დაამშვენეს მისი თავი და ხმამაღლა გალობდნენ, ამბობდნენ რა ასე: – ფრიად დიდებულია ქრისტე, ღმერთი, ცისა და ქვეყნის მეუფე; ქება იყოს მისი მონის, სვიმეონისთვის!
ამ ხილვის შემდეგ წმინდა სვიმეონი აღარასოდეს იღებდა მიწიერ საზრდელს თავისი სიცოცხლის ბოლომდე, არამედ მხოლოდ ზეციური საკვებით იკვებებოდა, რომელსაც მას ანგელოზი მიართმევდა.
წმინდა სვიმეონის მიერ აღსრულებული სასწაულების სიდიადეზე და მისი ღვაწლის დიდებაზე მრავალი რამ არის მოთხრობილი; აქ კი ნეტარი სვიმეონის მრავალი ღვაწლიდან ცოტა რამ არის შემოთავაზებული.
ერთხელ წმინდა სვიმეონს გამოეცხადა ყველა ის უბედურება, რომელიც მალე უნდა დატეხოდა თავს ქალაქ ანტიოქიას და მის შემოგარენს: სვიმეონმა იხილა ანგელოზი, რომელიც ჰაერში დაფრინავდა ქალაქ ანტიოქიის თავზე, ხელში მახვილით. მაშინ წმინდამ გულმოდგინედ დაიწყო ლოცვა უფლის მიმართ მთელი თავისი გულით, შუამდგომლობდა ქალაქ ანტიოქიისთვის ღვთის წინაშე, როგორც ახალი მოსე, და სთხოვდა უფალს, მოეცილებინა თავისი რისხვა ხალხისთვის. და უთხრა მას უფალმა:
– აჰა, ჩემამდე მოაღწია ამ ქალაქის ცოდვების ღაღადისმა; ამიტომაც განვრისხდი ამ ქალაქზე და მოვსპობ მას, რამეთუ მოვუვლენ მას ცეცხლს, მახვილსა და სიკვდილს. იმის გამო, რომ ამ ქალაქმა თავისი ცოდვებით გამაღიზიანა მე, ტყვედ გადავცემ მას უგუნურ ხალხს.
წმინდა სვიმეონი ამ ხილვის შესახებ ყველას უამბობდა, ვინც მასთან მიდიოდა ქალაქის მკვიდრთაგან, და შეაგონებდა მათ, მოენანიებინათ თავიანთი ცოდვები.
ხანმოკლე დროის შემდეგ უფალმა მართლაც აღმართა ანტიოქიის წინააღმდეგ ხოსრო, სპარსთა მეფე (ყმაწვილი ხოსროს პაპა, რომელმაც იერუსალიმში უფლის ცხოველმყოფელი ჯვრის ხე ტყვედ წაიღო). ხოსრო მოვიდა დიდი სპარსული და ქალდეური ლაშქრით და სასტიკი ომი გააჩაღა ანტიოქიის მოქალაქეებთან. ნეტარი სვიმეონი კი, სვეტზე მყოფი და ღვთის მიერ დაცული იმ ქვეყანაში მოსული ბარბაროსებისგან, გულმოდგინედ ლოცულობდა უფლის მიმართ, სთხოვდა მას, მოეცილებინა თავისი რისხვა ქალაქისთვის და არ გადაეცა ის მტრების ხელში, თუმცა, ვერ შეძლო ღვთის ვედრება და ღვთის მართალი რისხვის დაცხრომა.
წმინდა სვიმეონს ახალი ხილვა ჰქონდა: აღფრთოვანებულმა იხილა თავის წინაშე ყოვლადნათელი ჯვარი, და ჯვართან ორი ანგელოზი, რომელთაც ხელში დაჭიმული მშვილდები და მომზადებული ისრები ეჭირათ. და უთხრეს მას ანგელოზებმა:
– ეს ჯვარი უფალმა გამოგიგზავნა შენი დასაცავად, მშვიდობის ნიშნად, რადგანაც შენ არ შეგეხება ღვთის რისხვა, რომელიც ამ ქვეყანაზეა მიმართული; ეს ისრები კი მომზადებულია მტრების მოსაგერიებლად, თუკი მათ მოუნდებათ მოახლოება ამ ადგილისთვის, სადაც შენ მოღვაწეობ. ჩვენ დაყენებულნი ვართ შენს დასაცავად.
შემდეგ სვიმეონმა ხილვაში იხილა, რომ ქალაქი აღებული იყო; მის შუაგულში მტრები დადიოდნენ; ყველგან ისმოდა ღაღადი და დიდი ტირილი; ამ დროს მოქალაქეთა ნაწილს მახვილით სჭრიდნენ, სხვებს ტყვედ მიჰყავდათ, ზოგი კი ქალაქის კედლებიდან ხტებოდა და გაქცევას ეცემოდა; ამ უკანასკნელთა შორის მან იხილა მისი მონასტრის ორი ბერიც, რომელთაც, ბარბაროსთა შემოსევის შეშინებულებმა, დატოვეს მონასტერი და მთა და ქალაქში გაიქცნენ; მაგრამ იმ დროს, როდესაც ეს ბერები ქალაქიდან გარბოდნენ, მათ ბარბაროსებმა დაეწივნენ, რა დროსაც ერთი მათგანი მახვილით მოკლეს, მეორე კი ტყვედ წაიყვანეს.
ყველაფერი, რაც წმინდანმა იხილა, მართლაც მალე, ხილვიდან სულ რაღაც რამდენიმე დღეში ახდა. ქალაქი ანტიოქია მტრებმა აიღეს, მახვილსა და ცეცხლს მისცეს, მრავალი მოქალაქე კი ტყვედ წაიყვანეს. მაგრამ წმინდა სვიმეონის ლოცვით ზოგიერთმა მოქალაქემ თავი დააღწია ბარბაროსთა ხელს. ასე, როდესაც ბარბაროსები ქალაქში შევიდნენ, მრავალმა მოქალაქემ მოასწრო გაქცევა სხვა კარიბჭეებით, რომლებიც ჯერ კიდევ არ იყო დაკავებული მტრის მიერ; მრავალი მოქალაქე გაიქცა ასევე ქალაქის კედლებზე გადახტომით. გაქცეულები იმალებოდნენ მთებსა და უდაბნოებში, დაცულნი ღვთის მოწყალებით, გარდა ადრე ნახსენები ორი ბერისა.
ბარბაროსები მივიდნენ იმ მთაზეც, რომელზეც სვიმეონის მონასტერი და სვეტი იდგა, მაგრამ არაფრით ბრუნდებოდნენ; რადგანაც მთა მათგან დაფარული იყო, როგორც ოდესღაც სინას მთა, ბნელითა და ღრუბლით (გამ. 19:16), ისე რომ ბარბაროსები ვერ ხედავდნენ ვერც მონასტერს, ვერც სვეტს. მრავალი მტერი შეშინებული იყო და გაქცეული რაღაც უხილავი ძალით; ისინი გარბოდნენ ისეთი დიდი შიშით, თითქოს მათ შეიარაღებული მეომრების ლაშქრები მისდევდნენ; რადგანაც წმინდა სვიმეონის ლოცვა იყო საშინელი და უძლეველი იარაღი მოწინააღმდეგეთა წინააღმდეგ. არც ერთი ბერი, მონასტერში მოღვაწე ყველა ბერთა შორის, არ დაზარალებულა იმ ბარბაროსებისგან, გარდა ზემოთ ნახსენები ორი ბერისა, რომელთაც მტრის შიშით დატოვეს მონასტერი და ქალაქში გაიქცნენ.
როდესაც ბარბაროსებმა ის ქვეყანა დატოვეს, წმინდანთან მრავალი დაჭრილი მიდიოდა; ყველას ნეტარი სვიმეონი კურნავდა. გარდა ამისა, წმინდანმა ბორკილებისა და ტყვეობისგან იხსნა მრავალი მოქალაქე, უკვე ტყვედ წაყვანილი; რამეთუ ყველა, ვინც ბორკილებში ყოფნისას მხოლოდ სვიმეონის სახელს იხსენებდა, მაშინვე თავისუფლდებოდა მათგან; ბორკილები ძვრებოდა მათი ფეხებიდან და ხელებიდან და ისინი დადიოდნენ ბარბაროსთა შორის ისე, რომ მათ არავინ ამჩნევდა, შემდეგ კი თავიანთ ქვეყანაში ბრუნდებოდნენ მტრის მხრიდან ყოველგვარი შეფერხების გარეშე. ზემოთ ნახსენები ბერი (რომლის თანამგზავრიც მტრის მახვილით დაეცა) ტყვეობიდან სწორედ ასეთი ხერხით გადარჩა. მტრებისგან თავის დაღწევის შემდეგ, ერთ ანტიოქიელ მეომართან ერთად, იმ ბერმა თავის შესახებ შემდეგი ამბავი მოუთხრო:
– „როგორც კი გავიხსენეთ ნეტარი სვიმეონი და მოკრძალების ცრემლებით მოვუხმეთ მას შველისთვის, მაშინვე ჩვენზე არსებული ბორკილები გაიხსნა და თავისთავად ჩამოვარდა; შემდეგ კი გავიარეთ იმ ბარბაროსთა შორის, რადგან მათგან არავის არაფერი უკითხავს ჩვენთვის და არც შეუშლია ხელი.“
ანტიოქიის ქალაქთან, მთასთან იჯდა ერთი ბრმა მოხუცი; ის მოწყალებით ცხოვრობდა, რომელსაც ითხოვდა ყველასგან, ვინც იმ გზით გადიოდა. როდესაც ბარბაროსები სასწრაფოდ მიუახლოვდნენ ქალაქს, ერთ-ერთმა მათგანმა მოხუცს მახვილი კისერზე დაარტყა, თუმცა თავი არ მოჰკვეთა, არამედ მხოლოდ სასიკვდილო ჭრილობა მიაყენა; მოხუცი ძლივს ცოცხალი ეგდო მისგან გადმოსულ სისხლის გუბეში. წმინდა სვიმეონმა კი, ეს ყველაფერი თავისი ნათელხილველი თვალით დაინახა, გაგზავნა რამდენიმე ძმა, რათა ის მოხუცი წამოეყვანათ და მასთან მიეყვანათ. ბერებმა მოხუცი ლეიბზე დააწვინეს და სვიმეონის სვეტთან მიიყვანეს. წმინდანმა კი, ხელში აიღო მიწა და წმინდა წყლით მოასხურა, შემდეგ ჭრილობაზე დაადო და თქვა:
– „ემანუელის სახელით, თავი შეერთდეს თავის ადგილს და განმტკიცდეს მასზე.“
და მაშინვე მოხუცის თავი დაუბრუნდა თავის ადგილს, შეუერთდა ძარღვებს და სრულიად ჯანმრთელი გახდა. როდესაც მოხუცი ასეთი საშინელი ჭრილობისგან განიკურნა, წმინდა სვიმეონმა თქვა: „აჰა, მისი თვალებიც აეხილა!“ ყველამ, ვინც ეს სასწაული იხილა, განადიდა ღმერთი.
გარკვეული დროის შემდეგ ნეტარი სვიმეონი დამწუხრდა იმ მუდმივი შეწუხების გამო, რასაც უამრავი ხალხი აყენებდა, რომელიც სხვადასხვა ქვეყნიდან მოდიოდა და მრავალ ავადმყოფსა და უძლურს მოჰყავდა. რადგან ეს ყველაფერი ხელს უშლიდა მის მდუმარე ცხოვრებას, მან გადაწყვიტა დაეტოვებინა ეს სვეტი, რომელზეც უკვე რვა წელი მოღვაწეობდა, რათა გადასულიყო სხვა, უფრო მდუმარე ადგილას. იქიდან მცირე მანძილზე იმყოფებოდა ერთი მაღალი და ძალიან უკაცრიელი მთა, რადგან მასზე საერთოდ არ იყო წყალი. არცერთი ადამიანი არ ადიოდა მასზე უწყლობის გამო; მასზე მხოლოდ გარეული ცხოველები, გველები და სხვა შხამიანი ქვეწარმავლები ბინადრობდნენ.
სწორედ ამ მთაზე გადასვლა გადაწყვიტა ნეტარმა სვიმეონმა. როდესაც მან ამაზე იფიქრა, მას უფალი გამოეცხადა მრავალი ანგელოზის თანხლებით, რომელიც ნათელ ღრუბელში ზეციდან იმ მთაზე ჩამოვიდა. უფალმა მას უთხრა: „იწვალე, სვიმეონ, ადი ამ საოცარ მთაზე, რამეთუ ამიერიდან ამ მთას ასე ერქმევა; მასზე ყველას გასაოცრად გამოგიცხადებ ჩემს მადლს.“
და მაშინვე წმინდანს მთაზე მიეთითა ერთი მაღალი ბორცვი და ქვა, რომელზეც უფლის ფეხები იდგა; და გაბრწყინდა ის საყრდენი უფლის დიდებისგან მზესავით; ამ ქვაზე უბრძანა უფალმა სვიმეონს დადგომა და მოღვაწეობა.
ამ ხილვის დასრულების შემდეგ, სვიმეონმა თავისთან მოიხმო ძმები და მოუთხრო მათ უფლის თანხმობის შესახებ მისი იმ მთაზე გადასვლის თაობაზე. ბერებისთვის იღუმენად ერთი მოხუცი და გამოცდილი კაცის დანიშვნის შემდეგ, სვიმეონი ჩამოვიდა თავისი სვეტიდან და საოცარი მთისკენ გაემართა ძმების თანხლებით, რომლებიც მის წასვლას გლოვობდნენ.
როდესაც წმინდანი მიუახლოვდა ღვთის მიერ მითითებულ ბორცვს, ის შეჩერდა და დიდხანს ლოცულობდა ღმერთს. ლოცვის დასრულების შემდეგ, ისმოდა მრავალი ანგელოზის ხმა, რომლებმაც შესძახეს: „ამინ!“
შემდეგ ნეტარმა სვიმეონმა თავის მოწაფეებს უბრძანა, რომ იმ ადგილას ქვის ჯვარი დაედგათ, რათა მუდმივად ეხსენებინათ იმ ადგილას გაგონილი ანგელოზთა ხმა. საოცარ მთაზე არსებულ ბორცვს შეხედა თუ არა, წმინდანმა იხილა ღვთის დიდება, რომელიც მას აკაშკაშებდა; შემდეგ, სიხარულით ავიდა მასზე და დადგა იმავე ქვაზე, რომელზეც უფალი იხილა. ამ დროს ნეტარი სვიმეონი ცხრამეტი წლის იყო დაბადებიდან.
მაგრამ წმინდა სვიმეონს არც აქ ჰპოვა მოსვენება მისკენ მომსვლელი მნახველებისგან. ასე, უკვე მეორე დღის დილით, ხალხმა, რომელიც სვიმეონის მონასტერში მივიდა და ღვთის სათნო მოღვაწე ვერ იპოვა, დიდი გოდება დაიწყო. როცა გაიგეს, რომ წმინდანი აქედან სხვა მთაზე გადავიდა, მთელი ხალხი იქითკენ გაეშურა ნაჩქარევად, თან მიჰყავდათ მრავალი ავადმყოფი და უძლური. შემოსულთა დანახვისას წმინდანი შეწუხდა, ვინაიდან არც აქ აძლევდნენ უფლებას, მხოლოდ ღმერთთან მარტო ყოფილიყო. თუმცა, ახლადმოსულთა მიმართ თანაგრძნობით, წყალობა გამოიჩინა და სნეულებზე ხელების დადებით, ქრისტეს სახელის მოხმობით, კურნავდა მათ და სრულიად ჯანმრთელებს აგზავნიდა შინ.
ერთხელ მოხდა, რომ ლომი, რომელიც იმ მთაზე ბინადრობდა, თავს დაესხა ერთ ადამიანს, რომელიც ღირსისკენ მიდიოდა; ლომი უკვე მზად იყო, რომ დაეგლიჯა ის ადამიანი; ადამიანი კი, რომელსაც გაქცევით ცხოველისგან გადარჩენის იმედი არ ჰქონდა, შეჰყვირა: „ნუ მიზამ ბოროტებას, სვიმეონის, ღვთის სათნო მოღვაწის, გულისათვის!“ და იმწამსვე ლომი, სვიმეონის სახელის გაგონებაზე, დამშვიდდა და არავითარი ბოროტება არ მიაყენა იმ ადამიანს.
ეს ადამიანი კი, წმინდანთან მისვლისას, მოუთხრო მას მომხდარის შესახებ. სხვა მოსულებმა, ცხოველის შიშით, სთხოვეს ღირსს, რომ ის გაეგდო იმ მთიდან, რათა ყველას შეეძლო უშიშრად მისვლა ღირსთან. ღირსმა კი, მოუხმო თავის მოწაფე ანასტასის, რომლიდანაც განდევნა, როგორც ქრისტემ ოდესღაც, შვიდი ეშმაკი, და უთხრა მას:
– წადი ლომის გამოქვაბულში და უთხარი მას: „შენ გეუბნება სვიმეონი, ქრისტეს მონა, ღვთის სახელით: წადი ამ მთიდან; ნუ გექნება აქ ბუნაგი, რათა არ აშინებდე ძმებს, რომლებიც აქ მოდიან.“
ანასტასი წავიდა ლომის გამოქვაბულში და, იპოვა რა იქ ცხოველი, უთხრა მას ღირსის სიტყვები, ესაუბრებოდა მას როგორც გონიერ არსებას.
ლომი, ღირსის სიტყვების შემსრულებელი, ნაჩქარევად წავიდა იქიდან სხვა უკაცრიელ ადგილებში, გზად არავისთვის არაფრის დაშავებით.
იმ დროს იმ ქვეყანაში მეტად მომრავლდა სხვადასხვა დაავადება, თანაც ძალიან ბევრი ადამიანი იღუპებოდა. წმინდანი კი, თავისი სულით გაიგო რა, რომ ეს მოხდა ღვთის რისხვის მიზეზით ადამიანთა ცოდვების გამო, გულმოდგინედ დაიწყო ლოცვა უფლის მიმართ ცრემლებით, სთხოვდა შეწყალებას თავის ხალხს და მათგან თავისი მართალი რისხვის მოცილებას. და გაიგონა წმინდანმა უფლის ხმა, რომელიც ამბობდა:
– რატომ სტკივა შენს გულს ამ ადამიანების გამო? ნუთუ შენ გიყვარს ისინი ჩემზე მეტად? რადგან გამრავლდა მათი ცოდვები და ურჯულოებანი, ამიტომ ისინი სასჯელს იმსახურებენ. თუმცა, რათა არ შეგაწუხო, გაძლევ ძალას, განკურნო მათი სხვადასხვა სნეულება და ავადმყოფობა.
ამას ამბობდა უფალი თავის მონას, სვიმეონს.
ადამიანები, რომლებიც იმ ადგილთან ახლოს ცხოვრობდნენ, როგორც კი ავადდებოდნენ, მაშინვე დასახმარებლად უხმობდნენ ღვთის სათნო მოღვაწეს, წმინდა სვიმეონს და ხედავდნენ მას (ძილეულ ხილვებში), თუ როგორ სტუმრობდა მათ სახლებს, ჯვრით აკურთხებდა მათ და ყველას კურნებდა. როდესაც მათი ძილეული ხილვები სრულდებოდა, ისინი, გამოღვიძებულნი, ჯანმრთელობას გრძნობდნენ. სვიმეონის სახელს კი ასე მოუხმობდნენ: ისინი თავიანთ სახლებში ანთებდნენ ლამპრებს, ზეთით სავსეს, და აკმევდნენ საკმეველს, ამბობდნენ რა:
– ქრისტე ღმერთო ჩვენო, შენი მონის, სვიმეონის, საოცარ მთაზე მოღვაწის, ლოცვით შეგვიწყალე ჩვენ. და ღვთისგან წყალობას იღებდნენ.
მათგან კი, რომელთაც არ ჰქონდათ ბევრი ზეთი, ზეთს საკმეველში ასხამდნენ და ანთებდნენ მას; თანაც საკმეველი არ ქრებოდა მესამე და მეოთხე დღემდე, თითქოს საკმეველში გამუდმებით ახალი ზეთი ესხმებოდა; ასე, სასწაულებრივად, მათ საკმეველებში არ მცირდებოდა ზეთი, სვიმეონის სახელის მოხმობის მიზეზით.
ერთხელ წმინდა სვიმეონს უფლისგან გაეცხადა ანტიოქიის უწმინდესი მთავარეპისკოპოსის, ეფრემის, მოახლოებული აღსასრულის შესახებ. მოუხმო რა ძმებს, წმინდა სვიმეონმა ამცნო მათ ამის შესახებ; შემდეგ სვიმეონმა სთხოვა ძმებს, უფრო გულმოდგინედ ელოცათ უფლის მიმართ, ვინაიდან, – ამბობდა იგი, – დიდი საეკლესიო სვეტი მზად არის დაეცეს. მაგრამ ძმებმა უპასუხეს:
– ჩვენ გვსმენია, რომ მთავარეპისკოპოსი კარგ ჯანმრთელობაშია.
მეორე დღეს, დილის გალობის შემდეგ (ის დღე პარასკევი იყო), წმინდა სვიმეონმა კვლავ მოუხმო ძმებს და გულისმიერი მოკრძალებით უთხრა მათ:
– ღვთის მღვდელმთავარი ეფრემი ამ ღამეს გარდაიცვალა, ვინაიდან ვიხილე მისი სული, რომელიც წმინდა ანგელოზების მიერ ამაღლდებოდა ზეცაში. ჩემს ახლოს გავლისას ეფრემმა მე ამბორი მიყო და მითხრა: „გთხოვ, გამიხსენე შენს ლოცვებში უფლის მიმართ.“
შემდეგ ღირსმა სვიმეონმა ცრემლებით დაიწყო თქმა ასე:
„ვაი ანტიოქიას, რამეთუ მას ახლა აღარ ჰყავს ეფრემი! ვაი ქალაქს, რამეთუ მისგან წაყვანილ იქნა ეფრემი!“
ნეტარი ეფრემის გარდაცვალების შემდეგ, არქიეპისკოპოსის ტახტი დაიკავა დომნმა, რომელიც კონსტანტინოპოლიდან ჩავიდა ანტიოქიაში. ეს დომნი უმოწყალო იყო გლახაკთა მიმართ. ამის შეტყობისას, ღირსმა სვიმეონმა იწინასწარმეტყველა ღვთის სასჯელი დომნისთვის მისი უმოწყალობის გამო. და მართლაც, მალე დომნი მძიმე სენით დაავადდა: მისი ხელები და ფეხები დაუტოკდა, ისე რომ ვეღარ დადიოდა და ვეღარც ხელებს ამოძრავებდა, არამედ ხის ნაჭერივით იწვა.
შემდეგ წმინდა სვიმეონს ეუწყა ანტიოქიაში მოსალოდნელი მიწისძვრის შესახებ, რომელიც პირველზე უფრო საშინელი იქნებოდა. ეს ამბავი ყველას აუწყა და სვიმეონმა ტირილი დაიწყო, ევედრებოდა ღმერთს, რომ თავისი რისხვა მოეცილებინა. იმავე დღეს საღამოს მიწა ისე ძლიერ შეძრწუნდა, რომ ქალაქის კედლები და სხვადასხვა ნაგებობები მიწასთან გათანაბრდა; ყველა ადამიანი დიდ შიშსა და ძრწოლაში ჩავარდა. მრავალი მოქალაქე ქალაქის კედლებმა იმსხვერპლა; ყველა დანარჩენი კი სასწრაფოდ მიაშურა საკვირველ მთას, ღვთის სათნოსთან, და ცრემლებით ევედრებოდნენ, ეთხოვა უფლისთვის უბედურების შეწყვეტა. როდესაც წმინდანი დიდი გულმოდგინებით ილოცა, მიწისძვრა შეწყდა; შემდეგ წმინდანმა იხილა აღმოსავლეთის მხრიდან გაღებული ცა; იქიდან გამოუთქმელი ნათელი გამოდიოდა, რაც ღვთის კეთილგანწყობას ნიშნავდა მონანიე ადამიანთა მიმართ. შემდეგ ღვთის ბრძანებით ღირსმა სვიმეონმა ააშენა მონასტერი საკვირველ მთაზე, ასევე ააგო ტაძარი მის მიერ განკურნებული ადამიანების ხელით (რადგანაც ამ ადამიანების რიცხვი, რომლებმაც წმინდა სვიმეონის ლოცვით სნეულებათაგან განკურნება მიიღეს, მრავალი იყო); შემდეგ ღირსმა თავისი ლოცვით ღმერთს საკმარისი რაოდენობის წყალი გამოსთხოვა მონასტრისთვის; მისი ლოცვით მონასტრის ბეღელში ხორბალიც გამრავლდა, ისე რომ თითქმის საერთოდ არ მცირდებოდა რაოდენობით სამი წლის განმავლობაში, მიუხედავად იმისა, რომ ბეღლებიდან მას დიდი რაოდენობით იღებდნენ მრავალი მნახველის გამოსაკვებად.
მოგვიანებით წმინდა სვიმეონმა ახალი სვეტიც ააგო, რომელზეც (როგორც ეს ღირსმა ცხადად იხილა) თვით უფალი იესო ქრისტე მოვიდა თავის წმინდა ანგელოზებთან ერთად და განწმინდა ის სვეტი. ნეტარი სვიმეონი დიდებული სიხარულით ავიდა სვეტზე და მასზე მოღვაწეობდა სიცოცხლის ბოლომდე.
როდესაც ნეტარი სვიმეონი ოცდაცამეტი წლის გახდა, ღვთის ბრძანებით (რომელიც წმინდანს გამოცხადებით ეუწყა) სვიმეონმა გადაწყვიტა მიეღო მღვდლად კურთხევა, თუმცა მანამდე არ სურდა ამ მაღალი ხარისხის მიღება. ღვთის განგებით ნეტარ სვიმეონთან მივიდა დიონისე, სელევკიის ეპისკოპოსი, რომელმაც აკურთხა სვიმეონი მღვდლად.
მღვდლად კურთხევის შემდეგ, ნეტარი სვიმეონი დიდი კრძალვით აღასრულებდა ღვთაებრივ უსისხლო მსხვერპლს, ქრისტეს სხეულსა და სისხლს, ემსახურებოდა რა ღმერთს უმწიკვლოდ, როგორც ანგელოზი. წმინდანს ხშირად ჰქონდა მრავალგვარი საკვირველი ხილვები და გამოცხადებები ღვთისაგან. ის წინასწარმეტყველებდა მომავალ მოვლენებს, შორეულს ისე ხედავდა, როგორც აწმყოს; წმინდანი ადამიანთა საიდუმლო აზრებსაც ჭვრეტდა. მან მრავალი სასწაული მოახდინა, როგორც ხმელეთზე, ისე ზღვაზე, გამოეცხადებოდა რა ხილვებში; ის აძლევდა მხედველობას უსინათლოებს, განწმენდდა კეთროვნებს, ანიჭებდა ჯანმრთელობას კოჭლებს, განდევნიდა ეშმაკებს ადამიანებიდან, პირს უკრავდა მხეცებს, კურნავდა ყოველგვარ წყლულსა და ყოველგვარ სნეულებას, მკვდრებს აღადგენდა, ისე რომ მასზე სრულდებოდა ქრისტეს სიტყვა:
„ვინც მე მიწამებს, საქმეებს, რომლებსაც მე ვაკეთებ, ისიც გააკეთებს“ (იოანე 14:12). ჭეშმარიტად საკვირველი იყო ღმერთი, გამოვლენილი თავის მონაში, საკვირველ სვიმეონში!
როდესაც ღირსი სვიმეონის სიცოცხლის სამოცდათხუთმეტი წელი შესრულდა, მან, წინასწარ იცოდა რა უფალთან თავისი მალე წასვლის შესახებ, მოუწოდა ძმებს, საკმარისი დროის განმავლობაში დაარიგა ისინი, შემდეგ, ყველასთვის უკანასკნელი ამბორის მიცემით საღამოს ჟამს, სული ღვთის ხელში ჩააბარა მაისის ოცდამეოთხე დღეს, იმ საათს, როდესაც ის ჩვეულებრივ ანგელოზისგან იღებდა საზრდოს. წმინდა ანგელოზებთან ერთად ის ახლა უსასრულო სასუფეველში ტკბება ღვთის სახის ჭვრეტით, ადიდებს მამას, და ძეს, და სულიწმინდას, ერთ ღმერთს სამებაში, რომელსაც აღევლინება დიდება ახლა და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.
უდაბნოს მკვიდრი, ხორცით ანგელოზი და სასწაულთმოქმედი გამოსჩნდი, ღმერთშემოსილო მამაო ჩვენო სვიმეონ: მარხვით, მღვიძარებით, ლოცვით მიიღე ზეციური ნიჭები და კურნავ სნეულთ, და სულებს, ვინც რწმენით მოგმართავენ. დიდება შენთვის ძალის მომნიჭებელს; დიდება შენს დამგვირგვინებელს; დიდება მას, ვინც შენით აღასრულებს ყოველ განკურნებას.
კონდაკი, ხმა 2:
ზეციურის მოსურნე, მიწიერის დამტევებელო, და ვითარცა ცა, სვეტად განაჩინე თავი; ამით გაბრწყინდი სასწაულთა ცისკრით, ღირსო, და ქრისტეს, ყოველთა ღმერთს, ევედრები განუწყვეტლივ ყოველთა ჩვენთვის.
წმიდა მოწამე მელეტი სტრატილატისა და მის თანა 1318 მხედრის ვნება
წმიდა მოწამე მელეტი ცხოვრობდა რომის იმპერატორ ანტონინეს ზეობისას, ეკავა სტრატილატის თანამდებობა და წარმომავლობით გალიტეის ოლქის სამხრეთ ნაწილებიდან იყო. როგორც ქრისტიანი, ის ლოცულობდა ღმერთს, რათა სრულიად განქარვებულიყო წარმართული ცდომილება. მაშინ ეშმაკებმა, თავიანთი განადგურების ხილვით, ძაღლებში შევიდნენ და თავიანთი დაღუპვა დატირეს. ისინი დადიოდნენ ყველგან, ყმუოდნენ და ამით ხალხში შიშს თესავდნენ, მაგრამ წმიდა მელეტი და მისდამი დაქვემდებარებულმა მხედრებმა სცემეს ისინი და დაანგრიეს წარმართული ტაძრები. ამისთვის, მაქსიმიანემ, იმ ქალაქის მმართველმა, სადაც წმიდა მოწამე იმყოფებოდა, ბრძანა მისი შეპყრობა და იძულებით ცდილობდა, კერპებისთვის მსხვერპლი შეეწირა, მაგრამ წმიდას ამის გაგონებაც კი არ სურდა. მტანჯველმა მაშინ ბრძანა, რკინის უროებით ეცემათ იგი და სხვა სატანჯველებისთვის მიეცათ. ამის შემდეგ წმიდა მელეტი ფიჭვის ხეზე ჩამოკიდეს და ლურსმნებით მიაჭედეს, რის გამოც აღესრულა. ხოლო კომიტებს სტეფანესა და იოანეს, ასევე მათდამი დაქვემდებარებულ ყველა მხედარს, მათ მეუღლეებთან და შვილებთან ერთად, მახვილით მოჰკვეთეს თავები. ასე აღესრულნენ წმიდა მოწამენი ქრისტესთვის.
წმიდა მოწამე სერაპიონისა და მასთან ერთად კალინიკეს, თეოდორესა და ფავსტოსის წამება
წმიდა მოწამე ქრისტესი სერაპიონი ეგვიპტიდან იყო. იმ დროს, როდესაც წმიდა მელეტი აღასრულებდა თავის მოწამეობრივ ღვაწლს, ის (სერაპიონი) ეგვიპტიდან ჩამოვიდა და, მისი თანამოწამეების ტანჯვის ხილვით, ქრისტე ირწმუნა. ამისთვის ის შეიპყრეს და საპყრობილეში ჩააგდეს, სადაც ღვთის ანგელოზმა ის ეპისკოპოსად დაადგინა, რათა დარიგებოდა მათ, ვისაც სურვილი ჰქონდა ქრისტესთვის ეტანჯა.
ამ დღეს წმიდა მელეტის ახლობლები, კომიტები და მეომრები ერთად შეიკრიბნენ და ხმამაღლა განაცხადეს, რომ ისინიც ქრისტიანები იყვნენ, რითაც განარისხეს მმართველი. ეპისკოპოს სერაპიონს და მოგვ კალინიკეს, რომელმაც ქრისტე ირწმუნა, მახვილით მოჰკვეთეს თავები; თეოდორე და ფავსტოსი მრავალ სხვასთან ერთად დაწვეს, ქალები და ბავშვები კი ჯალათებმა ხის მახვილებით დაჩეხეს. ამგვარად, წმიდა მოწამეებმა სულები უფლის ხელთ ჩააბარეს.
ღირსი მამა ჩვენი ნიკიტა მესვეტე, პერეიასლაველი სასწაულთმოქმედის ხსენება
ეს ღირსი მამა ჩვენი დაიბადა და აღიზარდა ქალაქ პერეიასლავ-ზალესკში. სიყმაწვილიდანვე მკაცრი და მწყინებელი ხასიათით გამოირჩეოდა, აწყობდა ამბოხებებს და ხალხს დიდ ზიანს აყენებდა, მათ სამართალში აძლევდა და ძარცვავდა. მას ჰყავდა ასევე მსგავსი მეგობრები. ერთხელ, თავისი საქმიანობის დასრულების შემდეგ, საღამოს ღვთისმსახურებისას ეკლესიაში მივიდა და იქ წინასწარმეტყველ ესაიას შემდეგი წაკითხული სიტყვები მოისმინა:
„განიბანეთ და განწმინდეთ; მოიშორეთ უკეთური საქმენი თქვენი თვალთაგან ჩემთა; შეწყვიტეთ ბოროტების ქმნა“ და სხვ. ამ სიტყვებისგან იგი მაშინვე შეძრწუნდა და შინ დაბრუნებულმა მთელი ღამე უძილოდ გაატარა, ამ სიტყვებზე ფიქრში.
მეორე დღეს, ჩვეულებისამებრ, თავის მეგობრებთან გაემართა, გაერთო მათ წრეში და სთხოვა, იმ დღეს მასთან ესადილათ. ამის შემდეგ ბაზარში წავიდა საკვების საყიდლად და შინ მიტანისთანავე უბრძანა ცოლს, რომ სადილი მოემზადებინა. როცა ცოლმა ხორცის გარეცხვა დაიწყო, შეამჩნია, რომ მისგან უჩვეულოდ ჟონავდა სისხლი, შემდეგ კი, როცა ქვაბში ჩადო და მოხარშვა დაიწყო, დაინახა, რომ ქვაბში ქაფდებოდა სისხლი და ზედაპირზე ამოტივტივდებოდა ხან ადამიანის თავი, ხან ხელი, ხანაც ფეხის ტერფები. ამან იგი შეაშინა და ქმარს უამბო. როცა ისიც მივიდა და თავად იხილა ის, რაც ცოლმა უამბო, დიდხანს იყო საშინელების ტყვედ, შემდეგ კი, გონს მოსულმა, გულის სიღრმიდან ამოიკვნესა:
– ვაიმე მე! მრავალი შევცოდე.
ამ სიტყვების შემდეგ, ლოცვითა და ცრემლით სავსემ, სახლიდან გავიდა და ქალაქიდან მცირე მანძილით დაშორებულ წმიდა დიდმოწამე ნიკიტას მონასტერში მივიდა. აქ იგი დაემხო მონასტრის იღუმენს ფეხქვეშ და თქვა:
– იხსენი დაღუპული სული.
ნიკიტას ასეთი უჩვეულო ცვლილებით განცვიფრებულმა იღუმენმა უთხრა:
– გამოსცადე თავი: სამი დღე იყავი მონასტრის კარიბჭესთან, იტირე და აღიარე შენი ცოდვები ყველას წინაშე, ვინც მონასტერში შევა ან გამოვა.
ნიკიტამ ასეც მოიქცა. სამი დღე ტიროდა და ლოცულობდა, ყველას წინაშე აღიარებდა თავის ცოდვებს.
ამის შემდეგ მან მონასტრის მახლობლად ჭაობიანი ადგილი დაინახა, ლერწმებით დაფარული, და მასზე მფრინავი უამრავი წვრილი მწერი და კოღო. მივიდა ამ ადგილას, გაიხადა სამოსელი და სრულიად შიშველი შევიდა ჭაობში, ლერწმებში ჩაჯდა და ღმერთს ლოცულობდა. სამი დღის გასვლის შემდეგ იღუმენმა ბერი გაგზავნა, რათა ენახა, რას აკეთებდა ნიკიტა. ბერი მივიდა და, ვერ იპოვა რა მონასტრის კარიბჭესთან, მცირე ხნის ძებნის შემდეგ ლერწმებში მწოლიარე იპოვა. წვრილი მწერები და კოღოები უზარმაზარ ღრუბლად ეხვია გარს. მონასტერში დაბრუნებულმა ბერმა ეს იღუმენს უამბო. მაშინ იღუმენი მონასტრის ძმებთან ერთად მივიდა ნიკიტასთან და, იხილა რა იგი ისეთ მდგომარეობაში, რომ მისი სხეულიც კი არ ჩანდა (რადგან მისგან უხვად მოსდიოდა სისხლი), უთხრა:
– შვილო ჩემო! რას სჩადიხარ შენს თავს!
ნიკიტამ კი სხვა არაფერი უპასუხა, მხოლოდ იღუმენს ეუბნებოდა:
– მამაო! იხსენი დაღუპული სული.
ამის შემდეგ იღუმენმა იგი მონასტერში შეიყვანა, ბერად აღკვეცა და ვიწრო სენაკში დაასახლა, სადაც იგი მუდმივ ლოცვასა და მარხვაში იმყოფებოდა, დღეებსა და ღამეებს უძილოდ ატარებდა. ამ დროს მზაკვარი მტერი შიშის ნავარდს უწყობდა სხვადასხვა ხილვებით, მაგრამ იგი თავს იცავდა ამ ხილვებისგან ჯვრის ნიშნით, შემწედ მოუხმობდა რა წმიდა დიდმოწამე ნიკიტას, და არავის ამის შესახებ არაფერს ეუბნებოდა. მალე ნიკიტამ ეკლესიის მახლობლად სვეტი ააგო და ეკლესიის კედლის ქვეშ ვიწრო ბილიკი გათხარა, რომლითაც ეკლესიაში ლოცვაზე მიდიოდა. ასეთი ღვაწლისათვის მან ღვთისგან სასწაულთმოქმედების ნიჭი მიიღო, ვინაიდან მრავალი, სხვადასხვა სენით შეპყრობილნი, მასთან მისვლისას კურნებას იღებდნენ.
ამ დროს კეთილმსახური ჩერნიგოვის მთავარი მიქაელი
დამბლით იყო დაავადებული. წმინდა ნიკიტას შესახებ რომ გაიგო, თავის ბოიარებს უბრძანა, წაეყვანათ იგი ქალაქ პერეასლავლში, ღირსი მამასთან სამკურნალოდ. როცა გზაში იყო, მას დემონი ბერის სახით შეხვდა და უთხრა, რომ ის იმავე მონასტრიდან იყო, სადაც წმინდა ნიკიტა მოღვაწეობდა. თავადმა მას ღირსი მამის შესახებ ჰკითხა, დემონმა კი უპასუხა, რომ ის მატყუარა იყო. ამან ძლიერ დაამწუხრა თავადი. ცოტა ხნის შემდეგ, იგივე დემონი, უკვე სხვა სახით, ისევ შეხვდა თავადს გზაზე და უთხრა: – ტყუილად იღლი თავს, თავადო, ასეთი გრძელი გზის გავლებით.
როდესაც თავადი მიუახლოვდა ერთი პოპრიშჩის მანძილზე მონასტერს, სადაც ღირსი მამა იმყოფებოდა, ბრძანა, კარავი გაეშალათ დასასვენებლად, და მონასტერში თავისი ერთ-ერთი ბოიარი გაგზავნა, რათა ღირსი მამისთვის მისი ჩამოსვლა ეცნობებინა. მაშინ იგივე დემონი გაგზავნილს ცალთვალა ბერის სახით შეხვდა, ხელში ნიჩაბი ეჭირა და აცნობა, რომ ღირსი მამა გარდაცვლილიყო და მან უკვე დაასაფლავა იგი.
მოტყუების გაგებისას, ბოიარმა წმინდანის ლოცვით შეაჩერა დემონი, და დემონი სრულიად უძრავად დარჩა იმ ადგილას, სადაც იდგა. მაშინ ბოიარი მივიდა წმინდა ნიკიტას სვეტთან და აცნობა მას თავადის ჩამოსვლისა და მისი მძიმე ავადმყოფობის შესახებ, რის შემდეგაც წმინდანმა თავადს თავისი კვერთხი გაუგზავნა. კეთილმსახურმა თავადმა მიქაელმა აიღო ეს კვერთხი თავის ხელში და სრულიად ჯანმრთელი წამოდგა ფეხზე, ისე რომ ფეხით მივიდა ღირსი მამის სვეტთან, მიიღო მისგან კურთხევა და ყველაფერი მოუყვა მას მოგზაურობის დროს შეემთხველი დემონური ცდუნების შესახებ. მაშინ ღირსმა მამამ ღვთის სახელით შეაჩერა დემონი და უბრძანა მას, ყველას თვალწინ, სამი საათის განმავლობაში უძრავად მდგარიყო თავის სვეტთან, რის შემდეგაც დემონმა წმინდანს შეჰფიცა, რომ აღარასოდეს ავნებდა ადამიანებს და მაშინვე გაქრა. განკურნების მიღების შემდეგ, კეთილმსახურმა თავადმა მიქაელმა გულმოდგინედ მადლობა შესწირა ღმერთს და წმინდა ბერს, და მონასტრისთვის მდიდარი შესაწირავის გაღების შემდეგ, თავის ქალაქში დაბრუნდა.
ასე, ჩვენი წმინდა მამა ნიკიტა, თავის სვეტში მყოფი და ღმერთისთვის განუწყვეტელ ლოცვას აღმვლენი, განკურნებას ანიჭებდა ყველას, ვინც მასთან მიდიოდა სნეულებათაგან განკურნების მისაღებად.
ერთ ღამეს ღირს მამასთან მივიდნენ მისი ზოგიერთი ნათესავი, თხოვნით, რომ მათთვის ელოცა, და როცა მასზე მძიმე ვერიგები დაინახეს, რომლებიც სხეულზე ხანგრძლივი ხახუნისგან გაპრიალებულიყო და ბზინავდა, იფიქრეს, რომ ისინი ვერცხლის იყო. ეშმაკისეული ცდუნებით დაბნელებულებმა, მათ წმინდანის მოკვლა განიზრახეს და, სვეტთან მისულებმა, მოხსნეს მასზე არსებული საფარველი, შევიდნენ შიგნით და იძულებით განაშორეს წმინდანის სული მის სხეულს.
შემდეგ ვერიგები აიღეს, უხეშ ტილოში გაახვიეს და გაიქცნენ. დილის ღვთისმსახურების წინ, პარაკლისარქოსი ჩვეულებისამებრ მივიდა წმინდანის სვეტთან, რათა მისგან კურთხევა მიეღო, და როცა დაინახა, რომ სვეტის საფარველი მოხსნილი იყო, წავიდა იღუმენთან და აცნობა მას ამის შესახებ. მაშინ სვეტთან მივიდნენ და ღირსი მამის სხეული ჯერ კიდევ თბილი იპოვეს, რომლისგანაც კეთილსურნელება გამოდიოდა. მოწიწებით აიღეს იგი სვეტიდან, საკმევლის კმევით და ფსალმუნების გალობით საზეიმოდ დაკრძალეს წმინდა მოწამე ნიკიტას ეკლესიის მახლობლად, საკურთხევლის ახლოს, მარჯვენა მხარეს. ამასთან, ყველა ავადმყოფმა, ვინც იმ დროს იქ იმყოფებოდა, განკურნება მიიღო.
ღირსი მამის უღმერთო მკვლელებმა, ეგონათ რა, რომ ძვირფასი საუნჯე მოიპოვეს, სირბილი განაგრძეს და მალე მდინარე ვოლგას მიაღწიეს. იქ მათ გახსნეს ტილო და როცა დაინახეს, რომ სამი პატიოსანი ჯვარი და მძიმე ვერიგები რკინის იყო, რომლებიც ხანგრძლივი ხახუნისგან გაპრიალებულიყო და ამიტომ ბზინავდა, მდინარეში ჩაყარეს ქალაქ იაროსლავლის მახლობლად, წმინდა მოციქულ პეტრეს მონასტერთან.
ამის შემდეგ, პირველივე ღამეს, ამ მონასტრის ერთმა ბერმა, სახელად სვიმონმა, იმ ადგილას, ნაპირთან ახლოს, სამი კაშკაშა, მანათობელი სვეტი იხილა. ისინი მიწიდან ცისკენ ადიოდნენ და სინათლის სხივებს გამოსცემდნენ. ბერმა ამის შესახებ თავისი მონასტრის არქიმანდრიტს უამბო, ამ უკანასკნელმა კი ქალაქის მმართველს შეატყობინა და, ხალხის სიმრავლის თანხლებით, გაემართნენ იმ ადგილას და იპოვეს ღირსის პატიოსანი ბორკილები, რომლებიც მშრალი ხის მსგავსად სასწაულებრივად ტივტივებდნენ წყლის ზედაპირზე. ისინი მოწიწებით აიღეს, ფსალმუნთა გალობით წაიღეს ქალაქში და, გზად შეხვედრილ კოჭლს, რომელიც მიწაზე დაცოცავდა, ბორკილებზე არსებული ჯვრებით გადასახეს, რის შემდეგაც მისი ფეხის ტერფები და მუხლები გამაგრდა, და ის ფეხზე წამოდგა, სრულიად ჯანმრთელი. ამის გარდა, მრავალმა სხვა ავადმყოფმა, რომლებიც სხვადასხვა სნეულებით იტანჯებოდნენ, ღირსის ბორკილებისგან კურნება მიიღეს.
გარკვეული დროის შემდეგ, ღირსი ნიკიტა გამოეცხადა ზემოხსენებულ ბერ სვიმონს და უთხრა:
– „ჩემი ღვაწლის ეს პატიოსანი ნიშანი მალე აქედან გადატანილ იქნას და ჩემს საფლავზე დაიდოს.“
ამის შემდეგ, ღირსის ბორკილები პატივით გადაიტანეს ქალაქ იაროსლავლიდან ქალაქ პერეიასლავლში და მის პატიოსან საფლავზე დადეს. ყველას, ვინც რწმენით მოდის, ისინი მრავალ კურნებას ანიჭებენ ქრისტე ღმერთის სადიდებლად.